παρατηρητης

Cheers!

2011-10-02T12:51:00.004+03:00

Σήμερα κλείω μια βδομάδα στο Bath.

Απολογισμός:

Έμαθα πως κάμνουν shots με τζελλι τζαι βότκα
Έμαθα πως πλυνήσκουν τα shots με τζελλι τζαι βότκα
Ανακάτσιασα που έμαθα πως πλυνήσκουν τα shots με τζελλι τζαι βότκα
Εκατάφερα να κάμω τις πιο γαματες τηγανιτές πατάτες στο κόσμο, να μεν περιαυτολογώ αλλά αν τις φάεις εν να μείνουν στο νου σου. (Τζαι οι εν φταίει το γεγονός ότι είχα να φάω 20 ώρες τζαι έκαμνα για πρώτη φορα φαϊ στη ζωή μου)
Μοιραζουμαι την κουζίνα με 17 γεναίτζες επειδή εζητήσαν το κάποιες που τζείνες. Το ότι η οισταδιόλη καμνει σε πιο καθαρή πιστέψετε με εν μύθος.
Εισεν κοριους το κρεβάτι μου.
Γεγονος, το 90% των Κυπραιων δαμέ εν Λεμεσιανοι. Βασικα 90,5% δεδομένου του ότι ειμαι μιση Λεμεσιανή.
Το Bath εν υπέροχο, ενι ξέρω πως αλλιως να το χαρακτηρίσω. Στο campus του πανεπιστημιου πονω τα μάθκια μου που το πρασινο τζαι εσει λιμνούα με παπιες τζαι σκίουρους τζαι γλάρους-καμνω οπως το χαζοχαρούμενο το μωρο ξερω το-αλλα εν παρα πολλα ωραια!
ΕΝ ΠΥΡΑ.
Εκατάλαβα πόσο μιτσια τζι ασήμαντη εν η νήσος Κύπρος. Όταν μου έλεαν που εν να πάεις να σπουδάσεις εν να καταλάβεις πως εν ο κόσμος, ελαλούσα ξέρω αλλά εν είχα ιδέα, τωρά πραγματικά καταλαβαίνω το τζαι απολαμβάνω το.
Οτι τζαι να θέλεις να πεις δαμέσα μπορεις να συνεννοηθεις μόνο με τη λέξη cheers.

Οποτε, cheers!

Πισωγυρίσματα.

2011-08-29T21:14:00.003+03:00

Εσει κάτι περιπτώσεις που το πράμα απλά δεν τραβά. Αλλά εσύ όι, πρέπει να το πιάσεις που τα μαλλιά τζαι να το κάμεις να τραβήσει (μούντζα).

Αποτυγχαίνεις μια, αποτυγχαίνεις θκυο, αποτυγχαίνεις 1347 φορές αλλά εσύ τζαμέ, νομίζεις ότι είσαι δυνατή τζαι ελέγχεις την κατάσταση, στέκεσαι τζαι καλά στα ποθκια σου (θκυο μούντζες).

Λαλούν σου το τζαι τζείνοι που ξέρεις ότι σε αγαπούν, μάνα μου αλλάσσεις, φθείρεσαι, ΠΑΡΕΤΑ αλλά όοοοοι, εσυ ξέρεις καλλύτερα, λαλεί σου το η καρτούλλα σου. (μούτζα στη δευτέρα).

Μέτα καταλαβαίνεις ότι εν ούλλα εναντίον σου, αλλά δηλώνεις πως εν πιστευκεις στην μοίρα τζαι τραβάς κουπί. Ο ίδιος σου ο εαυτός αρχίζει να σπάζει πιο εύκολα, κάθε φορά η αντοχή σου μικραίνει με μαθηματική ακρίβεια τζ εσύ να την έχεις δει αντάρτισσα τζαι να ξανασηκώνεσαι, ή ετσι νομίζεις. Ποττέ εν τα καταφέρεις πραγματικά να ανακάμψεις διότι τα σημαθκια που τη πτώση εν επουλώθηκαν ποττέ τζαι κάμνουν την κατάσταση ακόμα σειρότερη. (μεσαίο δάχτυλο περήφανα υψωμένο)

Πονείς, κλαιεις με ηλίθια τραούθκια στο ραδιόφωνο, τα πράματα εν τόσο μπλεγμένα που νιώθεις ότι παίζεις σε βραζιλιάνικο τζαι εν καταλαβαίνεις ότι εν ξεμπλέκουνται που να φακκάς πάνω κάτω, μόνο κοφκουνται.

Ερκεται όμως τελικά ένα πρωί που ξυπνάς τζαι λαλείς Μυρτώ όπα, τελικά τι εκατάφερες πούλλα μου? Να αναλωθείς σε μια τελειωμένη ιστορία, να πληγώσεις τζαι να πληγωθείς, να αλλάξεις. Ότι έγινε έν το μετανιώνεις, όμως ξέρεις ότι εν σηκώνει άλλο πισωγύρισμα η υποθεση τζαι τότε πιάνεις το μασαιρούι σου τζαι όσο επώδυνο τζαι αν ένει κόφκεις το, για τα καλά.

Η επιστροφή της άσωτης blogger

2011-08-17T01:14:00.006+03:00

Ναι, εχάθηκα. Στην αρχή εσκέφτηκα ότι με το τέλος της σχολικής μου ζωής ίσως πρέπει να κλείσει τζαι το μπλογκ. Όταν επέρασε όμως κάνας μήνας εσκέφτηκα ότι ίσως τζαι οι. Επεθύμησα το το γέριμο τζαι όταν συγκινημένη επροσπαθησα να αναρτήσω την απόφαση μου εκδικήθηκε με για την προδοσία τζαι δεν με άφηνε να κάμω ανάρτηση μέχρι σήμερα. Ενι ξέρω γιατί σήμερα, ενι ξέρω πως αλλά σημασία έσει το αποτέλεσμα.

Χιαρ αι αμ λοιπόν, μια απόφοιτος Λυκείου πλέον που δεν τα επίε όσο καλά θα ήθελε στις εξετάσεις τζαι που του χρόνου θα βρίσκεται στις Αγγλίες παρέα με τους κρυόκωλους εγγλέζους (ναι σιχαίνεται τα πάντα για τη συγκεκριμένη χώρα γιατί εν ήθελε καθόλου να πάει). Προσπαθεί να το αντιμετωπίσει θετικά όμως τζαι με περηφάνια δηλώνει ότι τα καταφέρνει.

Καληνυχτες.

Ντιαρ Γουιλλιαμ

2011-04-29T22:10:00.004+03:00

Ντιαρ Γουιλλιαμ,

Άνοιξα το πρωί την τηλεόραση και είχα την τιμή να πληροφορηθώ από μια χαριτωμένη γλάστρα τις λεπτομέρειες για το γάμο σου με την Κκάθριν τζαι να δω ένα ωραιότατο πλάνο που πίσω. Σουιτχαρντ, την έκφραση εδώ ο κόσμο καίγεται και το μουνί, εξκιουζ μι, το πούσι χτενίζεται, ξέρεις την? Μάθε την.

Ξέρεις αγαπημένε μου Γουιλλιαμ εν εν τζαιρός για πρίγκιπες τωρά. Πως το άντεξες (με την όποια συνείδηση μπορεί να διαθέτεις σαν εγγονός της Ελισάβετ) να δώσεις τόσα λεφτά για να παντρευτείς, ενώ την ίδια στιγμή πεθαίνουν μωρά στην Αφρική με πρησμένες κοιλίτσες τζαι τις ατροφικές κοκάλες τους να εξέχουν? Πε μου πως μπόρεσες να διαθέσεις τόσο χρήμα για να ταΐσεις τους "γαλαζοαίματους" με τις πρησμένες για άλλο λόγο κοιλιές και πορτοφόλια, ενώ κάπου στον κόσμοι οι άνθρωποι εν εφάν ποττέ τους κρέας? Μπορεί να μεν επέρασες ποτέ που την Ανατολή με το σκάφος σου οπότε δικαιολογώ την άγνοια που έχεις για το θέμα, όμως να σε ενημερώσω ότι στην Ανατολή σφάζουνται. Πριν πεις οου μαι γκόντ τζαι πεις λίγη ροζ σαμπάνια με χαβιάρι για να συνέλθεις θέλω να σου πω ότι εγώ εν σου κρατώ κατζία. Οι. Κρατώ όμως σε τζεινους ούλλους τους "κοινούς θνητούς" που ετσιρηλλούσαν τζαι εσυγκινούνταν την ώρα που σε έβλεπαν να παντρευκεσαι, ενώ στην εικόνα ακόμα ενός ακρωτηριασμένου πεντάχρονου λεν ένα μανα μου ρε τζαι αλλάσσουν κανάλι. Υποθέτω ότι το ρομαντικό παραμύθι σου εν ακόμα ένα για τον λαό της Αγγλίας αλλά τζαι για ούλλο τον δήθεν εξευγενισμένο κόσμο, πριν πάει για ύπνο. Το θέμα ενει ότι όσο εσυ τζαι η παρέα σου τους τζοιμίζεις, κάποιος πρέπει να τους ξυπνά.

Α Νταρλινγκ εξήχασα να σου πω. Σε κάποια φάση η συμπαθέστατη γλάστρα λεει, μας έφαγε τον Γουιλλιαμ αυτή η Κάθριν. Α Κατερινού, εν θέλω υστερίες τζαι ζηλειες α. Απλά εσκέφτουμουν ότι όντως θα εσύμφερε να την έπαιρνες διότι με τα χρήματα που έδωκες για το γάμο σου εν να μπορούσε να φκει η Ελλάδα (τζαι μεν σου πω τζαι η Πορτογαλία) που την κρίση. Εν πειράζει, στον επόμενο. Ατε, βιον ανθόσπαρτον.

Κκισσες, Μυρττόου

Αυτο το μηνυμα θα αυτοκαταστραφει

2011-04-29T12:57:00.003+03:00

Η Μυρτώ διαβάζει για παγκύπριες
οβερ
Γι αυτό εχάθηκε
οβερ
Εκατάπιαν με τα βιβλία τζαι τα φροντιστήρια
οβερ
Έπαθα εξάρτηση στους φραπέδες
οβερ
Αν μετά που τούτα ουλλα εν πιάσω το δεκαεννιά που χρειάζομαι για κτηνιατρική εν να κάψω ούλλα μου τα βιβλία πόξω που το υπουργείο τζαι μετα εν να πέσω που το παράθυρο,

τζαι τοτε εν να εν οβερ που τα καλά.

Ο βιολιστης της Γρίβα Διγενή

2011-03-28T14:55:00.004+03:00

Το μεσημέρι που γύριζα από το σχολειό στα φώτα των mcdonalds είδα την εξής εικόνα. Δίπλα στο φανάρι ήταν ένας άντρας, υποθέτω μετανάστης από την εμφάνιση, ο οποίος έπαιζε βιολί και ζητούσε από τους οδηγούς των σταματημένων αυτοκινήτων χρήματα. Εντάξει η εικόνα ακούγεται γελοία αλλά μου φάνηκε μου σουρεάλ. Ξαναείδα αρκετές φορές ανάλογους τύπους με βιολιά, ακορντεόν κτλ αλλά με διαφορετικό φόντο, τον Δούναβη πχ, την πλατεία Αριστοτέλους και τελευταία τη Λήδρας. Ο συγκεκριμένος τους έμοιαζε πολύ, βασικά δεν είχε καμιά διαφορά μαζί τους. Πίσω του ίσως να έκρυβε μια παρόμοια ιστορία με τους υπόλοιπους για το πως βρέθηκε με το παλιό βιολί του εδώ να παίζει στους αγχωμένος περαστικούς για τα πενήντα σέντς που οι περισσότεροι δεν έβαζαν καν το χέρι στη τσέπη να βρουν για να του δώσουν. Μπορούσα να διακρίνω και σ αυτόν το γνωστό χαμόγελο και τη χαριτωμενιά που διακατείχε τους υπόλοιπους κι ας του χτυπούσε ο ήλιος του μεσημεριού κατακέφαλα, κι ας του κόρναραν όλοι να φύγει από τη μέση, κι ας έτρωγε όλα τα καυσαέρια στα μούτρα, κι ας δεχόταν την επιδοκιμασία του διπλανού κουστουμαρισμένου στη bmw. Ήταν σαν να τον έκοψε κάποιος που έκανε κολλάζ από την μια εικόνα και τον κόλλησε σε μια άλλη εντελώς λάθος.

Όση ώρα ήμασταν σταματημένοι δεν άνοιξε κανείς να του δώσει λεφτά. Ήταν παράλογο να περιμένει ότι ο οποιοσδήποτε μέσα στην κίνηση των δυο θα άνοιγε το παράθυρο του γι αυτόν. Εγώ συγκεντρώθηκα στο να ακούσω τη μελωδία του όμως ανάμεσα στις κόρνες και τη φασαρία ήταν αδύνατο να καταλάβεις αν έβγαινε κάποιος ήχος από το όργανο του. Για να πω την αλήθεια μου τις πιο πολλές φορές στους πλανόδιους μουσικούς δινώ λεφτά για να φύγουν αφού δεν υπάρχει διαφορετικό τρόπος να τους ξεφορτωθείς και χέστηκα για τη μελωδία εκτός αν πρόκειται για κάτι ξεχωριστό. Του συγκεκριμένου όμως δεν με ενδιέφερε αν ήταν ξεχωριστό ή όχι. Προσπαθούσα πολλή ώρα και με ιδιαίτερο κόπο να πιάσω κάποια νότα όμως στάθηκε αδύνατο. Τώρα μου έμεινε απωθημένο, πρέπει να ακούσω τον συγκεκριμένο να παίζει. Ε και μετά άναψε το πράσινο.

Ανθρωπιστική ειρωνεία

2011-03-10T19:35:00.003+02:00

Θέλετε να μάθετε τον ορισμό της ειρωνείας και μάλιστα της τραγικής; Είμαι το κατάλληλο άτομο για να σας διαφωτίσει. Περικλείεται λοιπόν σε μια έκφραση που στην τρίτη λυκείου έχει καταντήσει καραμέλα, "ανθρωπιστική παιδεία". Ναι το ξέρω ότι σας αρέσει η έκφραση, κρύβει μια ποιότητα ρε παιδί μου, παραπέμπει σε αρχαίους φιλοσόφους αλλά δεν νομίζω οι προαναφερθέντες μακαρίτες είχαν στο μυαλό τους την σημερινή κατάντια της.
Λοιπόν αυτή η ανθρωπιστική παιδεία φαίνεται να είναι η επίλυση για τα πάντα. Αλόγιστη και λανθασμένη χρήση της τεχνολογίας? Ανθρωπιστική παιδεία! Ανικανότητα να αντικρούσουμε ότι μας ταϊζουν οι διαφημίσεις μέσα από τα ΜΜΕ? Ανθρωπιστική παιδεία! Ασέβεια προς το περιβάλλον? Ανθρωπιστική παιδεία! Τα σακουλάκια με τα lays είναι γεμισμένα μόνο μέχρι τη μέση? Ανθρωπιστική παιδεία! Βέβαια μετρά σαν μπόνους αν χρησιμοποιήσεις τις εκφράσεις "καλλιέργεια της κριτικής σκέψης", "συνείδηση του πολίτη", "πνευματική αδράνεια", "διάπλαση χαρακτήρα και προσωπικότητας του μαθητή" και "βαθμοκεντικό σύστημα" μιλώντας γι αυτήν αφού θα φανείς ψαγμένος. Και ναι συμφωνώ μαζί σου, ανθρωπιστική παιδεία ftw! Κατάφερες φίλτατε καθηγητή και ειδικά εσυ αγαπημένο υπουργείο να με πείσεις πως αυτή είναι η ιδανική μορφή παιδείας όμως να σε ρωτήσω κάτι, γιατί δεν την εφαρμόζεις ΕΣΥ πρώτος? Μια ιδέα λέω μόνο που μου πέρασε τυχαία από το μυαλό όταν σε άκουσα να κηρύττεις για το πόσο ζωτικής σημασίας είναι να έχω την δική μου άποψη και να καλλιεργήσω την κριτική μου σκέψη. Όταν όμως μετά τα λόγια σου πήρα θάρρος και τόλμησα να πω τη γνώμη μου όχι μόνο δεν τη δέχτηκες αλλά ούτε καν έκανες τον κόπο να την ακούσεις. Μετά μου ξαναήρθε αστραπιαία η ίδια ιδέα όταν αναγκάστηκα να μάθω μια έκθεση απ έξω αφού στην πρώτη που τόλμησα να γράψω κάτι εκτός τον σημειώσεων σου το θεώρησες λάθος και δεν με έπαιρνε να το ρισκάρω. Ξέρεις το βαθμοκεντρικο σύστημα που κράζεις αλλά με τις πράξεις σου υποστηρίζεις με ωθεί να παλεύω για καλό γενικό και όχι την κατάκτηση της γνώσης. Και μετά δυστυχώς το ξανασκέφτηκα πολλές, μα πάρα πολλές φορές και απορώ μαζί σου για το αν θα κάνεις ποτέ τα τόσο ομορφα λόγια σου πραξεις. Μάλλον θα μείνω με την απορία, ίσως πάλι και όχι γιατι αν δίνουμε πάντα πάσα στον δίπλα για να κάνει την διαφορά, ζήτω που καήκαμε.

Φίλε Φασίστα

2011-02-18T19:49:00.000+02:00

Βλέπω σε. Ναι εσένα που μας παρακολουθείς στο κέντρο της Λευκωσίας που μια γωνιά φορώντας μαύρα και κουκούλα, έχεις τα πόθκια σου ελαφρώς ανοιγμένα τζαι τα χέρια σταυρωμένα για να μας φοβερίσεις.

Ήσουν ο ίδιος που μας εμοίρασες φυλλάδια στην παρέλαση για τις 28 του Οκτώβρη τζαι έξω που το σχολείο μου τα μεσημέρια. Φυλλάδια που έγραφαν για τον αγώνα του έθνους, εδόξαζαν την ΕΟΚΑ Β' τζαι υποστήριζαν την ένωση με την Ελλάδα. Φυλλάδια που εξυμνούσαν το ελληνικό μεγαλείο με την σπουδαία ιστορία που θεωρείς πως καταστρέφουν οι ξένοι που σε είδα να δέρνεις.

Ναι είδα σε τζαι τότε στη Λάρνακα να φορείς την καρέκλα σε μια Παλαιστίνια που εν έφταιξε σε τίποτε παρά μόνο στο ότι είχε άλλη θρησκεία χρώμα τζαι γλώσσα τζαι ετόλμησε να πατήσει στη χώρα σου την ίδια στιγμή που εσύ έχεις συγγενείς στο Λονδίνο, τη Γερμανία τζαι την Αμερική που το 74. Θυμούμαι σε να έχεις ύφος ερεθισμένου ταύρου ενώ εχτυπάς με μανία τζαι μίσος τον κάθε "πουστόμαυρο" που εβρεθετουν μπροστά σου τζαι να εκπαιδεύκεις λλιο μετά το κοπελλούι σου πως να κάμει κάτι ανάλογο γιατί ισχυρίζεσαι πως κάποτε εν να του φάει "ένας που τούτους" τη δουλειά. Σάμπως τζαι ήταν να αφήσεις ποττέ το γιόκα σου να δουλέψει σε χοιροστάσιο ή την κόρη σου να ξεσκατίζει γέρους.

Είδα σε να σχεδιάζεις πάνω σε θρανία το σήμα της Χρυσής Αυγής, δίπλα που τη σβάστικα τζαι το σήμα του εθνικισμού τζαι να νιώθεις περήφανος για τον εαυτό σου όταν έγραψα δίπλα φασιστούι. Είδα σε να γράφεις στον τοίχο "τέλος στα πσεματα, Κύπρος - Ελλάς ενοσις" τζαι να είσαι περήφανος για την ελληνικότητα σου. Να δερνεις μια κοπέλα με τους παρέες σου μόνο τζαι μόνο γιατί μοιάζει σου Φιλιππινέζα έστω τζαι αν το όνομα της ήταν Αντρούλλα, Μαρία ή Ιωάννα.

Ξέρεις τι εν το πιο λυπηρό όμως? Ότι ξέρεις που στοχευκεις τζαι κερδίζεις. Στοχεύκεις στην συμμαθήτρια μου που άμα την ερώτησα γιατί λατρεύει τους Εγγλέζους που εδίχασαν Ελληνοκύπριους τζαι Τουρκοκύπριους τζαι κρατούν τις βάσεις ενώ απεχθάνεται τους Τούρκους είπε μου" χαλλου, επίες στις βάσεις? εν τέλεια! ενώ στα κατεχόμενα εν χτιτσιο, λιαξ!" Στοχεύκεις στον κάθε μιτσή που έχει συγγενή αγνοούμενο τζαι τη μίση περιουσία τον γονιών του ποτζει οπότε εμεγάλωσε ακούγοντας που το σχολειό, την οικογένεια του τζαι την τηλεόραση για το πως πρέπει να μισά τους Τούρκους για το κακό που του έκαμαν. Στοχεύκεις στον Κυπραίο που εν έχει ιδέα για τα αίσχη τα δικά μας τζαι θεωρεί τον εαυτό του απόγονο του μεγάλου Αλεξάνδρου τζαι μιλά για τον Σωκράτη τζαι τον Αριστοτέλη με καμάρι χωρίς να εσει ιδέα για το έργο τους. Σιούρα όμως αν ήταν ζωντανοί μόνο να τους πιάνει στο στόμα του εν θα ήθελαν.

Είδα σε αγαπητέ ΕΛΑΜίτη αλλά το φοιτισιάρικο ένει ότι εν ήσουν πάντα ο ίδιος, επολλύνετε τζαι εμολύνετε τους τόπους. Αηδιάζεις με κάθε φορά που σε βλέπω, αηδιάζεις με όποτε φωνάζεις Τούρκος καλός μόνο νεκρός τζαι κάθε φορά που σκέφτομαι πως υπάρχει άτομο που σκέφτεται σαν εσένα.

Television addicts

2011-02-11T14:50:00.002+02:00

Εν μπορώ να καταλάβω τούτο το αποβλάκωμα που παθαίνουν ούλλοι μπροστά που την τηλεόραση τζαι τις σειρές. Τζαι να πεις ότι εν κάτι καινούργιο εν πάντα η ίδια ιστορία, ο πλούσιος τζαι η φτωχη, ένας που τους θκυο εν υιοθετημένος, κάποιου η μάνα εν να θέλει να τους χωρίσει, εν να πεθάνουν 2-3, κάποιος εν να τυφλωθεί, κάποιος εν να μπει φυλακή τζαι πάει λέγοντας. Άμα εν κυπριακή η σειρά όμως έχει πιο πολλύ action. Εκτός που τούτα ουλλα εχει τζαι μια μόδα κάθε σεζον βλέπε καλόγριες, καρκίνους τζαι πουτάνες (μπαδόν). Εσκέφτουμουν ποιόν να πιάσω για παράδειγμα τζαι ήβρα σας τα καλλύτερα!

