Δευτέρα 10 Ιανουαρίου 2011

Απροειδοποιήτα

Κάποιοι άνθρωποι μπαίνουν στη ζωή μας απροειδοποίητα, σαν να προσγειώθηκαν από το πουθενά και ταράζουν τα νερά μας. Δεν μας ρωτάνε καν αν χωράνε και πριν το πάρουμε είδηση εισβάλλουν στην πραγματικότητα και στα συναισθήματα μας. Ρίχνουν πανεύκολα τις άμυνες μας και μας κατακλύζουν. Όμως όπως απροειδοποίητα ήρθαν, έτσι απροειδοποίητα φεύγουν. Εμείς μπορεί να ψάξουμε τα αίτια, τα γιατί και τα πως όμως αυτοί μας έχουν πια εγκαταλείψει και δεν έχει κάτι άλλο σημασία, πρέπει να προσαρμοστούμε στην νέα πραγματικότητα που άφησαν πίσω τους. Μερικοί αφήνουν απλά την αίσθηση μιας ζεστής ανάσας στο σβέρκο μας ενώ μερικοί άλλοι μας σημαδεύουν με κάτι πιο μόνιμο από τη δερματοστιξία. Το κενό που γέμισαν όταν ήρθαν ξαναδειάζει αλλά ο άνθρωπος που μένει δεν είναι ο ίδιος. Φεύγοντας αφήνουν πίσω ένα σώμα με μοναδικό περιεχόμενο την θύμηση τους, τις στιγμές που μας χάρισαν και τα αισθήματα που μας έκαναν να γνωρίσουμε. Κυλάει όμως ο καιρός και ο πόνος της απουσίας γίνεται χαμόγελο αναπόλησης. Δεν τους ξεχνάμε όμως ποτέ. Ακόμα κι αν οι στιγμές μαζί τους παραμείνουν θολές εικόνες μπερδεμένες με τα απραγματοποίητα όνειρα μας είναι μέσα μας και άφησαν το στίγμα τους...

Κι όμως δεν ήμασταν εμείς, ήμουν εγώ.
Κι όμως δεν ήταν αυτοί, ήσουν εσύ.
Να 'σαι καλά.

Σάββατο 1 Ιανουαρίου 2011

*2011*

Όσο και να ντρέπομαι που το λέω, ναι, είμαι από τους ρομαντικούς που πιστεύουν πως η νέα χρονιά θα είναι καλύτερη. Ναι ναι ξέρω τι σκέφτεστε αλλά πριν πετάξετε αυγά για να ελαφρύνω τη θέση μου ξεκαθαρίζω ότι δεν εννοώ πως είμαι από εκείνους τους ανθρώπους που πιστεύουν πως επειδή πετάξαμε το παλιό ημερολόγιο και πήραμε νέο, επειδή έκανε η γη μια περιστροφή γύρω από τον ήλιο και επειδή προστέθηκε ένα νούμερο στο τέλος της ημερομηνίας θα έρθουν δια μαγείας καλύτερες μέρες. Οχι. Είναι για μένα ας το πούμε μια νέα αρχή που εμείς θέτουμε στον εαυτό μας για νέες ευκαιρίες σε όσα απέτυχαν την προηγούμενη χρονιά.

Όλοι ανυπομονούσαν να βγει αυτή η χρονιά. Για μένα όμως, σαν ανάποδος άνθρωπος που είμαι, ήταν πολύ καλή χρόνια αφου έγινε επιτέλους κατι που τάραξε τα γέριμα τα νερά. Γι αυτό ευθύνεται ένας άνθρωπος που μπήκε κάπως παράδοξα στη ζωή μου και την έφερε τούμπα (και τον ευχαριστώ γι αυτό γιατί ήταν πολύ μονότονη και για 16 χρόνια). Το 2010 περιέχει τις πιο όμορφες μέρες τις ζωής μου μέχρι τώρα, όπως και πολλές άσχημες βέβαια αλλά η πλάστιγγα γέρνει βίαια προς τις πρώτες και οι άσχημες εξαερώνονται .

