Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2011

Ο βιολιστης της Γρίβα Διγενή

Το μεσημέρι που γύριζα από το σχολειό στα φώτα των mcdonalds είδα την εξής εικόνα. Δίπλα στο φανάρι ήταν ένας άντρας, υποθέτω μετανάστης από την εμφάνιση, ο οποίος έπαιζε βιολί και ζητούσε από τους οδηγούς των σταματημένων αυτοκινήτων χρήματα. Εντάξει η εικόνα ακούγεται γελοία αλλά μου φάνηκε μου σουρεάλ. Ξαναείδα αρκετές φορές ανάλογους τύπους με βιολιά, ακορντεόν κτλ αλλά με διαφορετικό φόντο, τον Δούναβη πχ, την πλατεία Αριστοτέλους και τελευταία τη Λήδρας. Ο συγκεκριμένος τους έμοιαζε πολύ, βασικά δεν είχε καμιά διαφορά μαζί τους. Πίσω του ίσως να έκρυβε μια παρόμοια ιστορία με τους υπόλοιπους για το πως βρέθηκε με το παλιό βιολί του εδώ να παίζει στους αγχωμένος περαστικούς για τα πενήντα σέντς που οι περισσότεροι δεν έβαζαν καν το χέρι στη τσέπη να βρουν για να του δώσουν. Μπορούσα να διακρίνω και σ αυτόν το γνωστό χαμόγελο και τη χαριτωμενιά που διακατείχε τους υπόλοιπους κι ας του χτυπούσε ο ήλιος του μεσημεριού κατακέφαλα, κι ας του κόρναραν όλοι να φύγει από τη μέση, κι ας έτρωγε όλα τα καυσαέρια στα μούτρα, κι ας δεχόταν την επιδοκιμασία του διπλανού κουστουμαρισμένου στη bmw. Ήταν σαν να τον έκοψε κάποιος που έκανε κολλάζ από την μια εικόνα και τον κόλλησε σε μια άλλη εντελώς λάθος.

Όση ώρα ήμασταν σταματημένοι δεν άνοιξε κανείς να του δώσει λεφτά. Ήταν παράλογο να περιμένει ότι ο οποιοσδήποτε μέσα στην κίνηση των δυο θα άνοιγε το παράθυρο του γι αυτόν. Εγώ συγκεντρώθηκα στο να ακούσω τη μελωδία του όμως ανάμεσα στις κόρνες και τη φασαρία ήταν αδύνατο να καταλάβεις αν έβγαινε κάποιος ήχος από το όργανο του. Για να πω την αλήθεια μου τις πιο πολλές φορές στους πλανόδιους μουσικούς δινώ λεφτά για να φύγουν αφού δεν υπάρχει διαφορετικό τρόπος να τους ξεφορτωθείς και χέστηκα για τη μελωδία εκτός αν πρόκειται για κάτι ξεχωριστό. Του συγκεκριμένου όμως δεν με ενδιέφερε αν ήταν ξεχωριστό ή όχι. Προσπαθούσα πολλή ώρα και με ιδιαίτερο κόπο να πιάσω κάποια νότα όμως στάθηκε αδύνατο. Τώρα μου έμεινε απωθημένο, πρέπει να ακούσω τον συγκεκριμένο να παίζει. Ε και μετά άναψε το πράσινο.

Πέμπτη, 10 Μαρτίου 2011

Ανθρωπιστική ειρωνεία

Θέλετε να μάθετε τον ορισμό της ειρωνείας και μάλιστα της τραγικής; Είμαι το κατάλληλο άτομο για να σας διαφωτίσει. Περικλείεται λοιπόν σε μια έκφραση που στην τρίτη λυκείου έχει καταντήσει καραμέλα, "ανθρωπιστική παιδεία". Ναι το ξέρω ότι σας αρέσει η έκφραση, κρύβει μια ποιότητα ρε παιδί μου, παραπέμπει σε αρχαίους φιλοσόφους αλλά δεν νομίζω οι προαναφερθέντες μακαρίτες είχαν στο μυαλό τους την σημερινή κατάντια της.
Λοιπόν αυτή η ανθρωπιστική παιδεία φαίνεται να είναι η επίλυση για τα πάντα. Αλόγιστη και λανθασμένη χρήση της τεχνολογίας? Ανθρωπιστική παιδεία! Ανικανότητα να αντικρούσουμε ότι μας ταϊζουν οι διαφημίσεις μέσα από τα ΜΜΕ? Ανθρωπιστική παιδεία! Ασέβεια προς το περιβάλλον? Ανθρωπιστική παιδεία! Τα σακουλάκια με τα lays είναι γεμισμένα μόνο μέχρι τη μέση? Ανθρωπιστική παιδεία! Βέβαια μετρά σαν μπόνους αν χρησιμοποιήσεις τις εκφράσεις "καλλιέργεια της κριτικής σκέψης", "συνείδηση του πολίτη", "πνευματική αδράνεια", "διάπλαση χαρακτήρα και προσωπικότητας του μαθητή" και "βαθμοκεντικό σύστημα" μιλώντας γι αυτήν αφού θα φανείς ψαγμένος. Και ναι συμφωνώ μαζί σου, ανθρωπιστική παιδεία ftw! Κατάφερες φίλτατε καθηγητή και ειδικά εσυ αγαπημένο υπουργείο να με πείσεις πως αυτή είναι η ιδανική μορφή παιδείας όμως να σε ρωτήσω κάτι, γιατί δεν την εφαρμόζεις ΕΣΥ πρώτος? Μια ιδέα λέω μόνο που μου πέρασε τυχαία από το μυαλό όταν σε άκουσα να κηρύττεις για το πόσο ζωτικής σημασίας είναι να έχω την δική μου άποψη και να καλλιεργήσω την κριτική μου σκέψη. Όταν όμως μετά τα λόγια σου πήρα θάρρος και τόλμησα να πω τη γνώμη μου όχι μόνο δεν τη δέχτηκες αλλά ούτε καν έκανες τον κόπο να την ακούσεις. Μετά μου ξαναήρθε αστραπιαία η ίδια ιδέα όταν αναγκάστηκα να μάθω μια έκθεση απ έξω αφού στην πρώτη που τόλμησα να γράψω κάτι εκτός τον σημειώσεων σου το θεώρησες λάθος και δεν με έπαιρνε να το ρισκάρω. Ξέρεις το βαθμοκεντρικο σύστημα που κράζεις αλλά με τις πράξεις σου υποστηρίζεις με ωθεί να παλεύω για καλό γενικό και όχι την κατάκτηση της γνώσης. Και μετά δυστυχώς το ξανασκέφτηκα πολλές, μα πάρα πολλές φορές και απορώ μαζί σου για το αν θα κάνεις ποτέ τα τόσο ομορφα λόγια σου πραξεις. Μάλλον θα μείνω με την απορία, ίσως πάλι και όχι γιατι αν δίνουμε πάντα πάσα στον δίπλα για να κάνει την διαφορά, ζήτω που καήκαμε.