Παράδειγμα 1-μάνα

Η μάνα μου βλέπει μόνο ελληνικές σειρές αλλά φέτος εντάξαμε στο πρόγραμμα τζαι τους "γυμνούς αγγέλους", το "Ελένη η πόρνη" βρίσκει το πολλά χαμηλού επιπέδου (για το κριτήριο της όσο αφορά το επίπεδο εν να σας γελάσω). Τη μεγάλη ζημία όμως εκάμαν την τα "μυστικά της Εδέμ" τζαι η "ζωή της άλλης", ή αλλιώς τα μυστικά της άλλης τζαι η ζωή της Εδέμ που λαλεί ο παπάς μου που τα συγχίζει. Όταν καθούμαστε στο τραπέζι να φάμε τη νύχτα αφήνει την τηλεόραση ανοιχτή πάνω στο δωμάτιο της τζαι τρώει συγκεντρωμένη. Μόλις ακούσει τη μουσική που δια το έναυσμα για την αρχή της σειράς ξεκινά το θέατρο του παραλόγου . Κουντα το πιάτο της τζαι λαλεί, ουφου, επρήστικα, άτε πάω πάνω να σιδερώσω/ να διορθώσω/ να βάλω πυτζάμες τζαι 1000 άλλες ανακυκλωμένες δικαιολογίες. Μαζευκει το πιάτο της ππάσα ππάσα τζαι παίζει τη κουλ ωσπου να φτάσει στην αρχή τη σκάλας, μετά ελέγχει αν τη θωρεί κανένας τζαι κόφκει του βούρου να πάει πάνω όπως έκαμνα που ήμουν μιτσιά τζαι αρχίζαν τα Πόκεμον. Φέτος έμαθα ότι εν να εν η τελευταία χρονιά για τα μυστικά της Εδέμ τζαι εχάρηκα γιατί τις ώρες που τα δείχνει εν σαν να μεν έχω μάμα. Έτυχε να είμαι μες το μπάνιο τζαι να μεν έχω ττόρο. Εφώναζα της να μου φέρει έναν γιατί ήταν χειμώνας τζαι εκρύωνα τζαι είπε μου έρκουμαι τωρά αλλά άφησε με δέκα λεπτά να τρέμω ώσπου να βάλει διαφημίσεις γιατί όπως είπε ήταν κρίσιμο σημείο. Τζαι το κρυολόγημα που ακολούθησε ήταν κρίσιμο όμως. Η μόνη σειρά που βλέπει τζαι μπορώ να κάτσω να δω μαζί της χωρίς να βαρεθώ της ζωή μου ή να νομίζω ότι δείχνει βδομάδα το ίδιο επεισόδιο που τη στασιμότητα εν το νησί. Ομολογώ είδα μερικά επεισόδια τζαι αρέσκει μου που εν εποχής, βρίσκω καλούς τους ηθοποιούς τζαι τη σκηνοθεσία ενώ τζαι το σενάριο εχει το ενδιαφέρον του γιατί προχωρά.

Παράδειγμα 2-γιαγιά

Η γιαγιά μου κάθεται τζαι θωρεί πρώτα ούλλα τα βραζιλιάνικα τζαι μετά τα κυπριακά του ΡΙΚ με ενδιάμεση παρεμβολή το παππού που θέλει να δει τα νέα. Όταν ήμουν μιτσία τα καλοτζαίρκα επήαινα στο σπίτι της τζαι θυμούμαι χαρακτηριστικά ότι αν εβρέθεσουν απόγευμα στην βεράντα άκουες που ούλλα τα σπίθκια της γειτονιάς τη μουσική της "Λάμψης" τζαι του "Καλημέρα ζωή". Περιττό να πω ότι ελάλε μου συνέχεια την ιστορία για το Θεοχάρη τζαι τις συγκλονιστικές εξελίξεις, τωρά ευτυχώς ακούει τες η Σ. (Σρινλανκέζα οικιακή βοηθός) . Τελευταία άρκεψαν να της αρέσκουν τζαι τζείνης οι σειρές τζαι επροσπάθησε να μου εξηγήσει στα σρινλανκεζοκυπριακά την ιστορία του βήματα στην άμμο για το Χρυσήλιο που επαντρευτηκεν μιαν που εν τον ήθελε αλλά εβίασεν την. Τα παρακάτω εσύγχισα τα με ένα βραζιλιάνικο που επίσης προσπάθησε να μου εξηγήσει οπότε εν είμαι αξιόπιστη πηγή.

Τελικά τι έχουν τούτες οι σειρές που τις κάμνουν τόσο εθιστικες τζαι τι ενδιαφέρον έχει το να παρακολουθείς την ζωη κάποιων πλασματικών ανθρώπων αν δεν εν κατα συρροήν δολοφόνοι που δουλεύκουν σαν εγκληματολόγοι στο Miami?

Εν Κατακλείδι

2011-02-10T19:34:00.001+02:00

Βρέθηκα να κουβεντιάζω με δυο αγαπημένες φίλες και μια καθηγήτρια μας για την εξέλιξη της τεχνολογίας και η συζήτηση αφού έφτασε στο θέμα ιατρική κατέληξε στον καρκίνο . Εγώ και η Μ. μιλούσαμε πολύ άνετα, προφέραμε εύκολα τις λέξεις καρκίνος, χημειοθεραπεία, πένθος, χωρίς να συλλαμβάνουμε την πραγματική διάσταση τους αλλά και του ίδιου του θέματος. Μερικές φορές αν και δεν το αντιλαμβανόμασταν φτάναμε στα όρια του ορθολογισμού "Δεν πρέπει το άτομο να αποκλείει κάτι κακό από το να του συμβεί και να αναρωτιέται γιατί σ 'αυτόν και όχι στον άλλον όταν χτυπήσει την πόρτα του". Αυτό είχα πει, το είχα αποκαλέσει εγωιστική νοοτροπία. Μας παρέσυρε κάπως η συζήτηση, είπαμε πολλά, μιλήσαμε για λυπηρές καταστάσεις που ξέραμε αλλά δεν βιώσαμε πότε και δεν προσέξαμε την Κ. που έκλαιγε από ώρα παραμόνο όταν το σιγανό κλάμα κλιμακώθηκε σε λυγμούς. Πήγα να την αγκαλιάσω, να της ζητήσω συγγνώμη που άνοιξα το θέμα, που μίλησα τόσο επιπόλαια αλλά αυτή με απώθησε, ήθελε να το αντιμετωπίσει μόνη της. Δεν άκουγε λόγια, δεν είχαν σημασία τα λόγια και έπαψα να της μιλάω. Πέντε χρόνια πριν έχασε τον αδερφό της από καρκίνο, ένα νέο άνθρωπο γεμάτο ζωή και από τότε η δική της ζωή αλλά και της οικογένειας της εξελίσσεται στη σκιά της απώλειας Ένιωσα ο πιο χαζός άνθρωπος στον κόσμο και είχα θυμώσει απίστευτα με τον εαυτό μου. Έζησα μαζί της αυτό το γεγονός και μπόρεσε να μου διαφύγει και να τολμήσω να μιλήσω για τον καρκίνο και τον θάνατο εντελώς αποστασιοποιημένη και ανίδεη.

Φοβάμαι το θάνατο. Τρέμω το δικό μου αλλά περισσότερο φοβάμαι την απώλεια κάποιου δικού μου ανθρώπου Δεν την έχω βιώσει ποτέ και τρομάζω στην ιδέα ότι κάποτε πρέπει να την αντιμετωπίσω. Ακούγεται εγωιστικό και ξέρω πως είναι, κάποιος στερείται τη ζωή και εγώ έχω και την έγνοια για το πως θα αντιμετωπίσω την απουσία του. Έχω δει τον πραγματικό πόνο, τον έχω ακούσει στο κλάμα και τον έχω διαβάσει στα βιβλία αλλά ποτέ δεν τον ένιωσα. Για αυτό τον φοβάμαι τόσο, μου είναι άγνωστος. Έχω φτάσει σε σημείο κάποιες περιόδους να μου γίνεται εμμονή και να κάνω σενάρια τύπου "βλέπω το θάνατο σου".

Ξέρω όμως ότι όταν θα γίνει δεν θα μπορέσω να παρηγορηθώ σε εκφράσεις του τύπου, θα πάει κάπου καλύτερα, δεν πιστεύω ότι υπάρχει το καλύτερο, απλά πεθαίνεις. Ασυναίσθητα όμως θα πω κι εγώ γιατί σε μένα, θα ακολουθήσω την εγωιστική νοοτροπία όπως την χαρακτήρισα και θα "γελάσω" με τον εαυτό μου για την παιδιάστικη αντιμετώπιση που είχα μέχρι τότε.

Home ugly home

2011-02-02T19:27:00.000+02:00

Ο Κυπραίος φαίνεται ΤΖΑΙ που το πως χτίζει το σπίτι του.

Τύπος 1: Νεόπλουτος Πατριώτης

Συνήθως θωρείς: τριόροφο ανάκτορο με κολόνες στην είσοδο επενδυμένο με τζεινο το κιτς το μπεζ το τουβλούι. Γυρώ που τα παράθυρα έσει μπορντούρα (έτσι το λεν?) με πιο μιτσί μπεζ τουβλούι τζαι εξέχει ένας τουβλούι με δίκέφαλο αετό. Το μπαλκόνι εσει πουτζείνο το κάτζελο το μαύρο που κάμνει 1000 κιρκιλλούθκια τζαι δεσπόζει ολόχρονα μια ελληνική τζαι μια κυπριακή σημαία σταυρωτά.

Τύπος 2: Τα αγάλματα

Χτισμένο με το μπεζ το τουβλούι ή πογιατισμένο μοβ, ροζ τζαι ροδακινι, τζεινο όμως που ξεχωρίζει εν Ο κήπος. Παντού, μα παντού όπου γυρίσεις, όπου κοιτάξεις, έσει αγάλματα, συντριβάνια, πέρκολες, μάρμαρα κτλ. Αγαπημένα αγάλματα ένει οι δύο σκύλοι στην κατζελλοπορτα δίπλα που το σήμα BEWARE OF THE DOG (υποψία χιούμορ?) τζαι τα θκύο λιονταρκα διπλα που την πόρτα που ξαπλώνουν νωχελικά. Που τα μπαλκόνια εξέχουν κεφάλια αετού τζαι κουκουβάγιας ενω ξεχωρίζεις μια θεά Άρτεμις που ποδά, ένα ελάφι που ποτζεί, μια χελώνα χαμέ, δυο πουλιά που πίνουν νερό σε ένα συντριβάνι τζαι μια σφίγγα. Καλτ εν το γιασεμί πας την άσπρη πέρκολα με σχήμα καμάρας τζαι το πυθάρι.

Τύπος 3: Ο παναϋρκότικος

Εν τζεινος που σε στραβώνει αμα οδηγάς τα Χριστούγεννα. Που εσει λαμπουες 1000 χρώματα πάνω στο κυπαρίσσι (άμα εν προσεχτικός τυλιει τες, άμα βαρκεται απλά σύρνει τες), τα κάτζελα του μπαλκονιού, το δορυφορικό πιάτο, το γραμματοκιβώτιο, γενικά οτι εξέχει. Επίσης υπάρχουν τζαι τα λαμπούθκια που σχηματίζουν άστρο, ο Άη-Βασίλης που κρέμμεται που τον τοίχο τζαι ο τάρανδος που λάμπει δίπλα που το φουσκωτό Αη-Βασίλη.

Τύπος 4: Πουπάνω που την μάμα

Σαν περπατάς βλέπεις ένα συμπαθητικό άσπρο σπιτάκι, με γλαστρούες, απλωμένα ρούχα, πέντε έξι κάττους να γυροφέρνουν τζαι λαλείς ότι πρέπει να μεινισκει τζαμέ καμιά κοτζακαρούα. Μέτα αναρωθκιέεσαι όμως πόθεν πέφτει ούλλη τζείνη η σκιά, θωρείς λλιο πιο πάνω τζαι εξέχει η προέκταση που έχτισεν η κόρη της τζαι διερωτάσαι πως έδωκε, αν έδωκε άδεια η πολεοδομία. Εν σαμπως τζαι ένα σπίτι επροσγειώθηκε που πάνω που το άσπρο σπίτι που ελαλουσαμε πριν.

Φυσικά υπάρχουν τζαι τα ωραία σπίθκια, εν μπορώ να πω, ξεφυτρώνουν κάτι μοντέρνα τελευταία αν τζαι ούτε που τζεινα εν να εθκιαλεα. Νομίζω εν να πιάσω κανένα στην παλιά Λευκωσία με τις ωραίες τις πόρτες τζαι τα κρεμμαστα τα μπαλκόνια ή εν να μεινισκω στο κότερο μου. Εν να δω

Deleted

2011-01-25T22:20:00.000+02:00

Δεν διαγράφεται τίποτα πέρα από μερικά δεδομένα επειδή με αφαιρεσες από φίλη και έσβησες τις φωτογραφίες μας από τον εικονικό κόσμο του facebook. Τώρα πια είναι σαν να είμαστε δύο άγνωστοι στα μάτια των τρίτων αλλά το delete δεν έχει αλλάξει τίποτα μεταξύ μας. Δεν μπορείς να διαγράψεις με ένα κουμπάκι ούτε τις αισθήσεις ούτε τις αναμνήσεις που σου άφησα όσο και να το θες γιατί αυτές είναι πραγματικές. Τις νιώθεις κάτω από το πετσί σου και είμαι σίγουρη πως ακόμα όταν τις σκέφτεσαι σε πιάνει μια ανατριχίλα στην σπονδυλική στήλη. Δεν μπορείς να με διαγράψεις, είμαι ριζωμένη βαθιά μέσα σου. Αλλά αφού τίποτα δεν διαγράφεται πραγματικά και το ξέρω εμένα γιατί με πείραξαν τόσο οι κινήσεις σου? Ίσως γιατί ο εικονικός και ο πραγματικός κόσμο δεν διαφέρουν και πολύ και η προσπάθεια σου να με αφαιρέσεις βίαια από τον έναν δείχνει τη θέληση σου να με αφαιρέσεις εξίσου βίαια και από τον άλλον. Τόσο απλά, με το πάτημα ενός πλήκτρου - νεκρή.

Εγώ από την άλλη δεν θέλησα πότε να διαγράψω την ύπαρξή σου ούτε να καν να σε ξεχάσω. Το σκέφτηκα μόνο εκείνες τις στιγμές που πονούσα τόσο που δεν μπορούσα καν να κλάψω. Τις στιγμές που απλά έτρεμα πάνω στο κρεβάτι μου σαν το ψάρι έξω από το νερό. Αυτό που θέλω είναι να προχωρήσω και ο μόνος λόγος είναι ότι δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Θα ήταν υπέροχα-θυμάσαι που έλεγα εσένα υπέροχο?-αν μπορούσα να ξυπνήσω ένα πρωί και να έχει περάσει αυτή η επίπονη περίοδος, να είμαι καλά και δυνατή στα πόδια μου.

Και ναι με πείραξε που αποκάλεσες ένα τυχαίο άνθρωπο όπως αποκαλούσες εμένα, ένιωσα πως χάνω τη μοναδικότητα μου. Σαν να βεβήλωσες με κάποιο τρόπο αυτό που είχαμε και ήμουν απλά η όποια κοπέλα που θα αποκαλούσες με αυτό το χαϊδευτικό, όχι η Μυρτώ. Πριν το καταλάβω μπορεί να μπερδεύεις και το όνομα μου. Θα μιλάς για εκείνο το πρώτο σου κορίτσι με τα σγουρά φουντωτά μαλλιά. Για μένα όμως δεν υπήρξες ποτέ ο γκόμενος, ο φίλος μου, το αγόρι μου. Σαχλές εκφράσεις. Ήσουν πάντα ο Α. μου και παρόλο που δεν φημίζομαι για τη μνήμη μου δεν θα ξεχάσω τίποτα από σένα, ούτε καν την ελίτσα κάτω από το αριστερό σου μάτι.

Ουτε να χωρισουμε με αξιοπρεπεια δεν μπορουμε πια λογω facebook.

Ε πεινασμένα ανθρωπάκια εκει κατω

2011-01-24T20:36:00.000+02:00

Εσείς. Εσείς που βαφτιστηκατε "άνθρωποι". Εσείς που μένετε κολλημένοι σε ξεπερασμένες ιδεολογίες, εποχές και δεδομένα ξεχνώντας πως ο κόσμος εξελίσσεται. Εσείς που ανθίζετε σαν πολιτικοί μέσα από τη δική μας μιζέρια ενώ η ευτυχία μας θα έδινε τέλος στην καριέρα σας. Εσείς που χτίζετε τις ζωές σας πάνω από τα συντρίμμια της δικής μας χωρίς ίχνος ενοχής. Εσείς που ξεδιάντροπα μας ξεγελάσετε να παλέψουμε για το συμφέρον σας στο όνομα της πατρίδας. Εσείς που αγαπάτε τη λέξη δημοκρατία μόνο όταν εκφράζει την έννοια της δικτατορίας. Εσείς που υποτιμήσατε τη νοημοσύνη μας σερβίροντας μας με θράσος σκουπίδια στα χαζοκούτια για να μας χειραγωγήσετε. Εσείς που δηλώνετε πως δεν είστε φανατισμένοι αλλά μαχαιρώνετε ένα οπαδό της αντίπαλης ομάδας λόγω των χρωμάτων στο κασκόλ του. Εσείς που σκοτώνετε στο όνομα του Θεού και της θρησκείας σας βάζοντας βόμβες και ανατινάζοντας κορμιά. Εσείς που θεωρείτε αίτιο της απομάκρυνσης των νέων από την εκκλησία σας τη διαβρωμένη ηθική τους και δεν κοιτάτε τη βρωμιά κάτω από τα ράσα σας και τη σάπια διδαχή σας. Εσείς οι δήθεν εξευγενισμένοι και τα ταπεινοί που τρώτε με χρυσά κουτάλια τα σπλάχνα μας. Εσείς που μας διδάσκετε πολυσύλλαβες λέξεις χωρίς να ξέρετε η ίδιοι τι σημαίνουν. Εσείς που περιφρονείτε τα λεφτά αλλά μπροστά στη θέα του χρήματος τα μάτια σας παίρνουν το σχήμα δολαρίου και δεν διστάζετε να πουλήσετε τη μάνα σας για να τα αποκτήσετε. Εσείς που μας πείθετε να επενδύσουμε σε τράπεζες με το γνωστό παραμυθάκι του χαμογελαστού τραπεζικού που σας χαρίζει απλόχερα μια όμορφη ζωή και βάζετε χέρι στη ζωή μας. Εσείς που πιστεύετε πως είστε ο ομφαλός του κόσμου αλλά δεν είστε τίποτα περισσότερο από ένα κύτταρο σε αυτό τον οργανισμό που λέγετε ανθρωπότητα. Ως γνωστό όμως τα κύτταρα πεθαίνουν και αντικαθιστώνται με άλλα. Εσείς που βιάσατε την αθωότητα και τα όνειρα μας. Εσείς που μας πείθετε πως δεν υπάρχει ελπίδα, πως την κατάπιε το σύστημα. Εσείς που μας αντιμετωπίζετε σαν μια μάζα με μοναδική διαφορά μεταξύ μας τον αριθμό κοινωνικής ασφάλισης.

ΕΣΑΣ ανθρωπάκια δεν σας φοβάμαι.

http://www.youtube.com/watch?v=jTVHuoUZ8VQ&feature=related

Μυρτώ αγνοείται, vol.2

2011-01-22T00:31:00.000+02:00

Ξυπνάς ένα πρωί, ή μάλλον άκυρο, σε ξυπνούν ένα πρωί, μέρα Τετάρτη. Σε μισή ώρα πρέπει να είσαι σχολείο και σέρνεσαι στο μπάνιο για να κάνεις τη γνωστή ιεροτελεστία. Εκεί λοιπόν που πλένεις τα δόντια σου και στηρίζεσαι στον τοίχο με το ένα χέρι μισανοιγεις τα μάτια σου και ενώ αντικρίζεις το είδωλο σου το μάτι σου γίνεται ππιριλα. Ποια στο θκιάλο είναι αυτή που βλέπεις μπροστά σου? Δεν έχει τίποτα κοινό με τον άνθρωπο που έβλεπες πριν 1 χρόνο στον ίδιο καθρέφτη παρόλο που θα ήθελες το γυαλί να έχει παραποιήσει το είδωλό σου. Η φιγούρα που έβλεπες κάποτε είχε δύναμη μέσα του, όρεξη, ΖΩΗ. Αυτή η σκιά του που βλέπεις μπροστά σου σήμερα είναι έτοιμη να καταρρεύσει από στιγμή σε στιγμή και ψάχνει απελπισμένα από κάπου να γαντζωθεί.

Αυτό που συνειδητοποιήσες η ώρα 6 και 45 το χάραμα σε αφήνει άναυδη και σε στοιχειώνει για ολόκληρη την ημέρα. Είσαι χαμένη στις σκέψεις σου, ξεχνάς ακόμα να πάρεις και σάντουιτς από την καντίνα το διάλειμμα Που πήγε ο άνθρωπος που ήσουν τότε? Αλήθεια πως ήσουν, θυμάσαι? Σου έρχονται όλα αμυδρά. Ο άνθρωπος εκείνος απολάμβανε το σεβασμό από τους άλλους άλλα κυρίως από τον εαυτό του, έπαιρνε πρωτοβουλίες, ήταν αρχηγός, τα πάντα περνούσαν από το χέρι του, του άρεσε να δίνει και να στηρίζει τους άλλους, ΓΕΛΟΥΣΕ. Τώρα όμως ο άνθρωπος εκείνος χάθηκε,. Δεν μπορείς καν να στηρίξεις τον ίδιο σου τον εαυτό πως περιμένεις να στηρίξεις τους άλλους? Σέρνεσαι στην καθημερινότητα σου όπως σερνόσουν και το πρωί για να πας στο μπάνιο. Σου έλειψες. Μπορεί ο εαυτός σου να είχε τόσες ατέλειες αλλά ήταν δικός ΣΟΥ, ανήκε σε σένα και μόνο, σε κανέναν άλλον. Έχεις πια αλλοτριωθεί, νιώθεις το σώμα σου σαν νοικιασμένο δωμάτιο που ο ιδιόκτητης του, εσύ, το ζητάει πίσω. Θέλεις να ξαναγελάσεις χωρίς τύψεις μέσα από την καρδία σου, να κάνεις μια μαλακία χωρίς να φοβάσαι μήπως απογοητεύσεις κάποιον με τη δήθεν ανωριμότητα σου, να κάνεις παρέα με τα άτομα που γουστάρεις χωρίς να σε αποκαλούν επιφανειακό και να κάνεις τούμπες στα γρασίδια χωρίς να κατηγορηθεις για παλιμπαιδισμό. Το κυριότερο που σου έλειψε όμως είναι ότι και να απογοητεύσεις κάποιον ή θεωρηθείς, κατηγορηθεις για κάτι να μην σε ενδιαφέρει γιατί ξέρεις πως με τις πράξεις σου αυτές εκπληρώνεις τα θέλω σου και είσαι ο εαυτός σου. Θα σου άρεσε να είσαι ξανά ατελής και ξέρεις πως η προσπάθεια σου να αγγίξεις την τελειότητα σε έφερε εδώ. Mε λίγα λόγια η προσπάθεια σου να γίνεις αυτό που ήθελαν οι άλλοι.