Το 2011 προβλέπεται να περιέχει 10 τόνους διάβασμα (ήδη έκανα την αρχή πρωί πρωί σήμερα με χημεία), φροντιστήρια, πίεση κτλ. Αν αυτά όμως αποδώσουν το Σεπτέμβρη θα έρθουν όλα όπως τα θέλω, στο χέρι μου είναι εξάλλου και η χρονιά με λίγα λόγια θα γαμήσει.
Όσο για τα ρεπορτάζ για την οικονομική κρίση, τους καυγάδες σε παράθυρα,τις συνομιλίες για το κυπριακό, την συγκλονιστική εξέλιξη στο νησι είναι ευπρόσδεκτα αφού έτσι κι αλλιώς δεν μπορούμε να τα αποφύγουμε.
Καλή και δημιουργική χρόνια εβριμπάντι!

Πέμπτη 23 Δεκεμβρίου 2010

Περιστατικο: έτος 2011 παρα κατι

Ήμουν προχτές σε ένα κατάστημα με παιδικά παπούτσια και δίπλα μου ήταν μια τυπικότατη κυπριακή οικογένεια. Η μάμα, ο παπάς, οι δυο κόρες κάπου 3 και 1 και ο γιος γύρω στα πέντε που βγήκαν για τα συνηθισμένα χριστουγεννιάτικα ψώνια.
Σε κάποια φάση ο γιος παίρνει ένα ροζ παπούτσι από το ράφι για να το δείξει στη μάνα του και μόλις τον βλέπει ο πατέρας (κάπου στα 35, ορίτζιναλ Κυπραίος) γουρλώνει τα μάτια του, αλλάζει 150 χρώματα και δίνει με μανία μια ανάποδη στο γιο του. Τον αρπάζει μετά από τη μπλούζα και του φωνάζει στα μούτρα" τι είσαι εσύ για να φορείς ροζ? είσαι που τους άλλους εσύ? ο δικός μου γιος εν εν που τους άλλους, κωλόπαιδο" . Το μωρό εντομεταξύ να κλαίει με φόβο και να επαναλαμβάνει σχεδόν από μέσα του "ήταν για τη Μαρία, ήταν για τη Μαρία" (αδελφή) "δεν είμαι από τους άλλους, δεν είμαι αλήθεια". Πανάθεμα κι αν ήξερε τι ήταν οι "άλλοι".
Το αποκορύφωμα όμως ήταν η μάνα. Το δικό μου σαγόνι να κρέμεται από το σοκ, το ίδιο και της πωλήτριας και να γυρίζει η μανα και να λέει με ύφος ντροπής και συνωμοτικό τόνο στον άντρα της " αγάπη μεν φωνάζεις μες τον κόσμο, μας βλέπουν". Το μόνο που την ένοιαζε ήταν το τι θα πει ο κόσμος που φώναζε η "αγάπη" στο παιδί δημόσια.
Μέτα φυσικά συνέχισαν ανενόχλητοι τα ψώνια τους σαν να μην υπήρχε καμία αιτία προβληματισμού και αγνοώντας το παιδί τους που έκλαιγε λίγο πιο πίσω. Δυστυχώς εκείνο το κλάμα θα είναι το μικρότερο κατάλοιπο αυτής της συμπεριφοράς σε εκείνο το παιδί.