Έχεις μια έκρηξη ενέργειας, αδημονεις να πάρεις ξανά τον έλεγχο της ζωής σου στα χέρια σου να ξεφύγεις από αυτή τη μιζέρια, την παρακμή. Κανονίζεις μια έξοδο και είσαι σίγουρη πως θα περάσεις υπέροχα. Το βράδυ όμως σε βρίσκει στο ίδιο κρεβάτι να κλαις όπως κι εχτές. Ίσως είναι πιο δύσκολο απ ότι νόμιζες..

School diaries

2011-01-17T14:21:00.000+02:00

Αγαπητέ συμμαθητά

Ναι εσύ που καπνίζεις το ένα τσιάρο μετά το άλλο μες τη μέση της αυλής επιδειχτικά τζαι φορείς φόρμα ενώ απαγορεύεται γιατί εισαι πολλά πελλός τζαι πέφτει σου ο κώλος να βάλεις παντελόνι. Εξάλλου μετά μπορείς να λαλείς στους εξίσου πελλους φίλους σου για την αποβολή που σου έβαλε η σκύλλα η βοηθός επειδή εν συμβιβάζεσαι με τους κανονισμούς.
Ναι φίλε μου είσαι ασυμβίβαστος επειδή:

1) Γράφεις πάνω στο θρανίο με τον μαρκαδόρο τζαι αμα σου λαλει η καθηγήτρια κόψε το γιατί εν να πρέπει μετά να το τρίφκει η καθαρίστρια μέσα στο λαλαρο η ώρα μια το μεσημέρι απαντάς "Γιατί η δουλεία της ποια ένει? Εξάλλου τζεινη την εθκιάλεξε" Αμα ελαλούσε ένα κακομαθημένο στη μάνα σου κάτι ανάλογο ήταν να τον ττοπουζιάσεις. Αλλά εσύ έχεις το σπίτι με την πισινάρα στη Μακεδονίτισσα τζαι εν είδες ποττέ σου πως φκαίνουν τα λεφτα. Νομίζεις πως ανοίουμε τα πορτοφόλια τζαι εν μέσα που πάντα. Τζαι εννοείται πως η κυρία Κούλλα εσει μάστερ στο μάρκετινγκ αλλά επροτίμησε να δουλευκει καθαρίστρια στο άθλιο σχολείο σου τζαι να ξεκολλά τις πίσσες σου που κας τα θρανια.

2) Γιατί αμα σου βάλει η καθηγήτρια πιο χαμηλό βαθμό απ΄ότι θέλεις ασχέτως με το αν μεν επάτησες ποττέ σου μες την τάξη τζαι έπιασες πέντε στο διαγώνισμα αποκαλείς της συλλοπουτάνα (με το συμπάθιο), λεεις της πως επήρεν πολύ αέρα τζαι εν σε ξέρει καλά ούτε εσένα ούτε τον παπάκι σου. Τζαι αμαν εν τζείνη καμιά πραγματικά πελλή που εν σε φοάται τζαι εν σου αλλάσσει το βαθμό, έρκεται την άλλη μέρα ο παπάς σου που εν ή πατρονος καπαρετζής ή βουλευτής τζαι τακτοπιεί το θέμα.

3) Γιατί μέσα στο μάθημα τσιριλλάς, κάφκεις τιπεξ, τυλιείς τσιάρο τζαι απαντάς το τηλέφωνο τζαι αμα σου πει τίποτε ο καθηγητής λαλείς του "κυρίε μας εγώ? Μα τι λαλείς ολαν, εν έκαμα τίποτε". Εννοείται όμως πως το τσιαρουί που ετύλιξες πρέπει να το καπνίσεις. Ευτυχώς δαμέ εχεις ένα όριο τζαι εν καπνίζεις μες την τάξη οπότε προφασίζεσαι ότι εκατουρήθηκες, ότι εξίασες το κινητό σου κάπου ή ότι εν να λιποθυμήσεις τζαι φευκεις βουρητός. Μετά χαιρεσαι τσιόλας τζαι χουμίζεσαι στους παρέες σου ότι εν σε εκατάλαβεν ο μαννός ο μαθηματικός ενώ ο καημένος απλα εθκιάλεξε να παίξει πελλον.

4) Γιατί έρκεσαι με την ταππιροκολούν χωρίς νούμερα εις το σχολείο τζαι χουμίζεσαι ότι το Σάββατο εν να πιάεις την καινούργια γκόμενα να πάτε toy τζαι μετά να τη γαμήσεις.

5) Επειδή είσαι μαντράχαλλος τζαι μπαίνεις μέσα στη καντίνα το διάλειμμα με το έτσι θέλω ενώ ούλλοι περιμένουμε ουρά στο παραθυρούι. Πιάνεις τζείνο που θέλεις 2 λεπτά ενω γελάς με τη κοντοπίθαρη την κατινιέρισσα που προσπαθεί να σε φκάλει έξω.

Ναι φίλε μου, εσύ είσαι ο αναρχικός τζαι ο ασυμβίβαστος. Εν σε νοιάζει κανένας τζαι τίποτε, εν έχεις ηθικούς φραγμούς και αναστολές ενώ ο σεβασμός για τους άλλους εν ανύπαρκτη έννοια. Ξέρεις μόνο τα δικαιώματα σου ενώ οι άλλοι απέναντι σου έχουν μόνο υποχρεώσεις. Πρέπει να γίνεται το δικό σου τζαι αν τολμήσει να κάμει κανένας το αντίθετο χαλάς τον κόσμο τζαι κλαιέσαι στους γονείς σου για τον μαλάκα που ετόλμησε να φερθεί έτσι στην αυτου μεγαλειότητά σου. Ποττέ εν φταίεις εσύ για τίποτε παρά μόνο οι άλλοι. Εν κανεί που κάμνεις την πελλάρα εν 'εχεις κάν το θάρρος να σταθείς τζαι να πεις " εγώ φταίω, εγώ το έκαμα". Τζαι ξέρεις γιατί εν φακκάς πενιά? Γιατί εσύ φίλε μου είσαι ο μελλοντικός πολίτης που εν να έχεις τη θεσούλα σου στο δημόσιο γιατι εκανόνισε σε ο παπάς σου τζαι εν θα παλέψεις ποττέ σου για τίποτε. 'Εχεις τα ούλλα στο πιάτο που τη μέρα που εγεννήθηκες.

Απροειδοποιήτα

2011-01-10T17:27:00.000+02:00

Κάποιοι άνθρωποι μπαίνουν στη ζωή μας απροειδοποίητα, σαν να προσγειώθηκαν από το πουθενά και ταράζουν τα νερά μας. Δεν μας ρωτάνε καν αν χωράνε και πριν το πάρουμε είδηση εισβάλλουν στην πραγματικότητα και στα συναισθήματα μας. Ρίχνουν πανεύκολα τις άμυνες μας και μας κατακλύζουν. Όμως όπως απροειδοποίητα ήρθαν, έτσι απροειδοποίητα φεύγουν. Εμείς μπορεί να ψάξουμε τα αίτια, τα γιατί και τα πως όμως αυτοί μας έχουν πια εγκαταλείψει και δεν έχει κάτι άλλο σημασία, πρέπει να προσαρμοστούμε στην νέα πραγματικότητα που άφησαν πίσω τους. Μερικοί αφήνουν απλά την αίσθηση μιας ζεστής ανάσας στο σβέρκο μας ενώ μερικοί άλλοι μας σημαδεύουν με κάτι πιο μόνιμο από τη δερματοστιξία. Το κενό που γέμισαν όταν ήρθαν ξαναδειάζει αλλά ο άνθρωπος που μένει δεν είναι ο ίδιος. Φεύγοντας αφήνουν πίσω ένα σώμα με μοναδικό περιεχόμενο την θύμηση τους, τις στιγμές που μας χάρισαν και τα αισθήματα που μας έκαναν να γνωρίσουμε. Κυλάει όμως ο καιρός και ο πόνος της απουσίας γίνεται χαμόγελο αναπόλησης. Δεν τους ξεχνάμε όμως ποτέ. Ακόμα κι αν οι στιγμές μαζί τους παραμείνουν θολές εικόνες μπερδεμένες με τα απραγματοποίητα όνειρα μας είναι μέσα μας και άφησαν το στίγμα τους...

Κι όμως δεν ήμασταν εμείς, ήμουν εγώ.
Κι όμως δεν ήταν αυτοί, ήσουν εσύ.
Να 'σαι καλά.

2011

2011-01-01T13:08:00.000+02:00

Όσο και να ντρέπομαι που το λέω, ναι, είμαι από τους ρομαντικούς που πιστεύουν πως η νέα χρονιά θα είναι καλύτερη. Ναι ναι ξέρω τι σκέφτεστε αλλά πριν πετάξετε αυγά για να ελαφρύνω τη θέση μου ξεκαθαρίζω ότι δεν εννοώ πως είμαι από εκείνους τους ανθρώπους που πιστεύουν πως επειδή πετάξαμε το παλιό ημερολόγιο και πήραμε νέο, επειδή έκανε η γη μια περιστροφή γύρω από τον ήλιο και επειδή προστέθηκε ένα νούμερο στο τέλος της ημερομηνίας θα έρθουν δια μαγείας καλύτερες μέρες. Οχι. Είναι για μένα ας το πούμε μια νέα αρχή που εμείς θέτουμε στον εαυτό μας για νέες ευκαιρίες σε όσα απέτυχαν την προηγούμενη χρονιά.

Όλοι ανυπομονούσαν να βγει αυτή η χρονιά. Για μένα όμως, σαν ανάποδος άνθρωπος που είμαι, ήταν πολύ καλή χρόνια αφου έγινε επιτέλους κατι που τάραξε τα γέριμα τα νερά. Γι αυτό ευθύνεται ένας άνθρωπος που μπήκε κάπως παράδοξα στη ζωή μου και την έφερε τούμπα (και τον ευχαριστώ γι αυτό γιατί ήταν πολύ μονότονη και για 16 χρόνια). Το 2010 περιέχει τις πιο όμορφες μέρες τις ζωής μου μέχρι τώρα, όπως και πολλές άσχημες βέβαια αλλά η πλάστιγγα γέρνει βίαια προς τις πρώτες και οι άσχημες εξαερώνονται .

Το 2011 προβλέπεται να περιέχει 10 τόνους διάβασμα (ήδη έκανα την αρχή πρωί πρωί σήμερα με χημεία), φροντιστήρια, πίεση κτλ. Αν αυτά όμως αποδώσουν το Σεπτέμβρη θα έρθουν όλα όπως τα θέλω, στο χέρι μου είναι εξάλλου και η χρονιά με λίγα λόγια θα γαμήσει.

Όσο για τα ρεπορτάζ για την οικονομική κρίση, τους καυγάδες σε παράθυρα,τις συνομιλίες για το κυπριακό, την συγκλονιστική εξέλιξη στο νησι είναι ευπρόσδεκτα αφού έτσι κι αλλιώς δεν μπορούμε να τα αποφύγουμε.

Καλή και δημιουργική χρόνια εβριμπάντι!

Περιστατικο: έτος 2011 παρα κατι

2010-12-23T14:56:00.000+02:00

Ήμουν προχτές σε ένα κατάστημα με παιδικά παπούτσια και δίπλα μου ήταν μια τυπικότατη κυπριακή οικογένεια. Η μάμα, ο παπάς, οι δυο κόρες κάπου 3 και 1 και ο γιος γύρω στα πέντε που βγήκαν για τα συνηθισμένα χριστουγεννιάτικα ψώνια.

Σε κάποια φάση ο γιος παίρνει ένα ροζ παπούτσι από το ράφι για να το δείξει στη μάνα του και μόλις τον βλέπει ο πατέρας (κάπου στα 35, ορίτζιναλ Κυπραίος) γουρλώνει τα μάτια του, αλλάζει 150 χρώματα και δίνει με μανία μια ανάποδη στο γιο του. Τον αρπάζει μετά από τη μπλούζα και του φωνάζει στα μούτρα" τι είσαι εσύ για να φορείς ροζ? είσαι που τους άλλους εσύ? ο δικός μου γιος εν εν που τους άλλους, κωλόπαιδο" . Το μωρό εντομεταξύ να κλαίει με φόβο και να επαναλαμβάνει σχεδόν από μέσα του "ήταν για τη Μαρία, ήταν για τη Μαρία" (αδελφή) "δεν είμαι από τους άλλους, δεν είμαι αλήθεια". Πανάθεμα κι αν ήξερε τι ήταν οι "άλλοι".

Το αποκορύφωμα όμως ήταν η μάνα. Το δικό μου σαγόνι να κρέμεται από το σοκ, το ίδιο και της πωλήτριας και να γυρίζει η μανα και να λέει με ύφος ντροπής και συνωμοτικό τόνο στον άντρα της " αγάπη μεν φωνάζεις μες τον κόσμο, μας βλέπουν". Το μόνο που την ένοιαζε ήταν το τι θα πει ο κόσμος που φώναζε η "αγάπη" στο παιδί δημόσια.

Μέτα φυσικά συνέχισαν ανενόχλητοι τα ψώνια τους σαν να μην υπήρχε καμία αιτία προβληματισμού και αγνοώντας το παιδί τους που έκλαιγε λίγο πιο πίσω. Δυστυχώς εκείνο το κλάμα θα είναι το μικρότερο κατάλοιπο αυτής της συμπεριφοράς σε εκείνο το παιδί.

Α christmas carol

2010-12-20T19:46:00.000+02:00

Αρέσκει μου τούτη η περίοδος. Αρέσκουν μου τα Χριστούγεννα τζαι το παράδοξο ένει ότι αρέσκει μου τζαι η πολυκοσμία της συγκεκριμένης περιόδου ενω συνήθως απεχθάνομαι την. Αρέσκει μου πολλά να κατεβαίνω κέντρο, στην ανάγκη τζαι στο mall τζαι απλά να πιττώνουμε μες τον κόσμο, να κουτσουφλω πας σε μωρά που βουρούν τζαι να μου την διά η κάθε μάμα με σπαστική φωνή που βουρά το κοπελλούι της τζαι τσιριλλά "Πανίκκο το μωρόο". Εν με ενοχλούν καθόλου, ισια ίσια που χαμογελώ τζιόλας αμα τους παρατηρώ. Φαινουνται χαρούμενοι, σαν να εφύαν για λλιο που τη μιζέρια τους τζαι εδωκεν τους την πουπανω μια προγραμματισμένη χαρά.

Το μόνο που θυμίζει την πραγματικότητα εν οι διαφημίσεις του τύπου "αυτό το παιδάκια στην Αφρική δεν μπορεί να γιορτάσει" ή " Αυτή η οικογένεια φέτος δεν έχει λεφτά για το χριστουγεννιάτικο τραπέζι" τζαι αμέσως λεν ούλλοι "Μάνα μου ρεεεε", πιάνει τους ο πόνος τζαι απλώνουν το χέρι τους για να δώσουν 2-3-5 ευρώ. Τουλάχιστον κάτι ενει τζαι τούτο τζαι ας το θυμούνται μόνο καθε Χριστούγεννα τζαι πάσχα. Οι ίδιοι βέβαια αγοράζουν 150 άχρηστα στολίδια κάθε χρόνο για το δέντρο τους τζαι καινούργια ρούχα για να τους έβρει ο νέος χρόνος κεκέτους. Ενταξει δικαίωμα τους στο κάτω κάτω άπλα πιστευκω πως τα χρήματα τους μπορούσαν να αξιοποιηθούν αλλιώς. Εν θα συνεχίσω το θέμα γιατί νομίζω εν πολλά κορεσμένο τζια σιουρα εν να υπάρχει ένα ανάλογο άρθρο σε κάθε εφημερίδα που θέλει αν θεωρεί πως έχει επίπεδο και καυστικότητα.

Αν πρέπει να ξεχωρίσω κάτι που τις γιορτές που μπορώ να πω ότι καμνει τες ιδιαίτερες εν οι οικογενειακές συνάξεις μας μιας τζαι είμαστε διασκορπισμένοι σε Λευκωσία, Λεμεσό, Αγγλία Αθήνα τζαι εν δύσκολο να συγχρονιστούμε. Νομίζω πάντα τουτο ήταν που μου άρεσκε περισσότερο τζαι το ότι για μια φορά στο τραπέζι είχαμε κατι αλλο να συζητήσουμε εκτός που πολιτικά αφού ούλλοι στο σόι μου έχουν αποψη για ούλλα, οπως τζαι σε κάθε κυπριακο σοι άλλωστε. Τζαι τα δώρα αρέσκαν μου βεβαια. Πάντα απολαμβανα να τα δίνω τζαι να τα παίρνω αλλά ευτυχώς εν ήταν ποττέ το σημαντικότερο κομμάτι της ημέρας. Η αλήθκεια ενει πως άρεσκε μου πολλά το όλο κόνσεπτ του Αη Βασίλη τζαι ότι οταν εκαταλαβα πως ήταν ψευτικος εππεσα που τα σύννεφα. Αφηνα του μπισκότα τζαι γάλα κάθε χρόνο τζαι ενα πρωί ήβρα το σιωνωσμένο με το λασάνι πίσω που τα φκιορα. Στην αρχη εσκέφτηκα πως εφταιαν οι τάρανδοι που εσιωνώστηκε αλλα μετά ηρτε η φλασια τζαι η απογοήτευση. Σαν καλή κόρη όμως εν είπα τίποτε τζαι αφηκα τους να χαίρουνται με τη χαρά μου όταν τα αννοια.

Αρέσκουν μου τα Χριστούγεννα τζαι αππώνουμε οποτε ακούω κάλαντα. Χαίρουμαι πολλά. Τα τελευταία χρόνια εσταματήσαν να ερκουνται χαριτωμένα παιδάκια τζαι κουβαλιουνται μας κάτι μαντράχαλλοι 14 χρονων που μαζευκουν λεφτά για guitar hero τζαι τραουδουν σαν να φωναζουν σύνθημα του ΑΠΟΕΛ. Εν πειραζει ομως, εγω αννοίω τους τζαι διω τους τζαι λεφτα τζαι κανα μελομακάρονο να μπουκωθουν να σιωπήσουν. Ευτυχώς η μάμα μου φέτος εν εφερε ακόμα μελομακάρονα γιατί να τα φτιάξει αποκλειεται (καλλύτερα δηλαδή για τη σωματική μας ακεραιότητα). Μπορώ να φάω την πιατέλλα μόνη μου τζαι μετά νιώθω τύψεις τζαι βάλλω τζαι 5 κιλά. Χαλάλι όμως

Α εν ηξέρω αν σας το είπα αλλα αρέσκουν μου τα Χριστούγεννα, μάλλον ειπα το. Φέτος όμως νομίζω εν να εν τα καλλύτερα. Οι εν το βασίζω σε προαίσθημα, εχω τους λόγους μου που το λέω, εξάλλου 7 τζαι πόψε.

Καλα Χριστούγεννα, και μην πειτε αν θα οδηγησετε, να μεινει τζαι τιποτε χρήσιμο που τουτη την αναρτηση

19

2010-12-03T14:59:00.001+02:00

Είμαι σε μια κατάσταση πλήρους αδράνειας. Νιώθω ότι απλά υπάρχω παθητικά και δεν με αφορά το τι γίνεται γύρω μου. Το περιβάλλον είναι ένα interactive φόντο στο οποίο περπατώ, μιλάω, τρώω κτλ αλλά δεν με επηρεάζει, είναι απλά φόντο. Ότι συμβαίνει γύρω μου για τις επόμενες 19 μέρες δεν έχει νόημα, το μόνο που υπάρχει είναι μέτρημα και μόνο αυτό θα συνεχίσει να υπάρχει μέχρι να φτάσουν οι 26 του μήνα.

Το πρόβλημα όμως είναι ότι μερικές φορές αυτό το μέτρημα φτάνει τα όρια της ψύχωσης. Τι εννοώ? Να ξέρεις ότι μένουν 19 μέρες, 456 ώρες, 27360 λεπτά και 1641600 δευτερόλεπτα. Να σκέφτεσαι από μέσα σου τι έγινε 19 μέρες πριν και να πείθεις τον εαυτό σου ότι δεν είναι και τόσο μακριά. Για παράδειγμα ξέρω ότι πριν 19 μέρες έγραψα διαγώνισμα βιολογία και σκέφτομαι ότι πέρασαν αρκετά γρήγορα. Όσο και να δημιουργώ ψευδαισθήσεις όμως, πάλι κυλούν βασανιστικά αργααα.

Μακάρι να μπορούσα να κοιμηθώ, να ξυπνήσω και ταταμ! να έχουν περάσει. Η μαλακία είναι ότι όσο αργά περνούν αυτές τόσο γρήγορα θα περάσουν και οι πέντε μέρες που ακολουθούν τις 26 του μήνα. Μια χρονομηχανή νομίζω θα ήταν ότι πρέπει.

Παρελάσεις?

2010-11-11T20:59:00.000+02:00

Δυο φορές το χρόνο γίνονται μαθητικές παρελάσεις, με πιο πρόσφατο παράδειγμα αυτή στις 28 Οκτωβρίου που ήταν η αφορμή για κάποιες σκέψεις.

Στα σχολειό την περίοδο που προηγείται επικρατεί ένα χάος, πρόβες, αγήματα, σφυρίγματα, εμβατήρια και δεν συμμαζεύεται ενώ γίνεται μια τεράστια πάλη μεταξύ των μαθητών για μια θέση στους πρώτους 11 του σχολείου, τα καμάρια μας που θα οδηγούν την πορεία των υπόλοιπων. Υπάρχει ακόμα και διαγωνισμός για το σχολειό που θα κάνει την καλύτερη παρέλαση και το οποίο θα εκπροσωπήσει την Κύπρο στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου στην Ελλάδα. Επιδοτήσεις για τις στολές τους αγήματος ενώ για κάποιες ευνόητες και αναγκαίες αγορές δεν υπάρχουν χρήματα και εγκύκλιος για το ύψος των χεριών. Και αναρωτιέμαι εγω, γιατι όλος αυτος ο πανικος?

Αρχικά ο εορτασμός των εθνικών επετιών γινόταν με πλήθη ανθρώπων να κατεβαίνουν στους δρόμους και να πλημμυρίζουν τις πόλεις με τον αυθόρμητο ενθουσιασμό τους. Επί δικτατορίας του Μεταξά όμως στην Ελλάδα καθιερώθηκαν οι παρελάσεις (Στα σχολεία βέβαια μιλάμε για το ηρωικό του όχι αλλά το θέμα της ιστορίας στα σχολειά είναι άλλη πονεμένη ιστορία) και συνέχισαν και κατά τις επόμενες δικτατορίες στην Ελλάδα. Την περίοδο της χούντας τα εμβατήρια ήταν στη δόξα τους σε πολλές παραλλαγές τους να κατακλύζουν τα ραδιόφωνο ενώ στην Κίνα ακόμα έχουμε τεράστιες κόκκινες παρελάσεις. Η εκδήλωση της χαρά ςτου κόσμου είχε πια περιοριστεί σε συγχρονισμένες μικρές παρελάσεις και χειροκροτήματα πίσω απο τα σχοινιά που τους έβαζε η αστυνομία

Τι δουλειά όμως έχουν οι μαθητές να παρελαύνουν σαν στρατιωτάκια? Η υπερβολική πειθαρχία, το ρυθμικό, ενα-ενα-εν-δυο-ενα και τα εμβατήρια της φιλαρμονικής μας θυμίζουν στρατιωτική παρέλαση που γίνεται καθαρά για λόγους επιδείξεις του στρατιωτικού εξοπλισμού. Είναι μήπως μια συγκαλυμμένη προσπάθεια επιβολής τάξης στους έφηβους που είναι ως γνωστών οι πλέον ασυμβίβαστοι και μ αυτή τη δικαιολογία καταφέρνουν για λίγο να τους βάλουν σε τάξη? Να τους στήσουν σε μια σειρά, να περπατάνε με το ίδιο βήμα, να σηκώνουν το χέρι στο ίδιο ύψος και αν χάσουν το ρυθμό να επανέρχονται μόνοι τους με ένα μικρο κουτσό βήμα. Για κάποιους αυτό θα ήταν και η ιδανική μορφή του λαού. Μια σχηματοποιημένη μάζα που ακολουθεί το ρυθμό που της δίνουν με ακρίβεια και πειθαρχία και δεν γνωρίζει ότι είναι υποταγμένη στο σφύριγμα τους.