Δευτέρα 20 Δεκεμβρίου 2010

Α christmas carol

Αρέσκει μου τούτη η περίοδος. Αρέσκουν μου τα Χριστούγεννα τζαι το παράδοξο ένει ότι αρέσκει μου τζαι η πολυκοσμία της συγκεκριμένης περιόδου ενω συνήθως απεχθάνομαι την. Αρέσκει μου πολλά να κατεβαίνω κέντρο, στην ανάγκη τζαι στο mall τζαι απλά να πιττώνουμε μες τον κόσμο, να κουτσουφλω πας σε μωρά που βουρούν τζαι να μου την διά η κάθε μάμα με σπαστική φωνή που βουρά το κοπελλούι της τζαι τσιριλλά "Πανίκκο το μωρόο". Εν με ενοχλούν καθόλου, ισια ίσια που χαμογελώ τζιόλας αμα τους παρατηρώ. Φαινουνται χαρούμενοι, σαν να εφύαν για λλιο που τη μιζέρια τους τζαι εδωκεν τους την πουπανω μια προγραμματισμένη χαρά.
Το μόνο που θυμίζει την πραγματικότητα εν οι διαφημίσεις του τύπου "αυτό το παιδάκια στην Αφρική δεν μπορεί να γιορτάσει" ή " Αυτή η οικογένεια φέτος δεν έχει λεφτά για το χριστουγεννιάτικο τραπέζι" τζαι αμέσως λεν ούλλοι "Μάνα μου ρεεεε", πιάνει τους ο πόνος τζαι απλώνουν το χέρι τους για να δώσουν 2-3-5 ευρώ. Τουλάχιστον κάτι ενει τζαι τούτο τζαι ας το θυμούνται μόνο καθε Χριστούγεννα τζαι πάσχα. Οι ίδιοι βέβαια αγοράζουν 150 άχρηστα στολίδια κάθε χρόνο για το δέντρο τους τζαι καινούργια ρούχα για να τους έβρει ο νέος χρόνος κεκέτους. Ενταξει δικαίωμα τους στο κάτω κάτω άπλα πιστευκω πως τα χρήματα τους μπορούσαν να αξιοποιηθούν αλλιώς. Εν θα συνεχίσω το θέμα γιατί νομίζω εν πολλά κορεσμένο τζια σιουρα εν να υπάρχει ένα ανάλογο άρθρο σε κάθε εφημερίδα που θέλει αν θεωρεί πως έχει επίπεδο και καυστικότητα.
Αν πρέπει να ξεχωρίσω κάτι που τις γιορτές που μπορώ να πω ότι καμνει τες ιδιαίτερες εν οι οικογενειακές συνάξεις μας μιας τζαι είμαστε διασκορπισμένοι σε Λευκωσία, Λεμεσό, Αγγλία Αθήνα τζαι εν δύσκολο να συγχρονιστούμε. Νομίζω πάντα τουτο ήταν που μου άρεσκε περισσότερο τζαι το ότι για μια φορά στο τραπέζι είχαμε κατι αλλο να συζητήσουμε εκτός που πολιτικά αφού ούλλοι στο σόι μου έχουν αποψη για ούλλα, οπως τζαι σε κάθε κυπριακο σοι άλλωστε. Τζαι τα δώρα αρέσκαν μου βεβαια. Πάντα απολαμβανα να τα δίνω τζαι να τα παίρνω αλλά ευτυχώς εν ήταν ποττέ το σημαντικότερο κομμάτι της ημέρας. Η αλήθκεια ενει πως άρεσκε μου πολλά το όλο κόνσεπτ του Αη Βασίλη τζαι ότι οταν εκαταλαβα πως ήταν ψευτικος εππεσα που τα σύννεφα. Αφηνα του μπισκότα τζαι γάλα κάθε χρόνο τζαι ενα πρωί ήβρα το σιωνωσμένο με το λασάνι πίσω που τα φκιορα. Στην αρχη εσκέφτηκα πως εφταιαν οι τάρανδοι που εσιωνώστηκε αλλα μετά ηρτε η φλασια τζαι η απογοήτευση. Σαν καλή κόρη όμως εν είπα τίποτε τζαι αφηκα τους να χαίρουνται με τη χαρά μου όταν τα αννοια.
Αρέσκουν μου τα Χριστούγεννα τζαι αππώνουμε οποτε ακούω κάλαντα. Χαίρουμαι πολλά. Τα τελευταία χρόνια εσταματήσαν να ερκουνται χαριτωμένα παιδάκια τζαι κουβαλιουνται μας κάτι μαντράχαλλοι 14 χρονων που μαζευκουν λεφτά για guitar hero τζαι τραουδουν σαν να φωναζουν σύνθημα του ΑΠΟΕΛ. Εν πειραζει ομως, εγω αννοίω τους τζαι διω τους τζαι λεφτα τζαι κανα μελομακάρονο να μπουκωθουν να σιωπήσουν. Ευτυχώς η μάμα μου φέτος εν εφερε ακόμα μελομακάρονα γιατί να τα φτιάξει αποκλειεται (καλλύτερα δηλαδή για τη σωματική μας ακεραιότητα). Μπορώ να φάω την πιατέλλα μόνη μου τζαι μετά νιώθω τύψεις τζαι βάλλω τζαι 5 κιλά. Χαλάλι όμως
Α εν ηξέρω αν σας το είπα αλλα αρέσκουν μου τα Χριστούγεννα, μάλλον ειπα το. Φέτος όμως νομίζω εν να εν τα καλλύτερα. Οι εν το βασίζω σε προαίσθημα, εχω τους λόγους μου που το λέω, εξάλλου 7 τζαι πόψε.
Καλα Χριστούγεννα, και μην πειτε αν θα οδηγησετε, να μεινει τζαι τιποτε χρήσιμο που τουτη την αναρτηση