Μήπως θα έπρεπε οι παρελάσεις να θεωρηθούν αναχρονιστικές? Είναι ένα κατάλοιπο εκείνης της περιόδου που έχει ενσωματωθεί στην παράδοσή μας? Φοβούνται ότι αν καταργηθούν οι παρελάσεις δεν θα βγει κανένας στο δρόμο να πανηγυρίσεις τις επιτυχίες του έθνους ή θέλουν να ελέγξουν τους νέους με οποίο μέσο μπορούν? Ίσως να μην ειναι και τίποτα απο αυτα, σιγουρα όμως δεν γινεται τόσος πανικός για το τίποτα.

Υποκρισια

2010-11-10T21:27:00.000+02:00

Το ξέρω ότι σιχαίνεσαι την υποκρισία, την καταδικάζεις και την κατακρίνεις. Εσύ όμως δεν υποκρίνεσαι ποτέ? Όταν είσαι στις μαύρες σου για οποιοδήποτε λόγο συννεφιαζεις και είναι σαν να τραβα η μαυρίλα και η μιζέρια σου όλη την προσοχή πάνω σου την ώρα που το μόνο πράγμα που θες είναι να πας σε μια γωνιά μόνη σου. Και αφού σε εντοπίσουν, σε κοιτάξουν με ύφος πραγματικής ή προσποιητής ανησυχίας σε προσεγγίζουν και τότε πέφτουν και οι ερωτήσεις: τι έχεις? είσαι καλά? ποιος σε πείραξε? πονάς? ...? ....? Και δεν λέω, μπορεί να είναι από ενδιαφέρον, από έγνοια ίσως και από απλή περιέργεια, βρίσκεσαι όμως στην δυσάρεστη θέση μέσα στον πόνο σου να απαντάς κάθε ερώτηση και να κουνάς καταφατικά το κεφάλι σε συμβουλές του τύπου "σίγουρα δεν αξίζει να στεναχωριέσαι γι αυτό", σαν να ξέρει κάνεις άλλος εκτός από σένα τη αξίζει και τι όχι τα δάκρυα σου. Οπότε για να αποφύγεις τον καταιγισμό ερωτήσεων και τις εξηγήσεις προτιμάς να υιοθετήσεις ένα ψεύτικο χαμόγελο. Το νιώθεις ξένο, σαν να έκανες κολλάζ στο πρόσωπο σου και το προσθεσες με λίγη κόλλα αλλά είναι η εύκολη διέξοδος. Υποκρίνεσαι πως όλα είναι καλά, πως δεν τρέχει τίποτα και είσαι ευτυχισμένη. Γελάς με κάθε ηλίθιο αστείο δυνατά γιατί νομίζεις ότι με τον θόρυβο και τα αστραφτερά σου δόντια θα συγκαλύψεις την λύπη σου. Και θα μου πεις που είναι το πρόβλημα? Ακριβώς εδώ, στη λέξη υποκρίνεσαι Ούτε είναι όλα καλα, όλα τρέχουν, τα μάτια και η μύτη σου από το κλάμα και παρακαλάς να ανοίξει η γη να σε καταπιεί όμως φοράς εκείνο το χαζό χαμόγελο που ο καθένας που σε ξέρει μπορεί να καταλάβει τι κρύβει πίσω του.

Μπακ του σκουλ

2010-09-04T14:33:00.000+03:00

Τελικά δεν είχα καταλάβει τι σημαίνει "πάω τρίτη Λυκείου" μέχρι που ήρθαν κάποια γεγονότα να με χαντακώσουν. Και μιλάω για μεγάλη πτώση από το συννεφάκι μου.Όλο το καλοκαίρι αντιμετώπιζα το γεγονός χαλαρά, σκεφτόμουν την αρχή της επόμενης σχολικής χρονιάς σαν κάτι πολύ μακρινό, είχα ψευδαισθήσεις και έλεγα εντάξει μωρέ, θα διαβάσω και θα περάσω. Πρώτα ήρθαν οι χαζοχαρούμενες διαφημίσεις "μπακ του σκουλ" αλλά τα χειρότερα έπονται.

Ένα μήνα τώρα έχουν ορμήσει όλοι πάνω μου να μου μιλάνε για πανεπιστήμια στην Αγγλία, για συστατικές επιστολές, personal statements, βαθμούς, μαθήματα, προεισαγωγικές, βάσεις για Ελλάδα, οικονομική κρίση, καταλήψεις, σχολές... Ο καθένας τα δικά του, ότι ξέρει, ότι άκουσε, διάβασε, νομίζει, συμπεράινει χωρίς τα περισσότερα να έχουνε και καμία βάση. Νιώθω ότι κάθομαι στην μέση με κάθε άσχετο και σχετικό γύρω μου να έχει πάρει από μια ντουντούκα και μου φωνάζει χωρίς να μπορώ να ξεχωρίσω τι λέει, απλά να κραυγάζει μέσα στο αφτί μου. Με πιέζουν τόσο που θέλω να σηκωθώ να τους φωνάξω ΣΚΑΣΤΕ και να φύγω αφήνοντας τους άναυδους. Δεν με αφήνουν τα ζυγίσω τα πράγματα ανάλογα με τις προτεραιότητες μου και να πάρω μια τελική απόφαση που θα είναι δική ΜΟΥ και μόνο. Στο κάτω κάτω εγώ ξέρω τι πραγματικά θέλω. Για το μέλλον μου πρόκειται και δεν θέλω να κάνω μια επιλογή που να τη μετανιώνω αμέσως ή μερικά χρόνια μετά.

Κάθε φορά που ακούω τη φράση , "Άντε Μυρτώ, φέτος είναι η χρονιά σου...!!!" (με κάμποσα θαυμαστικά και τελείες γιατί το λένε με ενθουσιασμό συνοδευόμενο μια τεράστια διάλεξη με συμβουλές) θέλω να χτυπήσω το κεφάλι μου στον τοίχο. Πως ακριβώς είναι αυτή η χρονιά μου? Η χρονιά μου γιατί? Μήπως τους διαφεύγει το γεγονός ότι εκτός του ότι τελειώνω το λύκειο και πρέπει να διαλέξω σχολή θα χρειαστεί να σκιστώ στο διάβασμα, να μειώσω τις εξόδους μου και να ξεπατωθώ στα φροντιστήρια? Και όλα αυτά μέχρι να δώσω εξετάσεις. Μετά έρχεται το άγχος να βγουν τα αποτελέσματα και η αγωνία να δω αν πέρασα στη σχολή που θέλω με τις 8 θέσεις παγκύπρια. Άκου είναι η χρονιά μου. Μόνο που τα σκέφτομαι με πιάνει ταχυπαλμία. Μυρτώ αναπνοές.

Και εκτός από όοολα αυτά τα οποία μπορούσα να χειριστώ τους έχω και αυτούς να ενισχύουν το φορτίο μου. Δεν το κάνουν για κακό αλλά γιατί δεν μπορούν να καταλάβουν ότι μονο κακό μου κάνουν? Το καλό μου μόνο εγώ μπορώ να το ξέρω, ας με αφήσουν ήσυχη να κάνω την επιλογή μου χωρίς να μου προκαλούν πανικό. Άντε βρε, καλήν αρκην.

Περι πράσινου τέρατος

2010-08-29T14:24:00.001+03:00

Κουίζ. Τι είναι αυτό το αίσθημα που αρχίζει να σε τρώει σιγά σιγά, δεν μπορείς με τίποτα να παραδεχτείς τι είναι και σε κάνει να βγαίνεις εκτός εαυτού? Στην αρχή νιώθεις μια ενόχληση, τεράστιο θυμό και αρχίζεις να πετάς σπόντες. Μετά όμως αυτό το πράμα φουντώνει σε σημείο που δεν το ελέγχεις. Δεν βλέπεις πως είναι παράλογη τέτοια αντίδραση και με την παραμικρή αφορμή σου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι. Ακόμα? Σκέψου, το έχεις νιώσει σίγουρα όταν κάποιος άλλος παίρνει αυτό που νομίζεις πως σου ανήκει, όταν ο γκόμενος σου κοιτάει άλλες, όταν η μάνα σου δίνει παραπάνω σημασία στη μικρή αδερφή σου και όταν βλέπεις μια ψηλή καρακουκλάρα να διαφημίζει εσώρουχα. Α μπράβο, αυτό είναι.

Πάντα στις ελληνικές σειρές και στις ταινίες έβλεπα γυναίκες που ζήλευαν και έκαναν σκηνές και έλεγα από μέσα μου ότι είναι κατινες και αναρωτιόμουν που πήγε η αξιοπρέπεια τους. Δηλαδή προτιμούν να ισοπεδώσουν τον εγωισμό τους και να κάνουν σκηνή ζηλοτυπίας στο γκόμενο πάρα να κρατήσουν ένα επίπεδο και να φύγουν? Έστω ρε αδερφέ να κάνουν μια πολιτισμένη συζήτηση. Και στο κάτω κάτω, ειδικά αμα δεν έχεις δει κάτι με τα μάτια σου γιατί να κάνεις τέτοια σκηνή, αφού υποτίθεται ότι εμπιστεύεσαι τον αλλον. Τι θεμέλια μπορεί να έχει μια σχέση που δεν έχει ως πρώτη και ακλόνητη βάση την εμπιστοσύνη? Και άμα ζηλεύεις σημαίνει πως δεν τα έχεις και πολύ καλά με τον εαυτό σου. Τέλος πάντων και για να καταλήξω κάπου εγώ έλεγα ότι και καλά δεν θα ζήλευα πότε και οτι δεν θα αντιδρούσα σαν αυτές αν ποτέ μου συνέβαινε. Και φυσικά ως συνήθως έφαγα τα μούτρα μου.

Απογοήτευση

2010-07-31T15:44:00.000+03:00

Μυρτώ με απογοήτευσες.

Είναι η πρόταση που επαναλαμβάνεται στο μυαλό σου από την ώρα που πρωτοϋπόθηκε και χτυπάει ανελέητα κάθε ίχνος εγωισμου σου. Είναι η στιγμή που εύχεσαι να μπορούσες να γυρίσεις τον χρόνο πίσω, να αναιρέσεις όλες τις βλακείες που είπες και να γίνουν όλα όπως πριν. Αντι αυτού το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να λες συγγνώμη μέχρι να μην βγαίνει πια η φωνή σου, να υπόσχεσαι πως δεν θα το ξανακάνεις με όλη την ειλικρίνεια σου ενώ τα μάτια σου βουρκώνουν από θυμό για τον εαυτό σου. Νιώθεις να τον μισεις, να σε μισείς. Πως μπόρεσες να φερθείς τοσο ηλίθια, πως μπορεσες να τον στεναχωρεσεις ξανα?

Ο άλλος όμως όλα αυτά τα ακούει σαν λόγια του αέρα, περιμένει να το αποδείξεις και δεν ξέρει πόσο καίγεσαι μέσα σου να το κάνεις. Δεν ξέρει πόσο εύχεσαι να μπορούσε να έρθει η επόμενη ευκαιρία μέσα σε ένα δευτερόλεπτο για να του δείξεις πως δεν είσαι μια απογοήτευση, ότι μπορείς, ότι δεν θα το ξανακάνεις, ότι αξίζει να επενδύσει πάνω σου. Θέλεις τόσο να επενδύσει πάνω σου, θέλεις τόσο να είναι περήφανος για σένα, θέλεις τόσο να τον κάνεις ευτυχισμένο.

Έχεις όμως μέσα σου αδυναμία, είσαι άνθρωπος δεν μπορείς να τα καταφέρεις από τη μια στιγμή στην άλλη. Θα το πετύχεις όμως που θα σου πάει. Το έχεις υποσχεθεί στον εαυτό σου, τον έχεις πείσει πως θα φύσεις αίμα να το πετύχεις και θα το κάνεις. Δεν είσαι μια απογοήτευση, όχι. Δεν μπορεί να είσαι μια απογοήτευση και ας υπήρξες μια όλη σου τη ζωη.

Φεστιβάλ ΕΔΟΝ φορΝεβερ

2010-07-16T20:36:00.000+03:00

Είχα τζαιρο να πάω σε συναυλία της ΕΔΟΝ τζαι σχεδόν εξήχασα πόσο τραγελαφικά εν τα πράματα -εμείς ξεκαθαρίζω ηθέλαμε να δούμε τους Κατσιμίχες- για να μεν παρεξηγούμαστε.

Με το που εμπήκαμε στην τάφρο είδα ένα τεράστιο πανό κατά του ιμπεριαλισμού τζαι μια φάουσα νέους τζαι μιτσιούς με φανέλες τους Τσε. Τωρα που κολλά ο Τσε τζαι εκάμαν τον σύμβολο πραγματικά θέλω να μάθω. Στοίχημα το 90% των Εδονητόπουλων που περήφανα εφορουσαν την φανέλα τζαι εφουσκωναν τα στήθια τους με καμάρι, ενι ξέρουν τίποτα παραπάνω που το όνομα του.

Μετα εφκήκαν οι "σύντροφοι" να μας μιλήσουν, εν τζεινη η φάση που απλά κλείνεις τα αφτιά σου, χαζευκεις δεξιά αριστερά, κρυφακούεις τι λαλούν οι διπλανοι σου τζαι κοιτάζεις το ρολόι σου για να ανακαλύψεις με απογοήτευση ότι επεράσαν μόνο 2 λεπτά που την προηγούμενη φορα που το είδες. Εχουμίσαν μας κάμποσο την κυβέρνηση, ακόμα τζαι τον Άντρο Κυπριανού -σκάνδαλο με email με το όποιο εν επολλοασχολήθηκαν γιατί κανένας εν εν αναμάρτητος για να βάλει το λήθο-, τον πρόεδρο μας, τη νεολαία τους κτλ κτλ. Σε μια φάση κάτι επηρε το αυτί μου ότι διαφωνούν με την αύξηση του ορίου αφυπηρέτησης τζαι έκαμα χαρούες.

Τα καλλυτερα ομως ακομα να έρτουν. Εφωνάξαν με περηφάνια τον "στρατό της ΕΔΟΝ". Αναφέρομαι σε εδονόπουλα ηλικίας 2-10 που περήφανα ονομάζουν τον εαυτό τους "στρατό" τζαι φωνάζουν με πάθος τζαι εμφανη φανατισμό συνθήματα που ούτε καν ξέρουν τι σημαίνουν ενώ το πλήθος τους αποθεώνει. Σε μια φάση ακούστηκε τζαι ένα γελοίο τραγουδάκι το οποίο δυστυχώς εν εμπόρεσα να συγκρατήσω. Τα μωρά τούτα σε μερικά χρόνια εν να έν οι φανατισμένοι ΑΚΕΛικοί που εκληρονόμησαν μια πεποίθηση που τους γονείς τους οι οποιοι τους εκαμάρωναν στα 5 τους ντυμένα με τη στολή της ΕΔΟΝ. Τούτοι εν να εν οι κολλημένοι άνθρωποι με παρωπίδες που μεγαλώνοντας εν θα μπορούν να δεχτούν καμία άλλη άποψη γιατί τζείνη που υποστηρίζουν εκληρονομηθηκε μαζί με το επίθετο τους, εν εν καν δική τους. Α μια παρένθεση δαμε, εμαθα ότι το ΑΚΕΛ άμα κάποιος μιτσης της νεολαίας φκει πρόεδρος του σχολείου πάει τζαι κάμνουν του ιδιαίτερα στο κόμμα τι να λαλέι. Τα συμπεράσματα δικά σας.

Το αποκορύφωμα της βραδιάς, μετά που μια καταπληκτική συναυλία, ήταν ο ενας που τους Κατσιμιχες BROS να ανεμίζει μια Κυπριακη σημαία στο γέλα πουλι μου γέλα ενώ ούλλοι εζητοκραυγάζαν πλημμυρισμένοι απο δέος ενώ εγω εχαμογελούσα αμήχανα. Αν δεν κάμνω λάθος αφιερώσαν τζαι τραγούδι στον προεδρο μας. Ποιος στη χάρη του.

Ατε, του χρόνου πάλε στο φεστιβαλ. Τουλάχιστον είχε σχετικά καλα μοχίτο και σουβλάκια.

Θελω

2010-07-01T17:39:00.000+03:00

Σκέφτηκα τυχαία πως πέθανες και για μια τυχαία στιγμή το πίστεψα. Σκέφτηκα πως χάθηκες και απροειδοποίητα το μυαλό μου γέμισε από μια σειρά από θέλω.

Θέλω να δω μια ταινία που στο τέλος όλοι οι ήρωες να πεθαίνουν από πλήξη. Θέλω να ακούσω ένα φάλτσο τραγούδι για μια αρκούδα που έφαγε τα παιδιά της. Θέλω να φάω ένα φαγητό που να μην έχει καμία απολύτως γεύση Θέλω να πάω σε μια χώρα που ο ουρανός είναι πάντα γκρίζος Θέλω να χαϊδεψω το σώμα μια νεκρής παγωμένης γάτας. Θέλω φυτεψω ένα δέντρο που θα είναι πάντα ξερό, χωρίς φύλλα Θέλω να μπω σε μια παγωμένη λίμνη και το κρύο να τσιμπάει ανελέητα το δέρμα μου.

Δεν θέλω να χαθείς.

Παράξενη Πόλη

2010-06-29T12:15:00.000+03:00

Χτές ανεβήκαμε με την κολλητή στο κτήριο του Σιακόλα μετά από ώρες άσκοπης περιπλάνησης. Χαζεύαμε τη Λευκωσία την ώρα που χαμήλωνε ο ήλιος και άρχισαν να πέφτουν οι σκιές διώχνοντας το κίτρινο φως του καλοκαιρινού ήλιου. Νωχελική και ακαταμάχητα μελαγχολική ώρα.

Τελικά την αγαπάω αυτή την πόλη, αγαπάω την ακαταστασία της, τα χαλαμαντουρα της παλιάς πόλης με τα πεσμένα κεραμίδια, τις κεραίες και τις αντένες, τα καλώδια, τους γερανούς, τα μπαλκόνια με τα απλωμένα ρούχα, τα άσπρα ντεπόζιτα, τα σκόρπια δέντρα, τους δρόμους και τη σύνθεση εκκλησίας και τζαμιού.

Αγαπάω τους ανθρώπους αυτής της πόλης, αγαπάω τους γέρους που μαζεύονται σε ομάδες των πέντε και συζητούν για πολιτική, τους μετανάστες που περπατούν γρήγορα, τα ζευγάρια που προσπαθούν να συμμαζεψουν τα παιδιά τους, τους νέους που κάθονται στα καφέ και στα πατώματα. Τους αγαπώ έστω και αν, και αν πολύ λίγοι απ αυτούς σου χαμογελάνε. Ο καθένας τους κρύβει πίσω από ένα κοινό όνομα μια ολόκληρη ζωή, μια δικιά τους μοναδική ιστορία που περιλαμβάνει κι άλλους ανθρώπους και δημιουργεί ένα ατελείωτο πλέγμα ιστοριών. Μέσα σε κάθε πολυκατοικία στοιβάζονται τόσες διαφορετικές προσωπικότητες, σκέψεις, εμπειρίες, όνειρα απόψεις. Μέσα σε μια ολόκληρη πόλη άραγε πόσες ιστορίες να στοιβάζονται?

Δημοκρατια στην Κύπρο? Μπαα

2010-06-26T00:36:00.000+03:00

Παρακολουθώ τελευταία το σάλο που εξεσπασε με την προσπάθεια για αύξηση του εκλογικού μέτρου. Τα δύο μεγάλα κόμματα, ΑΚΕΛ τζαι ΔΗΣΥ συμφωνούν στην αύξηση του στο 3,5%, ποσοστό που επηρεάζει ούλλα τα μικρά κόμματα και ουσιαστικά αποκλείει τους οικολόγους περιβαλλοντιστές που τη βουλή. Ένα τέθκοιο μέτρο μόνο αντιδημοκρατικό μπορεί να χαρακτηρίσει αφού όπως εδηλωσαν τζαι οι ίδιο οι οικολόγοι στις δηλώσεις τους είναι "έγκλημα κατά της δημοκρατικής πολυφωνίας".

Δημοκρατία εν το πολίτευμα που πηγάζει από το λαό, ασκείται από το λαό τζαι υπηρετεί τα συμφέροντα του τζαι υποτίθεται ότι εν τζαι το πολίτευμα που έχουμε στην Κύπρο. Μόνο δημοκρατική όμως εν χαρακτηρίζεται μια χώρα που κλείνει το στόμα ενός ποσοστού των πολιτών της, έστω και σχετικά μικρού ποσοστού, και δεν αφήνει τη φωνή του να ακουστεί στη βουλή Στην βουλή πρέπει να ακούγονται όλες οι απόψεις γιατί οι βουλευτές ουσιαστικά εν οι αντιπρόσωποι των πολιτών τζαι που τη στιγμή που κάποιοι πολίτες μένουν εκτός δεν μπορεί πλέον να χαρακτηρίζεται βουλή των αντιπροσώπων γιατί λανθασμένα παραπέμπει σε δημοκρατικό θεσμό.

Εν μια που τις περιπτώσεις που απλά με εξοργίζουν τζαι καμνουν με να θέλω που τη μια να κάμω τα πάντα για να αλλάξω την κατάσταση, να φωνάξω για να υπερασπιστώ το δίκαιο και την έννοια της δημοκρατίας αλλά που την άλλη να φύω γιατί βλέπω οποιαδήποτε προσπάθεια μάταιη.

52 εβδομαδες, 365 μέρες, 8760 ώρες, 525600 λεπτά

2010-06-18T12:08:00.001+03:00

Μόλις συνειδητοποίησα ό,τι τούτο δω το μπλοκάκι έκλεισε πριν μερικές μέρες ένα χρόνο ζωής και ομολογώ πως είμαι περήφανη για τον εαυτό μου που κατάφερα να το κρατήσω τόσο καιρό. Είπα λοιπόν τιμής ένεκεν να κάτσω να διαβάσω όλες μου τις αναρτήσεις, μια μια από την αρχή. Ποτέ μέχρι τώρα δεν είχα καταλάβει πόσο αλλάζει ο άνθρωπος σε ένα χρόνο. Πόσο άλλαξα εγώ αυτό τον ένα χρόνο καταγεγγραμένης παρατήρησης. Μεγάλωσα, ελπίζω ό,τι ωρίμασα κάπως αλλά παραμένω ακόμα ένα παιδί με πολλά να δει, να ζήσει και να καταγράψει. Σε αυτό το μπλοκ υπάρχουν μόνο οι σκέψεις και οι παρατηρήσεις μου διατυπωμένες με λέξεις για να τις μοιραστώ με αγνώστους και μετέπειτα άγνωστους που έγιναν γνωστοί. Ευχαριστώ λοιπόν όλους, γνωστούς και άγνωστους γνωστούς, ναι κι εσένα που διαβάζεις τώρα αυτή την ανάρτηση μόνο και μόνο γιατί απλά έκανες τον κόπο.