Παρασκευή 3 Δεκεμβρίου 2010

19

Είμαι σε μια κατάσταση πλήρους αδράνειας. Νιώθω ότι απλά υπάρχω παθητικά και δεν με αφορά το τι γίνεται γύρω μου. Το περιβάλλον είναι ένα interactive φόντο στο οποίο περπατώ, μιλάω, τρώω κτλ αλλά δεν με επηρεάζει, είναι απλά φόντο. Ότι συμβαίνει γύρω μου για τις επόμενες 19 μέρες δεν έχει νόημα, το μόνο που υπάρχει είναι μέτρημα και μόνο αυτό θα συνεχίσει να υπάρχει μέχρι να φτάσουν οι 26 του μήνα.

Το πρόβλημα όμως είναι ότι μερικές φορές αυτό το μέτρημα φτάνει τα όρια της ψύχωσης. Τι εννοώ? Να ξέρεις ότι μένουν 19 μέρες, 456 ώρες, 27360 λεπτά και 1641600 δευτερόλεπτα. Να σκέφτεσαι από μέσα σου τι έγινε 19 μέρες πριν και να πείθεις τον εαυτό σου ότι δεν είναι και τόσο μακριά. Για παράδειγμα ξέρω ότι πριν 19 μέρες έγραψα διαγώνισμα βιολογία και σκέφτομαι ότι πέρασαν αρκετά γρήγορα. Όσο και να δημιουργώ ψευδαισθήσεις όμως, πάλι κυλούν βασανιστικά αργααα.

Μακάρι να μπορούσα να κοιμηθώ, να ξυπνήσω και ταταμ! να έχουν περάσει. Η μαλακία είναι ότι όσο αργά περνούν αυτές τόσο γρήγορα θα περάσουν και οι πέντε μέρες που ακολουθούν τις 26 του μήνα. Μια χρονομηχανή νομίζω θα ήταν ότι πρέπει.

Πέμπτη 11 Νοεμβρίου 2010

Παρελάσεις?