Μυρτώ

http://www.youtube.com/watch?v=iMEbXcdg2Jw&feature=related

Τρυπες

2010-06-14T18:28:00.001+03:00

Είναι κάποιες καταστάσεις, στις οποίες είχες πει πως θα έμπαινες πότε. Εσύ είσαι πολύ δυνατή για να παρασυρθείς σε μια τέτοια αφέλεια. Έτσι έλεγες. Τωρα σου φαινεται ειρωνικο. Είχες τα πάντα καθορισμένα στο μυαλό σου, είχες θέσει τα πρέπει σου, τις προτεραιότητες σου, τους στόχους σου και ήξερες πως να τα πετύχεις. Είχες μια σειρά.

Με ένα γλίστρημα όμως έπεσες κι εσύ στην τρυπα και αυτό σου άρεσε, σου άρεσε και συνέχισες να πέφτεις οικειοθελώς. Ετσι νομιζες τουλαχιστον. Ότι μπορούσες να σταματήσεις την πτώση σου οποιαδήποτε στιγμή αλλά φάνηκες αφελής, γιατί εξάλλου ποια είσαι εσύ για να τα βάλεις με τη βαρύτητα? Όσο πιο πολύ έπεφτες τόσο πιο πολύ σε μαγνήτιζε η τρυπα, τοσο πιο πολύ την αγαπούσες. Σου επιτήθονταν τα συναισθήματα σου από παντού κι εσυ το απολαμβανες, γελούσες κιολας. Ναι γελούσες, ενίοτε έκλαιγες κιολας αλλα το ξεπερνούσες γρήγορα. Κι έτσι έπεφτες ακόμα πιο γρήγορα και η πτώση σου σε πονούσε. Εκατομμύρια αγκάθια, αμφιβολίες ανασφάλειες, διλήμματα, δυσκολιες σε τρυπουσαν και έσκιζαν τον εγωισμο και τον ακραδαντο ρεαλισμο σου αλλά εσύ προτιμουσες να αντέξεις τον πόνο παρα να σταματήσεις να πέφτεις.

Εσύ δεν ήσουν έτσι πριν, ήσουν δυνατή, φαινόσουν δυνατή και έτοιμη να αντιμετωπίσεις τα πάντα αλλά τελικά δεν ήσουν παρα ένα καλοστημένο σκηνικό. Βγήκε για πρώτη φορά στην επιφάνεια η πτυχή του εαυτού σου που έκρυβες καλά τόσο καιρό. Εκτεθηκες. Μόνο με ένα γλίστρημα. Έπεσες

Εσύ, εγώ, εγώ, εγώ, εσυ, εγω, εσυ, εσυ, εσυ, εγω... Εμεις

RIP αβαφτιστε 23/5/2010

2010-05-27T16:00:00.000+03:00

Έχω να δηλώσω κάτι. Ψόφο σε ούλλους τους οδηγούς που τσιλλουν τους κάττους και ειδικά στους οδηγούς που επάτησαν τους τελευταίους 7 κάττους μου.

Εβαρέθηκα όπου πηαίνω να θωρω τσιλλημενους καττους δεξιά τζ αριστερά μες το δρόμο με τα εντόσθια πόξω. Και το χειρότερο εν η απάθεια με την οποία αντιμετωπίζουν ούλλοι τούτο το γεγονός γιατί πλέον εν τόσο συνηθισμένο που εν εν καν αξιο αναφοράς

Θυμούμαι που ήμουν πιο μιτσια, μια μέρα μετά το πίττωμα του salt που τον ήβρα πεταμένο σε ένα κάλαθο, είδα όνειρο ότι επερπατούσαμε μεσα στο δρόμο τζαι είχε τσιλλημενους ανθρώπους αλλά εμάς εν μας έκοφτε τζαι επερνούσαμε τζαι που πάνω τους σαν να ήταν ότι πιο φυσικό. Οι δρόμοι ήταν γεμάτοι αίματα τζαι διαμελυσμένους ανθρώπους τζαι εμάς εν μας έκοφτε, ούτε καν το εβρισκαμε παράξενο

Ο τελευταίος κάττος μου, ο αβάφτιστος όπως τον έλεα (ούλλοι εδωσαν του και διαφορετικό όνομα αλλα κανένα εν ήταν επίσημο, βλέπε Πολύφημος, Όμηρος, Στίβι) ήταν τυφλός τζαι πραγματικά έτρεμα κάθε φορά που τον εθωρούσα να διασταυρώνει Τζαι ξέρεις τους Κύπριους οδηγούς, πιάνουν το αυτοκίνητο του και βζζζζζζζ βουρουν τζαι όποιον πάρει ο χάρος. Ε τελικά επήρε τζαι τον αβάφτιστο όπως και ακόμα 6 κάττους μου πριν για τους οποίους έχυσα μαύρο δάκρυ. Γιατί κύριε μου να βουρας μέσα στις γειτονιές? Αν επήαινες με 50 km την ώρα ήταν να προλάβεις να σταματήσεις εγκαίρως πριν τον κάμεις κιμά, αλλά εσύ είσαι ραλλιστας.

Τελικά αναρωτιέμαι μήπως είμαι ανώμαλη που στεναχωρκούμε παραπάνω για τον θάνατο ενός καττου παρα ενός ανθρώπου

Ρουσφέτι

2010-05-24T14:41:00.000+03:00

Στην Ελλάδα ονομάζεται ρουσφέτι. Στην Κύπρο δεν του έχουμε δώσει ονομασία γιατι είναι κάτι τόσο φυσικό, κάτι τοσο καθημερινό που εν χρειάζεται καν ονομασία.

Σίγουρα δεν το συναντάς σε άλλες χώρες σε τέτοιο βαθμό και σίγουρα αν γίνετε δεν το λένε με τόση περηφάνια και φυσικότητα. Εμένα ο κουμπάρος μου εν την πολεοδομία τζαι εκανονισε μου τα, ο καλαδερφός μου εν στην τροχαία και μου σβήνει τις κλείσεις, ο θείος μου εν να με κανονίσει στο δημόσιο να έχω ούλλα τα καλά, ο παπάς μου εν να με φκάλει Ι-4 και ο γείτονας εν να μου φκάλει αδεια οδήγησης. Έχω ακούσει σημεία και τέρατα, τις πιο εξωφρενικές ιστορίες και μου τα διηγήθηκαν με τέτοια φυσικότητα σαν να μου ελαλούσαν επια στο περίπτερο να πιάω πισσες.

Εγω σε 7-8 χρόνια που θα βγώ στην αγορά εργασίας και εν να έχω τα πτυχία μου, τα μεταπτυχιακά μου τα 500 χαρτιά τα πιστοποιούν την αξία μου αποκλείεται να έβρω δουλειά γιατι κάποιος εν να έσει τον τρίτο ξάδερφο του τατα της μάνας του να τον κανονίσει. Εν να αδικηθώ όπως τζαι τόσοι άλλοι νεοι με προσόντα. Και μετά λαλούν σου βάλε κι εσύ μέσον, η Κύπρος εν πολλά μικρή, κάποιος εν να βρεθεί να σε κανονίσει. Οι ρε φίλε, εγώ θέλω να πιάσω δουλειά με το σπαθί μου, να κρατήσω την αξιοπρέπεια μου και τις ηθικές μου αξίες. Τότε είναι που θα σε μουτζώσουν, θα σε πουν βλάκα και πως η αξιοπρέπεια δεν σε ταΐζει τζαι εν να έχουν τζαι δίκαιο.

Άνθρωπε

2010-04-27T20:53:00.000+03:00

Δεν βαραίνει το πρόσωπο σου αυτή τενεκεδένια μάσκα σου? Δεν θέλεις να αφήσεις την αναπνοή σου να φύγει ελεύθερη, να τη ξαναδείς να να τρυπάει ζέστη τον κρύο αέρα και να νιώσεις πως αναδύθηκε από μέσα σου? Δεν θέλεις να μιλήσεις μια φορά με τη φωνή σου αναλλοίωτη? Χωρίς να χτυπάει στο μέταλλο και να επιστρέφει στ 'αφτιά σου, ένα brainwash του εαυτου σου με λόγια που ποτέ δεν εννοούσες.

Δεν θέλεις να νιώσεις το κρύο νερό στο δέρμα σου? Δεν πεθύμησες αυτή την γλυκιά ανατριχίλα που σου θυμίζει πως είσαι ακόμα ζωντανός? Το νάιλον έχει κολλησει επάνω σου και τρίζει όπου και να πας. Γυαλίζει, όλοι υποψιάζονται πως το φοράς μα προσποιούνται πως δεν το βλέπουν μέχρι την μέρα που θα αποκαλυφθούν τα ψεματα σου. Τότε θα σε κατηγορήσουν πως δεν νιώθεις τίποτα, πως τα λόγια τους δεν περνουν απο το διαφανο καλυμα σου και θα σε πετάξουν όσο ευκολα μπορουν να πετάξουν κι αυτο. Τα λόγια που ξεστόμιζες τόσο καιρο θα μπουν όλα πίσω στην περικεφαλέα σου και θα χτυπουν συνέχεια στα τοιχώματα, αντηχώντας για πάντα. Μονη λύση για λύτρωση είναι να τη βγάλεις. Μπορείς όμως? Αντέχεις να αποκαλύψεις τη γύμνια σου και να εκθέσεις την αλήθεια σου μπροστά σε όσους κάποτε σε πίστεψαν και σε εκτίμησαν? Δεν πρόκειται να σε ξαναπιστεψουν, τώρα βρίσκετε κάποιος άλλος στη θέση σου, ένας άλλος ψεύτης με τη μάσκα του, ίσως όμως να πιστέψεις εσύ τον εαυτό σου.

Όχι αυτόν με την μάσκα, τον γυμνό εαυτό σου.

Αμήν

2010-04-25T18:19:00.000+03:00

Από πότε αφορούν ενα ολόκληρο καθηγητικό συλλογο οι αντιλήψεις μου και γιατι να γίνει θέμα συζήτησης μια τέτοια δήλωση απο μέρους μου? Και όχι μόνο σχολιάστηκε χωρίς καν να μου ζητήσουν τον λόγο, καταδικάστηκα κιόλας σαν ένα δεκαεξάχρονο που κάνει την επανασταση του και παπαγαλίζει ότι ακουει για να πάει ενάντια στο ρεύμα.

Για να εξηγηθώ. Έρχετε η μητέρα μου χτες και μου λέει πως συνάντησε μια καθηγήτρια μου και της είπε κάτι που την προβλημάτισε. Ωχ λέω εγώ από μέσα μου και αρχίζει να μου εξιστορεί πως κυκλοφόρησε φήμη στον καθηγητικό σύλλογο πως είμαι άθεη και μάλιστα σαν κάτι καταδικαστέο, σαν να πίνω ναρκωτικά ας πούμε. Τελικά αντιλήφθηκα πως την πληροφορία μάλλον την διέδωσε η ιστορικός. Πολύ απλά τη ρώτησα αν μπορώ να μείνω έξω απο την εκκλησια όταν μας πήραν με το σχολειο στους χαιρετισμούς και όταν με ρώτησε γιατι της απάντησα αν και δεν το ήθελα ''κυρία δεν πολυπιστεύω''. Αυτή κατάλαβε πως προέρχομαι απο οικογένεια άθεων και για να μην εκθέσω τη μάνα μου που είναι επίσης καθηγήτρια αναγκάστηκα να της εξηγήσω πως είναι προσωπική μου πεποίθηση. Της είχα εμπιστοσύνη όμως πως δεν θα το έλεγε παρά έξω. Όχι γιατι ντρέπομαι αλλά γιατί δεν πιστεύω ότι αφορα οποιονδήποτε άλλον εκτός από μένα. Βασικά ο πραγματικός λόγος που δεν μπήκα στην εκκλησία δεν είναι μόνο το ότι είμαι αθεη αλλα και το ότι είμαι ενάντια στον εξαναγκασμό να πηγαίνουμε εκκλησία χωρίς τη θεληση μας απο το δημοτικό μέχρι το λύκειο αλλά προτίμησα να μην πω τίποτα. Το να πηγαινεις εκκλησία και να μαθαίνεις τους ύμνους πρεπει να είναι καθαρά δική σου επιλογή αλλιώς δεν έχει κανένα απολύτως νόημα.

Η καθηγήτρια μη γνωρίζοντας ότι η μάνα μου ξέρει την επιλογή μου αυτή προσπάθησε να την καθησυχάσει λεγοντας της πως κάνω απλά μια επανάσταση, πως πηγαίνω κόντρα στο ρεύμα και θα μου περάσει. Δεν είμαι όμως η περίπτωση του δεκαεξάχρονου που παπαγαλίζει ενα σωρό λέξεις απο α στερητικό, εγώ είμαι αναρχικός, αντιεξουσιαστής, άθεος. Βιάστηκαν να με εντάξουν σε αυτή την κατηγορία γιατί τους συμφέρει. Αν ήμουν άθεη χωρίς να το βασίζω κάπου θα ήταν πολύ εύκολο γι αυτούς να με ''φέρουν στον ίσιο δρόμο'', δηλαδή να με προσηλυτίσουν. Απο τη στιγμή όμως που η απόφασή μου δεν ήταν βεβιασμένη ή τυχαία δεν αλλάζει με πέντε εντυπωσιακά λόγια.

Δεν ξέρω τι με ενόχλησε περισσότερο τελικά. Μάλλον το γεγονός ότι έγινε τόσο μεγάλο ζήτημα η θρησκευτική πεποίθηση ενός μαθητή σαν να είναι κάτι κακό, κάτι άξιο σχολιασμού σε ένα σχολείου του εικοστού πρώτου αιώνα. Ελπίζω σε μερικά χρόνια, η νέα γενιά να μην βρεθεί στην ίδια θέση, αμην.

Ευγένεια

2010-04-24T12:05:00.000+03:00

Αγαπητή

Κατανοώ ότι να με εξυπηρετήσεις για σένα δεν είναι ευχαρίστηση, αυτό θα ήταν και ανωμαλία εξάλλου. Επίσης καταλαβαίνω πως είσαι κουρασμένη, πως μπορεί να τσακώθηκες με τον γκόμενο σου, πως ίσως πέθανε ο σκύλος σου και πως βιάζεσαι να φύγεις για να δεις τα μυστικά της Εδέμ, είμαι κατανοητικός άνθρωπος. Δεν δέχομαι όμως κοπελιά κάθε φορά που μπαίνω στο κατάστημα, να με κοιτάς εξονυχιστικά και μετά να με σχολιάζεις με την συνάδελφο σου μέσα στα μούτρα μου στη γλώσσα σου ή ακόμα χειρότερα όταν είσαι κύπρια στη δική μου γλώσσα. Επίσης φίλτατη η δουλεία σου είναι να με εξυπηρετείς και όταν σου ζητήσω κάτι με όλη την ευγένεια που με διέπει να μου απαντάς ευγενικά όχι να είσαι έτοιμη να με βρίσεις, να δυσανασχετείς, να εκνευρίζεσαι και μετά να μου απαντάς με το ζόρι επειδή διέκοψα τον όρθιο ύπνο σου. Και χαμογέλα και λίγο, δεν έβλαψε το χαμόγελο ποτέ κανέναν ενώ τα σφιγμένα χείλη σου και το σηκωμένο φρύδι σου βλάπτει την δική μου υγεια. Ένα χαμόγελο ζήτησα, όχι ολόκληρο καλημέρα γιατι τότε θα ήμουν απληστη.

Λίγη ευγένειά δεν βλάπτει όπως βλέπετε κύριε ταξιτζή που επειδή έκανα μισό λεπτό να βρω το πορτοφόλι μου με είπες αργή και μετά με έβαλες να κατεβάσω μόνη μου την εικοσάκιλη βαλίτσα μου γιατί βιαζόσουν να πάρεις άλλον πελάτη. Ξέρω, ξέρω, οικονομική κρίση θα μου πεις και τα συναφή αλλά μετά να μην παραπονιέσαι που θέλουμε μέσα μαζικής συγκοινωνίες γιατί εκτός του ότι χρυσοπληρώνουμε μια κούρσα είμαστε αναγκασμένοι να βλέπουμε τη φάτσα σου και να ανεχόμαστε αυτα που λες. Σε είδα και μου γύρισε το άντερο.

Λίγη ευγένεια ''Χριστιανοί'', έστω τυπική. Ζητώ κάτι παράλογο?

Μυρμήγκια

2010-03-11T14:55:00.000+02:00

Μικρή είχα ένα γυάλινο λεπτό δοχείο με χώμα μέσα και μυρμήγκια. Τα παρατηρούσα με τις ώρες. Ζούσαν εκεί μέσα σκάβοντας τούνελ όλη μέρα και χωρίς να έχουν κάποια πραγματική ελευθερία η προορισμό. Είχαν την ψευδαίσθηση ότι ήταν ελευθέρα μέσα στη γη ενώ στην πραγματικότητα ήταν εγκλωβισμένα μέσα σε ένα γυάλινο μικρόκοσμο με το επίμονο μάτι μου να τα παρακολουθεί.

Τα μυρμήγκια αυτά πίστευαν πως είχαν δύο επιλογές. Η πρώτη ήταν να ακολουθήσουν το μονοπάτι που είχε σκάψει ένα άλλο μυρμήγκι πριν από αυτά που σίγουρα απαιτούσε λιγότερο κόπο και θα είχε μεγαλύτερη ασφάλεια. Η άλλη επιλογή ήταν να σκάψουν ένα δικό τους καινούριο τούνελ, το οποίο θα τους οδηγούσε σε νέα μέρη και θα το ακολουθούσαν αργότερα και άλλα μυρμήγκια. Στην πραγματικότητα όμως ήταν παγιδευμένα σε ένα δοχείο εν αγνοία τους. Νόμιζαν πως η επιλογή να κάνουν τη διαφορά ήταν δική τους όμως ουσιαστικά η καινοτομία αυτή ήταν αμελητέα και προγραμματιζόμενη. Η επιτυχία τους να βρουν νέα μονοπάτια ήταν εξασφαλισμένη από την αρχή χωρίς τα ίδια να τη γνωρίζουν και ο φόβος να σκάψουν μια στοα αχρείαστος. Τα μυρμήγκια όμως δεν το ήξεραν, ήταν ευτυχισμένα, εργατικά και αποδοτικά.

Κι εμείς οι άνθρωποι από ψηλά μυρμήγκια δε μοιάζουμε?

Όνοι

2010-03-02T21:07:00.000+02:00

Η τέλεια φράση για να περιγράψεις τον Κυπραίο. Και για τους άπιστους μια λίστα με μερικά από τα άπειρα τεκμήρια μου.

1) οδικά

α.Εν κανει που τα πεζοδρόμια μας εν 10 εκατοστά και πάμε σαν σχοινοβάτες πάνω ερκετε ο καθένας και παρκάρει πάνω την αυτοκινητάρα του με όλο του το θράσος με αποτέλεσμα να περπατούμε εμεις μεσα στη μέση του δρόμου. Άμα εν τούτος ο σκοπός του πεζοδρομίου ας μεν είχαμε καθόλου.

β) Χαίρουμε που εν οδηγώ ακόμα τζαι να αναγκάζουμε να κάμνω γυρους μέσα στο κέντρο της Λευκωσίας μισή ώρα το λιγότερο για να έβρω πάρκινγκ επειδή έπιασε τρία spaces ο νεόπλουτος με τη μερσεντάρα του.

γ) Ο λατρεμένος Κυπραίος που κάμνει επαναστροφή μέσα στη μέση του δρόμου και ούτε κάμνει τον κόπο να δείξει ότι εν να στρειψει. Ε σορρυ εγώ έπρεπε να το φιλοσοφήσω ότι εν να στρίψεις και φωνάζεις μου που πάνω? Παρά λλιο να με τσιλλησουν πέντε φορές μέσα στην Εγκωμη και εφκήκαν και που πάνω, ''ατε κόρη μιτσια επετάχτηκες μες τη μέση του δρόμου''. Καλύτερα να μεν πως ποιος επετάχτηκε και σαν τι.

δ) Τα ατίθασα Κυπριακα νιάτα που βουρουν τη νύχτα μέσα στη Γρίβα Διγενή και έκτος του ότι προκαλούν μας αϋπνίες κάθε νύχτα που τα εξοστ τους εν μπορούμε να κυκλοφορήσουμε ούτε με αυτοκίνητο ούτε με τα ποθκια. Εκτός αν θέλουμε να αυτοκτονήσουμε. Και μετά αμα σκοτωθούν οι ίδιοι μιλούν στις ειδήσεις για έναν ακόμα άτυχο νέο που έχασε τη ζωή του στην άσφαλτο. Φίλε μου ατυχία ενει να πατήσεις μες την μοναδική λαντα της Λευκωσίας με τα καινούργια σου παπούτσια όχι τούτο.

ε) Ξανά ο νεόπλουτος Κυπραίος με το bmw του που πιάνει 2 λωρίδες και πάει με 5 km την ώρα χαζευκοντας που το παράθυρο. Πάει με το πάσο του και ξαφνικά σταματά μέσα στη μέση της λεωφόρου ώσπου να φκει ο άλλος που το πάρκινγκ για να πιαει τη θέση του. Επίσης τούτο το είδος οδηγού πρέπει να είναι τυφλό γιατί εν θωρεί τις ουρές που σχηματίζονται πίσω του, κουφό γιατί εν ακούει τα κορναρίσματα και νοητικά καθυστερημένο.

ζ) Η μαννη με το κινητό που εν πάει να έν κόκκινο το φανάρι, να άναψε τόξο ή να έχει στοπ εν θα πάρει είδηση με αποτέλεσμα να κάμνει την ασφαλιστική της εταιρία να τραβά τα μαλλιά της.

η) Ο παππούς με τη μοτόρα και τα πορτοκάλια κρεμασμένα πάνω στη σέλα που πιάνει τη λωρίδα και πάει. Τζαι φοασαι να του παίξεις πουρου μπας και παθει κανένα καρδιακό τζαι έχεις το κρίμα στη συνείδηση σου.

Ας σταματήσω δαμέ γιατί αν θα τελειώσω ποτέ. Τη συνολική εικόνα νομίζω αποτύπωσα την.

''Σ_ _ _ _ _ _η''

2010-02-23T21:39:00.000+02:00

Έφταιξες, έκανες μαλακία και το ξέρεις. Προσπάθησες να σώσεις την κατάσταση και να βγεις από πάνω με επιχειρήματα αλλά δεν τα κατάφερες άπλα και μόνο γιατί μέσα σου ήξερες ότι είχες κάνει λάθος.

Έσφαλες αλλά δεν μπορείς να το παραδεχτείς. Δυσκολεύεσαι να ρίξεις τον εγωισμό σου σε ανθρώπινα επίπεδα και να ξεστομίσεις μια λέξη-δεν είναι μεγάλη τρεις συλλαβές μόνο.

Έχεις διαστρεβλώσει μέσα σου τι σημαίνει ισχυη και κύρος. Δεν αποκτάς κύρος γιατι είσαι ''αλάνθαστος'' αλλά γιατί ξέρεις να παραδέχεσαι τα λάθη σου, να τα αναγνωρίζεις και να μαθαίνεις απο αυτά. Εσύ επαναλαμβάνεσαι και ανακυκλώνεις τα ίδια με αποτέλεσμα να πληγώνεις αλεπάλληλα ανθρώπους που δεν φταίνε για τα προβληματικά γονίδια σου.

Κρατάς απόσταση ασφαλείας γιατί πιστεύεις πως το να δείξεις τα συναισθήματα σου προδίδει αδυναμία αλλά η απόσταση αυτή μόνο την αδυναμία σου αποδεικνύει. Την ανικανότητα σου να χειριστείς τα λάθη σου και τις ενοχές που γεννιούνται από αυτά. Και τελικά οι ενοχές αυτές δημιουργούν ένα συμπαγές στρώμα, μια ασπίδα που αντί να σε καλύπτει καταστρέφει ότι γλυκό έχεις μέσα σου και σε κάνει απρόσιτο.

Είναι τόσο δύσκολο τελικά να πεις συγγνώμη ρε γαμώτο μου?

Μαθητές-εμπόρευμα

2010-02-06T18:33:00.000+02:00

Σήμερα άκουσα κάτι και έφριξα. Δεν είχε πάει ποτέ το μυαλό μου σε κάτι τέτοιο, αδύνατο να το διανοηθώ.

Κάποιοι καθηγητές φροντιστηρίων στέλνουν μαθητές τους σε άλλους καθηγητές με τους οποίους συνεργάζονται και αυτοί τους δίνουν προμήθεια. Μάλιστα προμήθεια, χρήματα, σημειώσεις κτλ. Σαν να είναι κάποιο αντικείμενο ο μαθητής, ή στην καλύτερη περίπτωση ζώο και μπορείς να το δανείσεις, να το χαρίσεις ή να το πουλήσεις στο παζάρι και τον παίρνει όποιος δώσει την καλύτερη τιμή. Σε λίγο θα μας κρεμάνε και από μια ταμπελίτσα με νούμερο στο λαιμό, ή ακόμα καλύτερα να μας κολλάνε στο μέτωπο barcode. Α και το καλύτερο, υπάρχουν και τιμές ευκαιρίας του τύπου, στους πέντε μαθητές ο ένας δώρο! Στους 20 βρε έπρεπε να δίνετε και ένα πολυμίξερ δώρο.

Ο μαθητές δεν αντιμετωπίζεται με σεβασμό από τους καθηγητές των φροντιστηρίων αλλά σαν μια κινούμενη επιταγή και όλα αυτά πίσω από την πλάτη των ανυποψίαστων παιδιών και των γονιών τους. Δεν αμφισβητώ την ποιότητα της γνώσης αλλά τις ελεϊνες προθέσεις τους. Στο κάτω κάτω, ας κάνει κάτι το σύστημα ώστε να παιδιά να μην χρειάζεται να πηγαίνουν φροντιστήρια και η γνώση που θα παίρνουν από το σχολείο να είναι επαρκής. Να μην έχουν την ανάγκη του κάθε συμφεροντολόγου αλλά αυτό μάλλον ακούγεται σαν κάτι άπιαστο.

Και εδώ μπαίνουμε σε άλλο θέμα. Γιατί τα παιδιά να κάνουν φροντιστήρια? Είναι ένας φαύλος κύκλος. Το παιδί δεν ικανοποιήστε από τη μόρφωση που παίρνει στο σχολείο και αρχίζει φροντιστήριο με αποτέλεσμα να ψηλώσουν οι βαθμοί του συγκριτικά με τους υπόλοιπους. Οι υπόλοιποι αρχίζουν επίσης φροντιστήριο, μεγαλώνει ο ανταγωνισμός και έτσι ο καθηγητής δεν προσπαθεί πια να κάνει καλό μάθημα γνωρίζοντας πως όλοι τα ξαναδιδασκονται το απόγευμα. Και βέβαια από όλη αυτη την ιστορία ωφελούνται όλοι, οι καθηγητές που είναι εφησυχασμένοι, οι γονείς που πιστεύουν πως κάνουν το καλύτερο για τα παιδιά τους και οι καθηγητές του φροντιστηρίου που έχουν πελατεία. Α κάτσε, τώρα που το σκέφτομαι δεν είναι και όλοι. Με τους μαθητές τι γίνετε? Απλά σκοτώνονται ατελείωτες ώρες μεταξύ των φροντιστηρίων και έχουν τον κάθε μαλάκα να τους αντιμετωπίζει σαν αντικείμενα. Τι ωραία.

Παρανοϊκές συζητήσεις

2010-02-04T19:02:00.000+02:00

-Μαμά φεύγω.

-Που θα πας?

-Μέχρι την Έλενα.

-Με τα ποδιά?

-Ναι.

-Βάλε κάτι πάνω σου.

-Μαμά δεν κρυώνω.

-Όχι να πάρεις μια ζακέτα, είναι πολύ λεπτό αυτό που φοράς.

-Μα σου λέω δεν κρυώνω. Τι λεπτό? Αυτό είναι μάλλινο.

-Ξέρεις τι έπαθε μια μαθήτρια μου? Ερχόταν στο σχολείο με λεπτή μπλούζα και ακάλυπτο λαιμό, έπαθε πνευμονια και είναι στο νοσοκομείο τρεις βδομάδες τώρα

-Ναι, αλλά εγώ φοράω κασκόλ.

-Δεν είναι αρκετό, να βάλεις ζακέτα, και να πάρεις και ομπρέλα

-Μα δεν βρέχει.

-Θα βρέξει το είπε στο δελτίο καιρού.

-Προχτές.

-Ναι αλλά ποτέ δεν ξέρεις.

-Μα ο ουρανός δεν έχει ούτε σύννεφο.

-Μπορεί να μαζέψει μέχρι να πας.

-Μαμά, 15 λεπτά περπάτημα είναι, πότε να προλάβει? Ούτε καν φυσάει

-Οχι, να πάρεις και να βάλεις και μακριες καλτσες, όλες οι αρρωστιες απο τα παγωμένα πόδια ξεκινάνε

-Μαμά είμαι εντάξει, δεν θα παγώσουν

-Τα δικά μου πάντως είναι παγωμένα δέκα λεπτά και ήδη νιωθω να πονάω το λαιμο μου

-Μαμα είσαι υπερβολική και σου λέω, δεν θα αρρωστήσω

-Τέλος πάντων, κάνε ότι θες

-Επιτέλους, να φύγω?

-Ναι, τη ζακέτα μη ξεχάσεις.

Εκνευρισμένη αναρτηση

2010-02-02T15:22:00.000+02:00

Ποιος βλάκας είπε όταν θυμώνουμε να μετράμε ανάποδα απο το 10 για να ηρεμήσουμε? Καποιος τσαρλατάνος σίγουρα γιατι κι εγώ κι απο το 10 μέτρησα κι απο το 20 και απο το 100 και απο το 1000 και πάλι τιποτα. Έχω νευρα, πολλά νευρα, με εκνευρίζουν όλοι και όλα. Μου έφερε και η μάνα μου μια μπαλίτσα με ρύζι να τη ζουλάω όποτε έχω νευρα, στη μια βδομαδα έκανε πεντε τρύπες. Τελικά η μόνη λύση είναι να πάρω κανένα σάκο του μποξ να βγάζω το άχτι μου γιατι δεν με βλέπω καλα ούτε εμένα ούτε τους γύρω μου που φοβούνται και να μου μιλήσουν.

Ανοίγω την τηλεόραση και εκνευρίζομαι με τις ηλίθιες σειρές και τους ανικανους στα τηλεοπτικά παράθυρα, ανοίγω το pc και νευριάζω που κολλάει, μου μιλάει η αδερφή μου και νευριάζω γιατί μιλάει γρήγορα, με νευριάζει το φαγητό γιατί είναι ανάλατο, με νευριάζει η καθηγήτρια που είναι άχρηστη, με νευριάζει η διπλανή μου, το χαλασμένο καζανάκι, το τυχερό στυλό μου που έσπασε, τα πορτοκάλια που έχουν κουκούτσια, τα ψάρια που έχουν κόκαλά, το πλήκτρο ''ψ'' που δεν πατιέται εύκολα αυτή τη στιγμή, το ότι αρρώστησα και δεν αναπνέω με εκνευρίζουν ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΑ. Εκνευριζομαι που εκνευρίζομαι.

Δεν ξέρω τι φταιει, αυτες οι αναθεματισμένες ορμόνες πάλι, η κούραση τι? ΤΙ? Η μανα μου είναι πεπεισμένη να με πάρει σε ομοιοπαθητικό και αν-που δεν- θα είναι αποτελεσματικός θα πρέπει να με υποστούν για πολύ ακόμα. Τους καημένους.

""2010""

2009-12-30T20:43:00.000+02:00

Λοιποοοοοοον

Πάει και αυτή τη χρονιά. Και καλά κάνει δηλαδή, να πάει στο διάολο γιατί δεν παλευόταν άλλο. Ναι ναι, έχω κι εγώ την ψευδαίσθηση ότι μια περιφορά της γης γύρω από τον ήλιο θα φέρει και σε μένα ένα καινούργιο ξεκίνημα. Η χρονιά αυτή ήταν πλημμυρισμένη από πρωτόγνωρα συναισθήματα , άγχος, μαθήματα, καβγάδες, φωνές, αρρώστιες αλλά και νέες παρουσίες και φιλίες που ελπίζω να κρατήσουν ακόμα πολλά χρόνια. Πάμε τώρα για νέο γύρο, με καινούργια δράματα, μια καινούργια θανατηφόρα ασθένεια να απειλεί το ανθρώπινο είδος, μια ακόμα αποτυχημένη ''προσπάθεια'' για να σωθεί ο πλανήτης από τους ισχυρούς του κόσμου, νέα σκάνδαλα προς συζήτηση και ελπίζω νέες γνωριμίες, εμπειρίες και λιγότερο άγχος.

Καλή σας χρονιά!

Δηθενιες

2009-12-22T15:06:00.000+02:00

Εγώ φίλε μου είμαι κουλτούρα! Δεν με βλεπεις? Διαθέτω όλο το στυλ που πρέπει να έχει κάποιος για να μετρα ως διανοούμενος και να τον δείχνουν όλοι με θαυμασμο γιατι πάει εναντια στο ρεύμα

Εγώ φίλε μου φοράω σκισμένα σταράκια και καπέλο. Τα ρούχα μου είναι και καλα αμαρκε και κρεμάζω στο ταγάρι μου 1000 πραγματάκια για να με ακουτε απο 100 μετρα απόστοση και να προλαβαίνεται να φύγετε πριν σας εντοπίσω και αρχίσω να λέω αοριστες φιλοσοφίες χωρίς σταματημο. Φοραω στα χέρια μου πεντακόσια μάλλινα βραχιολάκια που ισχυρίζομαι ότι εφτιαξα μόνη μου και τα μαλλια μου έχουν ανταυγιες κοκκινες. Φυσικά φοράω σκουλαρίκια σε σημεία που φαίνονται αλλα και σημεία που δεν φαινονται και έχω κρεμασμένη στο λαιμο μου την πένα της κιθάρας μου για να ξέρουν οι πάντες πως παίζω.

Εγω φίλε μου διαβάζω ποιήματα, αγαπημένος μου ο Καββαδίας. Διαβάζω Καζατζάκη και λατρευω το θέατρο. Γραφω στιχους και καλα κρυφα αλλα εχω φροντίσει να τα διαβασουν όλοι ''τυχαία'' και επιζητώ τα καλα τους σχόλια λέγοντας ότι είναι χαλια. Ακούω ελληνική και ξένη ροκ και εντεχνο. Φυσικά για να το γνωρίζουν οι πάντες γράφω στίχους τραγουδιών πάνω στην τσάντα μου και φοράω μπλουζες που γραφουν πάνω ονόματα συγκροτημάτων. Ισχυρίζομαι πως η καλή μουσική πεθανε τη δεκαετία του 80 αλλά κρυφα μου αρεσουν και τραγούδια των greenday τους οποιους θαβω μπροστα στους φίλους μου. Όταν διασκεδάζω βάζω ρεγκε μουσική και γενια του χάους. Καπνίζω πάντα στριφτα τσιγάρα και μέσα μέσα λίγο χόρτο.

Εγώ φίλε μου είμαι αθεος γιατι θέλω να πηγαίνω κοντρα σε όλα και σε όλους. Όταν με ρωτήσουν τον λόγο που κανω αυτη τη δήλωση λέω περίπλοκα λόγια σοφων ανθρώπων πάνω στο θέμα για να ντραπουν να ρωτήσουν περισσοτερα με τη φοβία ότι τους πάρω για χαζους. Ευτυχως δηλαδη γιατι ούτε κι εγω ξέρω. Δηλώνω αντιρατσιστης, οικολόγος, αριστερός, οραματιστης, αλτρουιστής κτλ αλλα κατα τα αλλα δεν θέλω να μπαίνω σε κατηγοριες και να βάζω ταμπέλα στον εαυτο μου. Δηλώνω πως δεν θα πάω στρατο αλλα εννοείται πως θα το κάνω γιατι ''εν με άφήνει η μαμα μου'' και ενω λέω πως είμαι υπεράνω χρημάτων πάντα έχω λεφτα για ξόδεμα. Υποστηρίζω πολλες απόψεις αλλα δεν εφαρμόζω καμια απο αυτες στη ζωη μου και λέω σε ολους πως θέλω να σπουδάσω καλες τεχνες ή θεατρο.

Εγώ φίλε μου δεν κάνω παρέα με όποιον να 'ναι και φλώρια. Θέλω μόνο όμοιούς μου που πληρουν συγκεκριμένα κριτήριά γιατί στο βάθος θεωρω τον εαυτο μου ανώτερο απο τους αλλους και δεν θέλω να χαραμίζομαι. Είναι προνόμια για κάποιον να κανει παρεα μαζι μου.

Ακόμα να πειστείτε?

Καλα μου Χριστούγεννα

2009-12-10T14:46:00.000+02:00

Είναι μια ηλιολουστη αλλα ψυχρή μέρα κι εσυ θα ευχοσουνα να έβρεχε αλλα ο αερας διωχνει όλα τα σύννεφα και εσυ τον κατεριέσαι. Βγαινεις απο το αμαξι και περπατας με αργα και σταθερα βήματα στο πεζοδρόμιο. Ανοιγεις την σκουριασμένη καγκελοπορτα του κήπου που τρίζει ελαφρως, ίσα ώστε να σε εκνευρίζει. Προχωρας λίγο πιο γρήγορα γιατι έχεις αρχίσει να κρυώνεις. Φτάνεις στο πλατύσκαλο του τεράστιου σπιτιου και λίγο δισταχτικά κτυπάς το κουδούνι.

Παρένθεση, ναι εγω είμαι αυτη

Απο την άλλη μερια της πόρτας ακους το χαρακτηριστικο τακ, τακ, τακ που κάνουν τα τακούνια όταν κάποιος τρεχει. Η πόρτα ανοίγει και σου επιτήθεται μια βαρια μυρωδια σκόρδου. Οι συγγενεις τρέχουν στο μέρος σου, οι θειες σου σου τραβάνε τα μάγουλα σαν να προσπαθούν να σου τα ξεχηλώσουν, σε σαλιώνουν σαν γραμματόσημο, σε ξεμματιάζουν και μετα σου τρίβουν το κραγιόν που έχει μείνει επάνω στο προσωπο σου. Εσυ νιώθεις οτι η μούρη σου έχει πολτοποιηθει αλλα διατηρεις ένα πλατύ χαμόγελο. Σε τραβάνε μέσα στο ζεστο κακόγουστο σπίτι και πριν να το καταλάβεις σου βγάζουν το παλτο και σε αναγκάζουν να κάτσεις στον καναπε. Και τότε αρχίζουν η χειρότερα.

Πρώτα σου λένε πόσο μεγάλωσες, ότι την τελευταια φορα που σε είχανε δει ήσουν τοση δα, σε ρωτάνε αν είδες περιοδο, αν σου έρχεστε κανονικά. Υστερα περνάνε σαν παρελαση μπροστά σου και οι αντρες της οικογενειας που σου λένε πως έγινες ολοκληρη γυναίκα και αστειεύονται με τη μάνα σου ότι σε λιγο θα γίνει γιαγια και αυτη γελάει για να μη φανει αγενης. Μετα αρχιζει η ανακριση. Αν βρήκες κανενα καλο αγόρι, αν τα πας καλα με το σχολείο κτλ. Στη συνεχεια καταφθάνουν τα μεγαλύτερα ξαδερφια και νιώθεις μια απιστευτη ανακούφιση γιατι τώρα βρήκαν κάποιον άλλον να πρήξουν .

Η γιαγια σου ερχετε απο την κουζινά και προστάζει όλοι να καθήσουν στο τραπέζι, οι θειες φέρνουν ενα ένα τα πιάτα και ο παππους σταθερα κάθεται στην κεφαλή του τραπεζιου. Μόλις ακουμπήσει η το πρώτο πιάτο στο τραπέζι ολοι συγχρονισμένα πεταγονται να βάλουν και ενω ερχονται απειρα φαγητα αυτοι κανουν στήβες στο πιάτο τους. Η γιαγια στεκετε όλη την ώρα πάνω απο το κεφάλι σου μήπως χρειαστει κάποιος τίποτα. Πάνω στα 20 λεπτά έχουν ανοιξει ήδη 5 μπουκάλια κρασι, έχουν γίνει όλοι σχεδόν αφύσικα χαρούμενοι απο το αλκοολ και αρχίζουν να ψάλλουν. Ναι, να ψάλλουν! Φωνάζουν, τραγουδουν γελάνε και μετα πιάνουν τα καψουροτράγουδα και αρχίζουν ολοι μαζι το κλάμα. Την ίδια ώρα η χαζή ξαδέρφη σου σου λέει για την κανούργια στεινλες στιλ κουζίνα που αγόρασε κι εσύ βαριέσαι τη ζωή σου ενώ κουνάς το κεφάλι σου με κατανόηση. Μέτα οι θείες σου για να φτιάξουν λίγο τη διαθεση βάζουν τα μικρα να χορεψουν και να τραγουδήσουν και στο τέλος μεταφερεστε όλοι στο καταλληλα διακοσμημενο σαλόνι για έναν γνήσιο κυπριακο καφε στον οποιο σταθερα τα μικρα μουλιάζουν τα morning coffee της μάνας τους. Και τότε αρχίζουν και οι συζητήσεις περι κρασιου και πολιτικής με μόνο διαλημμα την ώρα που θα έρθουν τα γλυκα που είναι φυσικά σε τεράστιες ποσότητες και πάντα περισσευουν.

Κατά τις 4 και μετα από πέντε ώρες παρακάλια στην αδελφή σου να πει πως νυστάζει φεύγεις. Ο όχλος σε ξαναφιλάει κι εσύ για να αντεξεις αυτό το μαρτύριο σκέφτεσαι πόσο κοντά είσαι στη λύτρωση. Όταν πια είσαι στο αυτοκίνητο το κεφάλι σου πονάει, τα αυτιά σου βουίζουν και η κοιλιά σου είναι έτοιμη να εκραγεί από παραγέμισμα.

Κι όμως, αν μπορούσες να αλλάξεις κάτι απ όλα αυτά δεν θα άλλαζες τίποτα, ίσως μόνο να πρόσθετες ένα χιονισμένο τοπίο. Άντε, καλά Χριστούγεννα βρε!

Η Κυπρος μεσα που τα μαθκια μιας 16χρονης

2009-12-04T15:43:00.000+02:00

Το κείμενο για ευνοητους λόγους εν γραμμενο στα Κυπριακα

Θέλω να φυω. Να ανοιξω την πορτα τζαι να φύω που το σπίτι, που τη χώρα που τουτους ουλλους τους Κυπραιους που νομίζουν οτι 750 χιλιαες άνθρωποι εν το επικεντρο του πλανήτη.

Μακρια που τουτους ούλλους που ζουν 35 χρονια πίσω τζαι εν ανοιουν τα μαθκια τους να δουν μπροστα. Εν τους λέω να να ξιασουν, να προχωρήσουν.

Μακρια που τουτους ούλλους που αφήνουν την εκπαιδευση (ποιαν εκπαιδευση δηλαδη) να πάει στο δκιαολο τζαι κατηγορουν ο ένας τον άλλον για την κατάντια της μεσα σε τηλεοπτικά παράθυρα.

Μακρια που τουτους ούλλους που εχουν το θαρρος της γνωμης τους τζαι ουσιαστικά εν εχουν γνώμη. Μιλουν μιση ώρα τζαι αμα στο τελος συνοψίσεις να λόγια τους καταλάβεις οτι εν είπαν τίποτε παρα παπαγαλιες τζαι λαφαζανιες.

Μακρια που το ρουσφέττι. Ξέρω ότι εν εσει περιπτωση να διοριστω ποττέ πουποτε γιατι κάποιος εν να μπήξει το εγγονι του ή τον αρφότεκνο του καλαδερφου στη θέση που δικαιωματικα εν να μου ανοικει μετα που 10 χρονια σπουδων τζαι εν να καταλήξω να καμνω κάτι που απεχθάνομαι.

Μακρια που τους πολίτες που εν νοιάζονται για τίποτε που εχει να κάμει με τα κοινα παρα μόνο για τον εαυτο τους τζαι καταπνιουν κάθε πρωτοβουλια που αφορα κάποιον καλο σκοπο μεσα σε 1000 εν πρεπει τζαι εν γίνετε απλα γιατι βαρούνται και προτιμουν να κατσουν ευησυχασμένοι στις ανετες πολυθρόνες τους παρα να φκουν στους δρομους και στελουν τα μωρα του δημοτικου να φκαλουν το φίδι που την τρύπα.

Μακρια που τους Κυπριους που σκεφτουντε που την τσεπη τους, πως εν να φκάλουν λεφτα να πρηστει το πορτοφόλι τους τζαι να γλυτώσουν φόρους

Μακρια που τους γλυφτιες που ρείχνουν την αξιοπρέπεια τους υπόγεια για να φκάλλουν λλια λεφτα τζαι να πιαουν μια θέση.

Μακρια που τους Κυπραιους που έχουν την ψευδαισθησηότι εν να γυρίσει ο Ομπαμα να βοηθήσει την Κύπρο τζαι εν να μας λυπηθουν οι άλλες οι χωρες επειδη εκαμαμαν μας εισβολή η Τούρκοι.

Μακρια που τους πολιτικους που εν τους συφερει να λύσουν το κυπριακο είτε γιατι αμα το κάμουν εν θα έχουν με τι να ασχολουνται μετα τζαι εν θα τους χρειάζεται ο κόσμος πιον είτε γιατι φοβουνται να σηκώσουν την ευθύνη των πράξεων τους

Μακρια που το έθνος που ούλλα παν σκατα αλλα εν υπάρχει ποττε φταίχτης.

Τζαι τωρα εν να μου πειτε γιατι εν μινήσκεις να τα αλλαξεις τουτα ούλλα? Να πολεμησεις για τα πιστευω σου τζαι να καμεις τουον τον τόπο καλλύτερο. Εγω εν να σας απαντήσω ότι αμα εκαταφέρετε να με κάμετε να χάσω κάθε ελπίδα αστα 16 μου κάμνοντας τα κοπελουθκια σας κλειστομυαλους κλώνους σας είσαστε αξιοι της μοίρας σας.

Τζαι επισης εν να μου πείτε ότι όπου τζαι να πάω τα ίδια σκατα εν να έβρω τζαι εγω πάλε εν να σας απαντήσω ότι ξέρω το, αλλα αφήστε μου ενα μικρο παραθυράκια ελπίδας, μεν μου κλείσετε ούλλα τα μπλαιντς

Τζαι στο τέλος εν να με κατηγορήσετε ότι είμα μικρη, χαζη τζαι άπειρη. Ναι είμαι, αλλα αν σας ενδιαφερει η γνώμη μιας 16χρονης που πιστευκει πως κοφκει λλιο ο νους της και ουσιαστικά εν το μέλλον του τόπου σας να ξέρετε ότι τούτη ένει. Για να μεν έχετε ψευδαισθήσεις.

Brain Damage

2009-11-23T21:47:00.000+02:00

Σήμερα έφτασα τα όρια μου. Το μυαλό μου έπαθε βραχυκύκλωμα και απλα σταμάτησε να λειτουργεί. Τρεις μήνες τώρα σκέφτεται ασταμάτητα και συνεχόμενα χωρίς καμία διακοπή. Έχω τα μαθήματα μου, τα διαγωνίσματα και δεν με φτάνουν αυτά αγχώνομαι για όλους τους υπόλοιπους εκτός από τον εαυτό μου και πότε δεν μπορώ να ξεσπάσω. Πρέπει να είμαι δυνατή, μου έχει φυτευτεί αυτή η ηλίθια ιδέα στο μυαλό από μωρό. Η Μυρτώ η δυνατή, η Μυρτώ η άφθαρτη, η Μυρτώ που δε λυγίζει, που δε σπάει

Πάντα ήμουν η καλή φίλη, η προσιτή φίλη, η φίλη στην οποια θα τρέξει ο άλλος να πει τον πόνο του, να εκμυστηρευτεί κάτι σημαντικό και πάντα άκουγα χωρίς να έχω κανένα πρόβλημα, το ήθελα, ήθελα να βοηθώ. Άλλα στο τέλος κουράστηκε η ψυχή μου να συμπάσχω με τους άλλους, κουράστηκα να παραμελώ τον εαυτό μου και την προσωπική μου ζωη. Νιώθω σαν τη συμπαθητική φίλη της πρωταγωνίστριας που έχει ένα μικρο δευτερεύον ρόλο και είναι πάντα εκεί για ότι τη χρειαστεί η φίλη της.

Φτάνει όμως πια. Θέλω για μια φορα κι εγώ να γίνω πρωταγωνίστρια στο δικό μου έργο αλλά δεν έχω τη αυτή τη λάμψη, μάλλον είμαι καταδικασμένη να βγαίνω στους μικρούς τίτλους του τέλους.

Life Plan

2009-11-15T21:16:00.000+02:00

Είμαι δεκαέξι χρονών. Η ζωή μου προγραμματίστηκε πριν καν γεννηθώ. Στα έξι θα πάω σχολείο, στα εννιά θα αρχίσω αγγλικά, στα δώδεκα θα πάω γυμνάσιο, στα δεκαπέντε λύκειο και στα δεκαοχτώ θα φύγω για σπουδές. Μέσα στα επόμενα δεκαπέντε χρόνια θα κάνω μεταπτυχιακό, θα βρω δουλειά, θα παντρευτώ, θα κάνω παιδί, ανεξάρτητα απο τη σειρά αλλά αυτή είναι η χρυσή συνταγή της επιτυχίας. Ουσιαστικά η πορεία μου έχει καθοριστεί, το μόνο που μπορώ να αλλάξω εγώ είναι οι μικρές λεπτομέρειες και αυτό για μένα δεν είναι αρκετό Αυτή η τεράστια αλυσίδα με τα πρέπει με αγχώνει και με πνίγει.
Πως μπορεί όμως κάποιος να έχει την απαίτηση από ένα παιδί δεκαέξι χρονών να αποφασίσει τι θέλει να κάνει ολόκληρη τη ζωή του? Πως μπορώ να ξέρω σε μια τέτοια τρυφερή ηλικία τι είναι αυτό που θα με κάνει ευτυχισμένη σε δέκα ή είκοσι χρόνια? Απλά κλείνω τα μάτια, ψηλαφίζω λίγο και ρισκάρω με την καθοδήγηση και τις ευλογίες των γονιών μου και του σχολείου που με κατευθύνουν σε έξυπνες επιλογές ώστε να γίνω καλός πολίτης και επιτυχημένη και από αυτό συνεπάγεται φυσικά ότι θα έχω χρήματα.
Τι γίνετε όμως αν εγώ δεν θέλω να τα κάνω όλα αυτά? Αν δεν μπορώ να αποφασίσω από τώρα τι να σπουδάσω? Θα θεωρηθώ ανώριμη και επιπόλαιη. Είναι πιο επιπόλαιη συμπεριφορά αυτή όμως από κάποιον που έχει την εντύπωση πως στα δεκαεφτά μπορεί να πάρει τέτοιες αποφάσεις για τη ζωή του? Τι κι αν εμένα η ιδέα του να έχω χρήματα και μια σταθερή δουλεία δεν με συγκινεί καθόλου? Θα φανώ ρομαντική και αφελής σε αντίθεση με τους συμμαθητές μου που έχουν στόχο από τότε που έβγαλαν μουστάκι να πάρουν μια θέση στο δημόσιο για να βολευτούν. Αλλά δεν κατηγορώ αυτούς. Λογικό είναι από τη στιγμή που όποιος παλεύει για τα όνειρά του και βγαίνει από αυτή τη σειρά θεωρείται αποτυχημένος από τους επιτυχημένους και ήρωας για τους δειλούς ονειροπόλους
Μόλις συνειδητοποίησα πόσες ερωτήσεις έχει αυτό που έγραψα και γνωρίζω τις απαντήσεις. Απλα δεν με καλύπτουν.

Φατσοβιβλίο

2009-10-25T18:20:00.000+02:00

Έχω βαρεθεί, έχω σιχαθεί κι έχω αηδιάσει με αυτή την παγκόσμια σκευωρία που λέγετε facebook.

Εκεί μέσα έχεις 1500 εικονικούς φίλους που ούτε καν γνωρίζεις και οι όποιοι σε κάνουν add μόνο και μόνο για να μπεις να δεις πόσο glamorous φαίνονται στις εκατοντάδες φωτογραφίες που βγάζουν με τη βαμμένη μούρη τους να σουφρώνει τα χείλη και να φοράει τεράστια γυαλιά Να τις θαυμάσεις να ποζάρουν έξω από τα πιο διάσημα κλαμπ της πόλης και να ζηλέψεις τα πανάκριβα ρούχα τους και την κορμάρα τους με μαγιό στις πισίνες. Και φυσικά θα βρεθούν αρκετοί που θα τις κάνουν tag στις φωτογραφίες και θα γράψουν ένα πρόστυχο σχόλιο από κάτω και αυτές τάχα χαριτωμένα θα του πούνε ''μην είσαι τόσο κάθαρμα' αλλά εννοείται πως δεν θα σβήσουν το σχόλιο. Και βεβαίως βεβαίως οι άλλες ανάλογες ψωνάρες που τις μισούν θα γράψουν ''είσαι θεά αγάπη μου και φτου σου'' αλλά θα βάλουν στο δικό τους προφίλ μια φωτογραφία που η άλλη κοπέλα βγήκε σκατά και αυτές κούκλες.

Πλέον μέχρι που φοβάμαι να βγάλω φωτογραφία γιατί ξέρω ότι της επόμενη ημέρα θα αναρτηθεί εκεί μέσα. Δεν πα' να βγήκες αλλήθωρος, με κόκκινα μάτια και τούρτα στα μάγουλα?Εκτός βέβαια και αν σπευσεις να εκβιάσεις πως θα βάλεις κι εσύ μια ανάλογη που έβγαλες προχθές και φαίνεται μια τρίχα από το μουστάκι που ξέχασαν να ξυρίσουν.

Έλεος δηλαδή, μέχρι που θα φτάσει αυτή η κατάσταση? Εγώ όμως δεν είμαι καλύτερη γιατί όλο λέω να το σβήσω αλλά έχω προωθεί Πως να αντισταθώ να γράψω την κακία μου κάτω από τις φωτογραφίες τους και να κάνω το χαζό τεστακι για το πόσο σέξι είσαι?

Να ζει κανείς, ή να μη ζει?

2009-09-28T17:16:00.000+03:00

Είναι ένα δίλημμα που με έχει παιδέψει πολύ τελευταία. Να μετανιώνεις για κάτι που έκανες ή για κάτι που ΔΕΝ έκανες? Δηλαδή σε ελεύθερη μετάφραση να κάνεις τη μαλακία και να τη μετανιώσεις ή να μην την κάνεις και να ζεις μια ζωή με την απορία και αν την έκανα που θα οδηγούνταν τα πράγματα. Τελικά η απάντηση είναι πολύ εύκολη.

Είναι καλύτερο να κάνεις κάτι, να πάρεις το ρίσκο και μετά να το μετανιώσεις, να μάθεις από τα λάθη σου και να προχωρήσεις τη ζωή σου έχοντας μια ακόμα εμπειρία. Τι θα κερδίσεις αν παίζεις πάντα από την ασφαλή μεριά? Το μόνο που θα καταφέρεις είναι να φτάσεις 50 χρονών και να μετανιώνεις για όσα δεν έκανες, για όσα δεν τόλμησες, για όσα δεν έζησες. Να διερωτάσαι τι θα γινόταν αν είχες λίγο περισσότερο θάρρος. Να ζεις με τα φαντάσματα των ανεκπλήρωτων ονείρων σου και τη σκιά των ευκαιριών που πέταξες γιατί έτσι προστάζει η λογική σου.

Αποφάσισα να ζω την κάθε στιγμή. Να αρπάζω κάθε ευκαιρία και να ακούω και λίγο εκείνο το έρημο το συναίσθημα μου που στο τέλος τέλος κάτι περισσότερο ξέρει.

ΥΓ

Γαμώτο πολύ ρομαντική έγινα τελευταία και δεν θα μου βγει σε καλό...

Μπερδεμένες καταστάσεις

2009-09-27T13:14:00.000+03:00

Παλαιότερα έβλεπα στις ταινίες ανθρώπους που έλεγαν ότι ήταν μπερδεμένοι και ότι δεν μπορούσαν να ξεκαθαρίσουν τα συναισθήματα τους. Άκουγα ιστορίες για κοπέλες που έχαναν αυτόν που αγαπούσαν επειδή κορόιδευαν τον εαυτό τους και δεν παραδέχονταν πως τον ήθελαν κι εγώ σκεφτόμουν ότι πρέπει κάποιος να είναι πολύ ηλίθιος για να μην μπορεί να ξεκαθαρίσει τα συναισθήματα του. Αν αγαπά τον άλλον η όχι. Τελικά μάλλον αποδείχτηκαν κι εγώ ηλίθια. Πολύ ηλίθια.

Τα πράγματα δεν είναι μόνο άσπρο μαύρο Μπορεί τη μια στιγμή να αποφασίζεις ότι ο άλλος σου είναι εντελώς αδιάφορος και να είσαι 1000% σίγουρη για την απόφαση σου να μείνετε φίλοι αλλά την άλλη, όταν τον δεις από κοντά, τον πλησιάσεις, τον νιώσεις, μπαίνει το συναίσθημα στη μέση, θολώνει τη λογική σου και όσα σου πήρε μέρες να αποφασίσεις εξανεμίζονται σε δευτερόλεπτα. Για τους φίλους σου και για αυτούς που ερωτεύεσαι έχεις ακριβώς τα ίδια κριτήρια άρα είναι πολύ εύκολο η διαχωριστική γραμμή μεταξύ των δύο να μην είναι ευδιάκριτη. Τότε αρχίζουν και τα συναισθηματικά μπλεξίματα, δεν ξέρεις τι θέλεις, κρύβεσαι πίσω από το προσωπείο του σαρκασμού και ο άλλος στο τέλος απλά σε μισεί. Εσύ όμως δεν νιώθεις ότι έχασες κάποιον που σε ελκύει αλλά νιώθεις ότι έχασες έναν καλό φίλο, αυτό είναι που θα σου λείψει.

Μακάρι τα πράγματα να ήταν πιο απλά, μακάρι να μπορούσες να ξέρεις τι πραγματικά θέλεις και να μην σε ένοιαζε τίποτα. Να μην επέβαινε ούτε η λογική ούτε οι φίλοι ούτε τίποτα αλλά τι να κάνουμε, αυτά τα σκατά έχει η ζωή και πρέπει να τα συνηθίσουμε και να μάθουμε από τα λάθη μας.

Ομορφιές

2009-09-25T14:27:00.000+03:00

Έχω να γράψω στο μπλογκ μου σχεδόν ένα μήνα και νιώθω τύψεις όσο παράξενο και να ακούγετε αυτό Δεν περίμενα ποτέ πως θα ένιωθα κάτι τέτοιο για μια ιστοσελίδα αλλά τώρα πια είναι αναπόσπαστο μέρος της ζωής μου, καλώς ή κακώς...

Και τώρα στο ψητό....

Όπως όλα τα μαθητούδια επέστρεψα κι εγώ στα θρανία εδώ και μερικές μέρες και είδα τους συμμαθητές μου, τους καθηγητές μου, άρχισα τα μαθήματα και μπλα μπλα μπλα. Όλα αυτά τα συνηθισμένα για τα οποία θα μπορούσα να μιλάω 3 ώρες Είδα όμως δυστυχώς και τα πρωτάκια... Ήρθαν όλες οι 15χρονες πρώτη μέρα στο σχολείο βαμμένες στην τρίχα, μαλλί ισιωμένο, νύχι βαμμένο και σουτιέν με ενίσχυση για να κατακτήσουν τους μεγάλους του σχολείου με τα προσόντα τους και το πανκ-ροκ-ιμο-πρινσες στυλάκι τους. Έμπαιναν σε ομάδες των πέντε και πήγαιναν όπου έβλεπαν αρσενικό σαν να τις τραβούσε μαγνήτης. Περπατούσαν με τεράστια έπαρση και έριχναν καυτές ματιές γεμάτες νόημα στα αγοράκια και απειλητικές στα κοριτσάκια ενώ μόλις κάποιος τις πλησίαζε σε απόσταση 2 μέτρων τίναζαν το φουσκωτό μαλλί τους όλο χάρη και σούφρωναν τα γεμάτα λιπγκλος χείλη τους. Όλες οι ίδιες. Η μία κλώνος της άλλης.
Τα αγόρια δε ήταν τα μισά τάχα σκειτμπορνταδες με μαλλί που φτάνει μέχρι τα ρουθούνια τους και παπούτσια μεγαλύτερα από το κεφάλι τους. Οι άλλοι μισοί φλώροι που παίζουν μπάσκετ, με σκουλαρικάκι γυαλιστερό, στενό παντελόνι και πεντακάθαρα αθλητικά παπούτσια των 100 ευρώ
Δεν πάμε καλααα... Εμείς πέρσι ήμασταν πιο μαζεμένοι και μας πήρε 2 μήνες να συνηθίσουμε και αυτοί από την πρώτη μέρα νιώθουν πως έχουν κατακτήσει το σχολείο.... Δεν πάμε καθόλου καλά!

Μυρτω αγνοείται

2009-09-01T17:18:00.000+03:00

Τις τελευταίες ημέρες νιώθω ότι άλλαξα. Νιώθω ότι αυτός ο άνθρωπος δεν είναι πια η Μυρτώ. Δεν έχω όρεξη ούτε να κινηθώ, ούτε να μιλήσω σε κανέναν, ούτε να γελάσω, ούτε να φάω (πρώτη φορά στα χρονικά) ούτε καν να βγω έξω. Ποιος? Εγώ! Εγώ που 2 εβδομάδες πρίν δεν μπορούσα να κάτσω πέντε λεπτά ακίνητη, εγώ που ήμουν δυναμική, χαμογελαστή, ξαφνικά μεταμορφώθηκα σε ένα γκρίζο ανθρωπάκι ανίκανο να κάνει κάτι να βγει από τη μιζέρια του. Χαμένο στις σκέψεις, τα συναισθήματα και τη μουσική του. Με ρωτάνε αν είμαι άρρωστη και ενώ χαίρω άκρας υγείας καμιά φορά φτάνω να το πιστεύω κι εγώ η ίδια. Η μάνα μου λέει πως φταίει το ότι θα ανοίξουν τα σχολεία σε μερικές ημέρες αλλά ξέρω πως δεν είναι αυτό η αιτία. Αυτή η καταραμένη η εφηβεία φταίει για όλα. Μέσα μου έχω τόσο συσσωρευμένο θυμό αλλά δεν μπορώ να ξεσπάσω. Θυμό τα πάντα και για τίποτα. Για όλους και για κανέναν. Για την κοινωνία, για τη ζέστη, για τις ορμόνες μου, για τις μέλισσες που εξαφανίζονται, για το διαγώνισμα που έχω αύριο στο φροντιστήριο Νιώθω μόνη μου ενώ γύρω μου έχω τόσους ανθρώπους που με νοιάζονται. Δεν πιστεύω σε καμία αξία και αναθεωρώ τα πάντα που είχα για δεδομένα.
Αν μου έλεγαν πριν 2 εβδομάδες ότι θα έγραφα εγώ τέτοιο κείμενο θα κοροίδευα και θα ειρωνευόμουν αλλά αυτή τη στιγμή νιώθω ότι εκτονώθηκα κάπως και ελπίζω σε μερικές μέρες από τώρα να το διαβάζω και να γελάω με αυτές τις γελοιότητες-όπως θα τις ονομάζω-που μόλις έγραψα.

Τα χρονικά της αυπνίας

2009-08-25T19:05:00.000+03:00

Η ώρα είναι 2.00 το πρωί.

Σήμερα αποφάσισα να κοιμηθώ πιο νωρίς για να διαβάσω την επόμενη μέρα.... Να διαβάσω... Μια φράση που έχω 2 μήνες να χρησιμοποιήσω. Ανάβω το κλιματιστικό και ξαπλώνω. Σκεπάζομαι με το σεντόνι γιατί έτσι νιώθω ασφάλεια. Το ξέρω, μεγάλη απάτη. Κλεινω τα μάτια μου και βλέπω χρώματα και εικόνες να ξετυλίγονται από το πουθενά. Γυρίζω από την άλλη, γαμώτο, δεν έπρεπε να τον πιω εκείνον τον καφέ.

Η ώρα είναι 3:00.

Ποτέ δεν πρόσεξα πόσο έντονο ήχο κάνουν οι δείκτες του ρολογιού όταν κινούνται. Ένα ρυθμικό τικ τακ. Στην αρχή το λες κι εσύ τραγουδιστά από μέσα σου, τικ τακ. Μετά χτυπάς το δάχτυλο σου στο στρώμα, τικ τακ. Στο τέλος νιώθεις την καρδιά σου να ακολουθεί τον ίδιο ρυθμό, τικ τακ. Αφαιρήσε. Το μυαλό σου κατακλύζεται από σκόρπιες λέξεις, εικόνες, ιδέες. Αρχίζω να κάνω μαθηματικούς υπολογισμούς για το πόσα λεπτά της ζωής μου πέρασα στο μπάνιο, μετά στο σχολείο, μετά στο αυτοκίνητο. Τώρα δεν θυμάμαι ακριβώς αλλά ήταν αρκετές.

Η ώρα είναι 4:00.

Αρχίζω να εκνευρίζομαι Προσπαθώ να συγκεντρωθώ Να διώξω όλες τις σκέψεις από το μυαλό μου και να το αδειάσω από κάθε συναίσθημα. Να ηρεμήσω. Στο τέλος ανακαλύπτω ότι για 40 λεπτά σκεφτόμουνα ότι δεν πρέπει να σκέφτομαι.

Η ώρα είναι 5:00.

Σηκώνομαι να πιω νερό. Το σπίτι άδειο σκοτεινό. Χτυπάω το δάκτυλο του ποδιού μου στην γωνιά του τοίχου. Πονάω. Ο πόνος είναι δεν είναι έντονος αλλά πριν να το καταλάβω αρχίζουν να κυλάνε δάκρυα στα μαγουλά μου. Κλαίω με λυγμούς. Έχω να κλάψω πάνω από 5 μήνες. Ξαπλώνω. Κοιμάμαι.

the final countdown

2009-08-20T21:47:00.000+03:00

Είκοσι μέρες. Μου έμειναν 20 μέρες ευτυχίας μέχρι να έρθει η μαύρη μέρα που θα επιστρέψω στο σχολείο. Κι εκεί που προσπαθώ να αποβάλω αυτό το δυσάρεστο γεγονός από τον εγκέφαλό μου και να το καταχωνιάσω σε μια σκοτεινή γωνιά της μνήμης μου ανοίγω την τηλεόραση και πετάγεται τσουπ μια διαφήμιση για σχολικά ρούχα, αλλάζω κανάλι, διαφήμιση για γραφική ύλη, ανοίγω το ίντερνετ και όλοι το συζητούν...... ΈΛΕΟΣ, λυπηθείτε με λίγο. Αφήστε με να απολαύσω τις τελευταίες στιγμές απόλυτης χαλάρωσης, αποβλάκωσης στο ίντερνετ, ατελείωτης ξάπλας σε επίπεδο που πιάνετε ο κώλ*ς μου και κατανάλωσης τόνων καφέ σε καφετέριες με τους φίλους μου.

Καμιά φορά, ασυναίσθητα σκέφτομαι ότι περνούσαμε ωραία τα διαλείμματα με τους φίλους μου που κουτσομπολεύαμε τους παντες και τ απάντα, και στην τάξη είχε πολλή πλάκα άλλα μετά θυμάμαι τα φροντιστήρια, τα διαγωνίσματα, την χοντρή στρίγγλα καθηγήτρια με την κακία στο στόμα και την μαυρισμένη ψωνάρα του μπροστινού θρανιού και αλλάζω γνώμη.... Άντε, καλή μου αντοχή και φέτος!

Paris

2009-07-23T21:49:00.000+03:00

Εγώ ήθελα να πάω Ρώμη! Η μανα μου πάλι και η αδελφή μου επέμεναν για Παρίσι ως οι ρομαντικές και ευαίσθητες της οικογένειας και ο μπαμπάς μου κρατούσε μια ουδέτερη στάση γιατί δεν ήθελε να μπει σε κανένα μέτωπο Τελικά και όπως πάντα έγινε το δικό τους και στις 16 του μήνα φύγαμε για Παρίσι. Εγώ στην αρχή ήμουν αποφασισμένη πως θα περνούσα σκατά αλλά άλλαξα πολύ γρήγορα γνώμη!

Το Παρίσι είναι υπέροχο! Η πόλη ολόκληρη είναι μουσείο από μόνη της. Για να μην σχολιάσω την Παναγία των Παρισίων που είναι το πιο όμορφο κτίσμα που είδα ποτέ...

Ερωτεύτηκα!

Και τώρα για να ζηλέψετε κι άλλο σας βάζω λίγες φωτογραφίες να θαυμάσετε το μεγαλείο!

Παναγία των Παρισίων

Παναγία των Παρισίων και πάλι

Λούβρο

αυτή η πανέμορφη είμαι εγώ
νομίζω οι εξηγήσεις είναι περιττές!

Μονμάρτρη

Η μεγαλύτερη συγκίνηση που ένιωσα στο Παρίσι ήταν στο μουσείο orsay όπυ υπήρχαν πίνακες απο τους μεγαύτερους ιμπρεσιονιστες van gogh, dega, claude mone, manet, renoir και την μεγάλη μου αγάπη......toulouse lautrec! Αχχχ

Ερωτας!!!

70s Vs 00s

2009-07-08T18:09:00.000+03:00

Μου μίλαγε η μαμά μου σήμερα για τα νιάτα της... Τότε που τα 15χρονα άκουγαν νέο κύμα, φορούσαν παρδαλά ρούχα, είχαν τεράστια περμανάντ μαλλιά και έβλεπαν Άγγελους του Τσάρλυ και τσίριζαν με ενθουσιασμό όταν έβλεπαν τον Τραβόλτα να παίζει τον βλαμμένο γόη στο πυρετός το Σαββατόβραδο. Τότε οι έφηβες διάβαζαν με τις ώρες χαζοπεριοδικά και έκαναν όνειρα για το ιππότη στο άσπρο άλογο και στην περίπτωση της μαμάς μου τον Γ. από το απογευματινό λύκειο για τον οποίο έφευγε πιο αργά από το σχολείο για να τον δει έστω και λίγο απο μακριά. Ωραίες εποχές μου λέει τελειώνοντας με μια νοσταλγία στο βλέμμα και πήγε στην κουζίνα να βάλει πλυντήριο.

Από τότε εκείνη τη στιγμή με τρώει το εξής:

Εγώ τι θα λέω στα δικά μου παιδιά όταν σαρανταπενταρίσω? Για τους emo...? Για την Χρύσπα και την Riahanna ή για τη Λόλα και τον Λάκη τον γλυκούλη?

μουσική: Υπάρχουν ταλεντάρες που χαραμίζονται και οι εταιρείες προωθούν το κάθε πουτανάκια με εμφυτεύματα πιο μεγάλα από τον εγκέφαλό του που θυμήθηκε να κάνει καριέρα
Μόδες: Οι emo ήταν το πιο ανούσιο κίνημα που πήρε τόσο μεγάλη διάσταση! Κάτι βλαμμένα καταθλιπτικά με τόνους eyeliner που αντί να κάνουν κάτι για να προσφέρουν στον κόσμο κλαίνε με την κατάντια του. Γι αυτό και η μόδα τους άντεξε μόνο 2 χρόνια ευτυχώς....
Μαλλί και ρούχα αυτό απλά δεν το σχολιάζω
κινηματογράφος: μια στις 20 ταινίες είναι της προκοπής και φυσικά δεν εννοώ τα scary movies με τα οποία γελάνε μόνο κάτι χαζοαμερικανάκια.

Σε τι τραγική εποχή ζούμε ρε γαμώτο?

Παγκόσμια περίοδος επανάληψης

2009-07-01T10:03:00.000+03:00

Και μπορώ επιτέλους επίσημα να πω ότι μπήκε για τα καλά το καλοκαιράκι....

-Μα γιατί το λες αυτό Μυρτώ? Λόγω της ζέστης?

-Όχι!

-Λόγω της θάλασσας?

-Όχι!

-Λόγω του παγωτού, των καλοκαιρινών ρούχων και των διακοπών?

-Όχι, όχι, όχι! Μα φυσικά επειδή αρχίσανε οι επαναλήψεις των μεν και των δεν!

-Σωστά!

Άρχισαν μια μια να ρίχνουν αυλαία οι φετινές σειρές και τα κανάλια ως συνήθως βάζουν τις γνωστές επαναλήψεις. Καλοκαίρι, η παγκόσμια περίοδος επανάληψης. Καφέ της χαράς, οι μεν και οι δεν, Κωνσταντίνου και Ελένης, Εκείνες κι εγώ και φυσικά, το νούμερο ένα... ταραταμ... Το ρετιρέ! Τι να κάνουμε, θα τα ανεχτούμε, ξανά, θα τα βαρεθούμε, ξανά, και του χρόνου με το καλό θα τα δούμε, ΞΑΝΆ!

Κόλαση...

2009-06-23T18:06:00.000+03:00

Είναι τέλος Ιουνίου, 40 βαθμοί, στον καπό του αυτοκινήτου άνετα τηγανίζεις αυγό κι εσυ λιώνεις στο δωμάτιο σου με το κλιματιστικό αναμένο.... Μονη λύτρωση, η θάλασσα! Βάζεις το καινούργιο σου μαγίο, τις σαγιονάρες σου παίρνεις και 2-3 φίλες σου και πας στην παραλία. Στέκεσαι 10 λεπτά μεσα στον ήλιο και προσπαθείς να εντοπίσεις μια άδεια ομπρέλα, τίποτα.... Παίρνεις λοιπόν την πετσέτα σου με τον νέμο πάνω και την στρώνεις στην καυτή αμμο, 15 μέτρα απόσταση απο την ακτή. Πασαλίβεσαι με αντηλιακό με δείκτη προστασίας 60 γιατί είσαι άσπρη, είναι και πρώτο μπάνιο, θα φωνάζει και η υπερπροστατευτική μάνα σου αμα πας σπίτι ξεροκαμμένη και μπαίνεις όπως όπως στο νερό..... πίσω σου κουτσομπολεύει ένας κατακόκκινος σαν αστακός απο τον ήλιο Τουρίστας με κοιλία που θα μπορούσε να κουβαλά δίδυμα. Κοιτάζεις στα αριστερά σου. Μια μαυρισμένη 50άρα τουρίστρια που ξέχασε να φορέσει το απο πάνω μέρος του μαγίο της επιδεικνυεί την κορμάρα της. Εσύ μη αντέχοντας το αποκρουστικό θέαμα γυρίζεις απο την άλλη αλλά πριν προλάβεις σου πετά ένας σπόρος νερό στα μούτρα! Τότε είναι που σε πιάνουν το νεύρα. Κάνεις ένα γελοίο μορφασμό γιατί σε καιει το αλάτι και μετράς απο μέσα σου ανάποδα απο το 10 για να ηρεμήσεις. Προχωράς λίγο πιο βαθιά, κολυμπάς λίγο και αρχίζει να σου περνά ο εκνευρισμός. Γαμώτο! Ξέχασα να βγάλω το ρολόι! Πάει το swatch! Άντε τώρα να το πεις στη μάνα σου. Ε, δεν πάει άλλο, βγαίνεις και πας να ξαπλώσεις στην πετσέτα σου να στεγνώσεις και να μαυρίσεις λίγο. Ξαπλώνεις την κορμάρα σου, βάζεις και το γυαλί και το παίζεις μοιραίο γκομενάκι. Σε παίρνει ο ύπνος και όταν πια σε ξυπνά η κολλητή σου συνιδητοποιάς πως έχει περάσει ένα μισάωρο. Πας να φορέσεις τη μπλούζα σου, κοιτάζεις το χέρι σου και είναι κατακόκκινο οπως και ολο σου το σώμα. Πέφτει μια μπάλα του βολλευ στα πόδια σου, βρίσκεις τον μικρο που την έχασε, του τη δίνεις και το κωλόπαιδο αρχίζει να γελά και να σε κοροιδεύει κι εσυ το διαολοστέλνεις. Γιατι στο διάλο να γελούσε? Κοιτάζεις την κοιλία σου και παθαίνεις σοκ! Είχες ξεχάσει το κινητό πάνω σου και εχεις ένα άσπρο τετραγωνάκι πάνω! Πόσο χειρότερα μπορεί να πάει η μέρα σου?

Ότι δηλώσεις είσαι

2009-06-22T15:15:00.000+03:00

Δεν είμαι ρατσίστρια αλλά δυο πράγματα μισώ, τους ρατσιστές και τους μαύρους. Είμαι φεμινίστρια αλλά αμα ο άντρας δεν σου δίνει κανένα χαστούκι μέσα μέσα δεν είναι άντρας! Είμαι πολύ θρησκόληπτη και πάω κάθε Κυριακή εκκλησία αλλά σιγά μη σου γυρίσω και το άλλο μάγουλο αμα με χαστουκίσεις. Μια κλωτσιά στα τέτοια θα φας. Δεν κάνω ότι κάνουν οι άλλοι ούτε είμαι fashion victim απλά αγοράζω ότι καινούργιο βγει στα μαγαζιά και δεν χάνω περιοδικό. Είμαι οικολόγος αλλά δεν έχω ξανακούσει τη λέξη ανακύκλωση.

Έχει γεμίσει η κοινωνία δήθεν και τάχα που δηλώνουν μια ντουζίνα πράγματα αλλά δεν είναι τίποτα περισσότερο από εσωτερικά κενούς ανθρώπους που ψάχνουν ψεύτικες ιδιότητες για να γεμίσουν το κενό τους. Είναι άτομα που έχουν την ανάγκη να τους δώσεις λίγη σημασία και να τους θαυμάσεις .Δεν πουλάνε όμως σημασία στα περίπτερα και γι' αυτό κάνουν τα αδύνατα δυνατά να κάνουν αισθητή την παρουσία τους. Έρχονται λοιπόν σαν κάθεσαι εσύ βαριεστημένη σε ένα τραπεζάκι και χαζεύεις και σου συστήνονται μιλώντας δεκαπέντε λεπτά για τους εαυτούς τους, τα ταλέντα τους, τα λεφτά του μπαμπά τους και τις χιλιάδες ιδιότητές τους ενω εσύ ακουμπάς το μάγουλο στο χέρι και κουνάς το κεφάλι τάχα με κατανόηση και θαυμασμό και μέσα μέσα πετάς κι ένα wow για να μην καταλάβουν ότι από μέσα σου τις βράζεις και θέλεις να τις κουτουλίσεις με όλη σου τη δύναμη. Ποιος σου είπε κοπέλα μου ότι με νοιάζει αν είσαι πρόεδρος της τάξης, αν ο μπαμπάς σου έχει Πόρσε και αν έχεις αγοράσει το τελευταίο i-pod που κυκλοφορεί? Ποια νομίζεις ότι είσαι εσύ και όλοι οι δήθεν όμοιοί σου? Δεν μιλάς όμως και την αφήνεις να ζει στον ψεύτικο κόσμο που η ίδια δημιούργησε για τον εαυτό της και χαμογελάς μηχανικά...

7 πράγματα που θέλω να κάνω πριν γίνω 40

2009-06-19T18:39:00.000+03:00

Τώρα που τελείωσαν οι εξετάσεις (επιτέλους) κάθομαι όλη μέρα κι έτσι είπα να το ρίξω στη φιλοσοφία! Καθόμουν λοιπόν εχτές στο κρεβάτι μου και κοίταζα μια ρωγμή στο ταβάνι και ξαφνικά, shock! Συνειδητοποίησα ότι κάποια μέρα θα γεράσω! Κι ας πούμε ότι αυτό το αποδεχόμαστε αφού δεν μπορούμε να το αποφύγουμε. Δεν θέλω να ξυπνήσω μια μέρα και να είμαι χούφταλο με μασέλα και μπαστούνι και να μην έχω να θυμάμαι τίποτα που θα αξίζει από τη ζωή μου. Δεν θέλω να θυμάμαι άγχη, εγωισμούς, τσακωμούς.....Έτσι έφτιαξα την εξής λίστα με πράγματα που οπωσδήποτε πρέπει να κάνω πριν να γίνω 40:

1) Θέλω να βοηθήσω όσο πιο πολλούς ανθρώπους μπορώ και όχι για την δόξα αλλά γιατί πραγματικά νιώθω το έχουμε ανάγκη και εγώ και αυτοί. Θέλω να προσφέρω.
2) Θέλω να σπουδάσω και να αποκτήσω γνώσεις. Να με ρωτάνε τα παιδιά μου πράγματα και να μπορώ να τους απαντώ. Να καταλαβαίνω τη γίνετε γύρω μου και να μην είμαι αδαής.
3) Να αποκτήσω οικογένεια (μετά τα τριάντα) και να αποκτήσω ένα δικό μου παιδί αλλά και να υιοθετήσω ένα
4) Να ταξιδέψω, να γνωρίσω χώρες, κουλτούρες, τοπία, πολιτισμούς
5) Να αποκτήσω πολλούς πραγματικούς φίλους και να διατηρήσω τις φιλίες που έχω τώρα
6) Να πετύχω επαγγελματικά
7) Να υποστηρίζω τις απόψεις μου να στέκομαι δίπλα από ανθρώπους που με χρειάζονται για να ακουστεί η φωνή τους.

Και μόλις τελείωσα και διάβασα τι είχα γράψει συνειδητοποίησα ότι δεν είχα βάλει πουθενά το χρήμα και προσπάθησα να το εντάξω ανάμεσα στους στόχους μου αλλά φαινόταν πολύ ασήμαντο σε σχέση με τα υπόλοιπα...

2009-06-19T18:07:00.000+03:00

Οι άνθρωποι έχουν την ανάγκη να αναπαράγονται. Μη ξεχνάμε ότι κι εμείς ζώα είμαστε και αυτός εξάλλου είναι κατά πολλούς ο απώτερος σκοπός της ύπαρξής μας, να διαιωνίσουμε το είδος μας. Όλοι θέλουν να αποκτήσουν ένα δικό τους παιδί το οποίο ελπίζουν να τους μοιάζει (έστω κι αν είναι σκατόφατσες) και θα προσπαθήσουν όσο μπορούν να το κάνουν κλώνο τους. Ακόμα και αν δεν μπορούν να γίνουν γονείς με τον πατροπαράδοτο τρόπο (εδώ νομίζω πως δεν χρειάζονται λεπτομέρειες) κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να τα καταφέρουν και καταφεύγουν σε άλλες μεθόδους και συγκεκριμένα στην εξωσωματική γονιμοποίηση
Ξοδεύουν- άσκοπα συνήθως- χιλιάδες ευρώ για να αποκτήσουν ένα δικό τους παιδί ενώ τόσα παιδιά στον κόσμο που είναι ήδη ζωντανά πεινούν και είναι ορφανά και έχουν ανάγκη για φαγητό, εμβόλια, για λίγη στοργή, για μια μητρική αγκαλιά. Ας δώσουν αυτά τα χρήματα που θα ξόδευαν στις εξωσωματικές για εμβόλια και λίγα τρόφιμα και θα έσωζαν τόσες εκατοντάδες παιδικές ζωές από τις αρρώστιες την αθλιότητα και τον θάνατο. Αυτοί όμως είναι τόσο εγωιστές για να σκεφτούν πέρα από τον εαυτό τους και τις ανάγκες τους που ξοδεύουν χρήματα και χρόνο χωρίς αποτέλεσμα

σχέσεις φιλίας

2009-06-16T13:09:00.000+03:00

Πως αλλάζει όμως ο άνθρωπος..... Πως περνούν τα χρόνια... Τη μια στιγμή είσαι νιάνιαρο και δεν ξέρεις καλά καλά ούτε τα κορδόνια σου να δέσεις και την άλλη έχεις πάει πια λύκειο και έχεις ανησυχίες για το μέλλον.... Δεν είσαι όμως μόνο εσύ που άλλαξες. Και οι άλλοι έχουν αλλάξει. Πάρε παράδειγμα την κολλητή σου από το δημοτικό. Πόσα χρόνια έχετε να μιλήσετε? Σίγουρα όταν τη βλέπεις τυχαία και πας να της μιλήσεις ανταλλάσσετε ένα νευρικό γεια που συνοδεύεται από μια ατμόσφαιρα αμηχανίας Γιατί άραγε ξεκόψατε? Ποιος να θυμάται....Πόσο πιο απλά ήταν κάποτε τα πράγματα. Τότε που πήγαινες στην παιδική χαρά και έπαιζες με όλα τα άλλα παιδάκια κι ας τα έβλεπες για πρώτη φορά Τώρα το να δημιουργήσεις φιλίες απαιτεί ολόκληρες διαδικασίες και τεχνική. Κάτι που ήταν παλιά τόσο απλό και καθημερινό έχει καταντήσει περίπλοκο... Οι πραγματικές φιλίες είναι σπάνιες και δύσκολο να δημιουργηθούν αλλά μόνο αυτές πρέπει να αναζητάς και να μην δέχεσαι τίποτε λιγότερο. Να γνωρίζεις καλά τον άλλον πριν να του ανοίξεις την καρδιά σου γιατί αλλιώς δεν υπάρχει περίπτωση η σχέση αυτή να κρατήσει και σιγά σιγά, πριν να το καταλάβετε, θα καταντήσετε δύο ξένοι. Αν μπορούσαμε μόνο να διατηρήσουμε τις σχέσεις μεταξύ μας αγνές και απλές όπως ήταν κάποτε η ζωή θα ήταν πολύ καλύτερη για όλους.

Ελλειψη επικοινωνίας

2009-06-15T11:39:00.000+03:00

Προχθές πήγα να πιω ένα καφέ με τους φίλους μου. Περνούσαμε πάρα πολύ ωραία, γελούσαμε, μιλούσαμε κάναμε φασαρία… Στην μια ώρα μπαίνουν από την πόρτα τρεις κοπέλες- γύρω στα 20-με τους συνοδούς τους. Φορούσαν και οι τρεις πανάκριβα καλοκαιρινά φορέματα και τα τεράστια γυαλιά τους (πιτομουγια στυλ). Κρατούσαν την πανάκριβη (φ-υ-σ-ι-κ-α) τσάντα τους στο ένα χέρι και το κινητό στο άλλο. Το μαλλί ίσιο, καλυμμένο με τόνους λακ ώστε να μην εξέχει ούτε τρίχα. Περπατούσαν προκλητικά, μήπως και δεν τις προσέξει κανείς και προσπαθούσαν να εντοπίσουν το πιο κεντρικό τραπεζάκι για να μπορούν όλοι να θαυμάσουν τα κάλλη τους. Κάθισαν. Οι καβαλιέροι πήγαν να φέρουν τους καφέδες και αυτές πήραν τα κινητά τους και προσέχοντας να μην σπάσουν κανένα νύχι άρχισαν να να πατούν τα κουμπάκια με ταχύτητα φωτός και να στέλνουν μηνύματα... Στο επόμενο δίωρο συνεχίζεται το ίδιο μοτίβο… στέλνουν ευλαβικά τα εκατοντάδες μηνύματα τα οποία φυσικά τους πληρώνει ο μπαμπάκας-χωρίς να ανταλλάξουν ούτε λέξη μεταξύ τους, ούτε ένα κοίταγμα. Μετά σηκώνονται και πηγαίνουν ομαδικά στην τουαλέτα να πουδράρουν τις μύτες τους και να βάψουν τα 2 στρέμματα χείλη τους με lip-gloss το οποίο έχει μείνει πάνω στα δεκάδες τσιγάρα που έχουν ανάψει. Στην επιστροφή, φιλιούνται σταυρωτά και αντάλλαζουν φιλοφρονήσεις με καμία όμοιά τους και από μέσα τους εύχονται γεμάτες ζήλια να της σπάσει το manolo. Επιστρέφουν στο τραπεζάκι, σταυρώνουν τα μαυρισμένα από το sοlarium πόδια τους και παίρνουν το γεμάτο στρασάκια κινητό τους με τα γεμάτα δακτυλίδια χέρια τους και συνεχίζουν τη γνωστή ανιαρή τους ιεροτελεστία ενώ το μισό cafe κι εγώ μαζί παρατηρούμε ασυναίσθητα την κάθε τους κίνηση.

Και τώρα, μετά από αυτό τον τεράστιο πρόλογο φτάνω στην κύρια απορία μου. Που πήγε η επικοινωνία οεο? Πως επιτρέψαμε στα κινητά, σε αυτά τα japan made κουτιά να αντικαταστήσουν τον διάλογο? Οι περισσότεροι νέοι όπως και οι εν λόγω κοπέλες έχουν χάσει το έμφυτο ένστικτο να επικοινωνούν. Έχουν χάσει την ικανότητά τους να μιλούν με τον άλλο πρόσωπο προς πρόσωπο. Έχουν αντικαταστήσει το γέλιο με την λέξη lol για να μην κάνουν ρυτίδες έκφρασης. Δεν ξέρουν πια πως να μιλήσουν και να γράψουν στα ελληνικά λόγω των greeklish κομμένων λέξεων που χρησιμοποιούν. Πως είναι όμως δυνατό να μην συμβεί αυτό από τη στιγμή που οι γονείς τους για να αναπληρώσουν το κενό της απουσίας τους τους αγοράζουν κινητό τηλέφωνο από την Τετάρτη δημοτικού? Τα παιδιά αυτά είναι καταδικασμένα να γίνουν προγραμματιζόμενα ρομπότ που το μόνο νόημα στη ζωή τους θα είναι οι glamorous εμφανίσεις τους και τα εκατοντάδες χιλιάδες μηνύματά τους...

παρατηρητης

Cheers!

Πισωγυρίσματα.

Η επιστροφή της άσωτης blogger

Ντιαρ Γουιλλιαμ

Αυτο το μηνυμα θα αυτοκαταστραφει

Ο βιολιστης της Γρίβα Διγενή

Ανθρωπιστική ειρωνεία

Φίλε Φασίστα

Television addicts

Εν Κατακλείδι

Home ugly home

Deleted

Ε πεινασμένα ανθρωπάκια εκει κατω

Μυρτώ αγνοείται, vol.2

School diaries

Απροειδοποιήτα

*2011*

Περιστατικο: έτος 2011 παρα κατι

Α christmas carol

19

Παρελάσεις?

Υποκρισια

Μπακ του σκουλ

Περι πράσινου τέρατος

Απογοήτευση

Φεστιβάλ ΕΔΟΝ φορΝεβερ

Θελω

Παράξενη Πόλη

Δημοκρατια στην Κύπρο? Μπαα

52 εβδομαδες, 365 μέρες, 8760 ώρες, 525600 λεπτά

Τρυπες

RIP αβαφτιστε 23/5/2010

Ρουσφέτι

Άνθρωπε

Αμήν

Ευγένεια

Μυρμήγκια

Όνοι

''Σ_ _ _ _ _ _η''

Μαθητές-εμπόρευμα

Παρανοϊκές συζητήσεις

Εκνευρισμένη αναρτηση

""2010""

Δηθενιες

Καλα μου Χριστούγεννα

Η Κυπρος μεσα που τα μαθκια μιας 16χρονης

Brain Damage

Life Plan

Φατσοβιβλίο

Να ζει κανείς, ή να μη ζει?

Μπερδεμένες καταστάσεις

Ομορφιές

Μυρτω αγνοείται

Τα χρονικά της αυπνίας

the final countdown

Paris

70s Vs 00s

Παγκόσμια περίοδος επανάληψης

Κόλαση...

Ότι δηλώσεις είσαι

7 πράγματα που θέλω να κάνω πριν γίνω 40

σχέσεις φιλίας

Ελλειψη επικοινωνίας

2011