Δυο φορές το χρόνο γίνονται μαθητικές παρελάσεις, με πιο πρόσφατο παράδειγμα αυτή στις 28 Οκτωβρίου που ήταν η αφορμή για κάποιες σκέψεις.
Στα σχολειό την περίοδο που προηγείται επικρατεί ένα χάος, πρόβες, αγήματα, σφυρίγματα, εμβατήρια και δεν συμμαζεύεται ενώ γίνεται μια τεράστια πάλη μεταξύ των μαθητών για μια θέση στους πρώτους 11 του σχολείου, τα καμάρια μας που θα οδηγούν την πορεία των υπόλοιπων. Υπάρχει ακόμα και διαγωνισμός για το σχολειό που θα κάνει την καλύτερη παρέλαση και το οποίο θα εκπροσωπήσει την Κύπρο στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου στην Ελλάδα. Επιδοτήσεις για τις στολές τους αγήματος ενώ για κάποιες ευνόητες και αναγκαίες αγορές δεν υπάρχουν χρήματα και εγκύκλιος για το ύψος των χεριών. Και αναρωτιέμαι εγω, γιατι όλος αυτος ο πανικος?
Αρχικά ο εορτασμός των εθνικών επετιών γινόταν με πλήθη ανθρώπων να κατεβαίνουν στους δρόμους και να πλημμυρίζουν τις πόλεις με τον αυθόρμητο ενθουσιασμό τους. Επί δικτατορίας του Μεταξά όμως στην Ελλάδα καθιερώθηκαν οι παρελάσεις (Στα σχολεία βέβαια μιλάμε για το ηρωικό του όχι αλλά το θέμα της ιστορίας στα σχολειά είναι άλλη πονεμένη ιστορία) και συνέχισαν και κατά τις επόμενες δικτατορίες στην Ελλάδα. Την περίοδο της χούντας τα εμβατήρια ήταν στη δόξα τους σε πολλές παραλλαγές τους να κατακλύζουν τα ραδιόφωνο ενώ στην Κίνα ακόμα έχουμε τεράστιες κόκκινες παρελάσεις. Η εκδήλωση της χαρά ςτου κόσμου είχε πια περιοριστεί σε συγχρονισμένες μικρές παρελάσεις και χειροκροτήματα πίσω απο τα σχοινιά που τους έβαζε η αστυνομία
Τι δουλειά όμως έχουν οι μαθητές να παρελαύνουν σαν στρατιωτάκια? Η υπερβολική πειθαρχία, το ρυθμικό, ενα-ενα-εν-δυο-ενα και τα εμβατήρια της φιλαρμονικής μας θυμίζουν στρατιωτική παρέλαση που γίνεται καθαρά για λόγους επιδείξεις του στρατιωτικού εξοπλισμού. Είναι μήπως μια συγκαλυμμένη προσπάθεια επιβολής τάξης στους έφηβους που είναι ως γνωστών οι πλέον ασυμβίβαστοι και μ αυτή τη δικαιολογία καταφέρνουν για λίγο να τους βάλουν σε τάξη? Να τους στήσουν σε μια σειρά, να περπατάνε με το ίδιο βήμα, να σηκώνουν το χέρι στο ίδιο ύψος και αν χάσουν το ρυθμό να επανέρχονται μόνοι τους με ένα μικρο κουτσό βήμα. Για κάποιους αυτό θα ήταν και η ιδανική μορφή του λαού. Μια σχηματοποιημένη μάζα που ακολουθεί το ρυθμό που της δίνουν με ακρίβεια και πειθαρχία και δεν γνωρίζει ότι είναι υποταγμένη στο σφύριγμα τους.
Μήπως θα έπρεπε οι παρελάσεις να θεωρηθούν αναχρονιστικές? Είναι ένα κατάλοιπο εκείνης της περιόδου που έχει ενσωματωθεί στην παράδοσή μας? Φοβούνται ότι αν καταργηθούν οι παρελάσεις δεν θα βγει κανένας στο δρόμο να πανηγυρίσεις τις επιτυχίες του έθνους ή θέλουν να ελέγξουν τους νέους με οποίο μέσο μπορούν? Ίσως να μην ειναι και τίποτα απο αυτα, σιγουρα όμως δεν γινεται τόσος πανικός για το τίποτα.

Τετάρτη 10 Νοεμβρίου 2010

Υποκρισια

Το ξέρω ότι σιχαίνεσαι την υποκρισία, την καταδικάζεις και την κατακρίνεις. Εσύ όμως δεν υποκρίνεσαι ποτέ? Όταν είσαι στις μαύρες σου για οποιοδήποτε λόγο συννεφιαζεις και είναι σαν να τραβα η μαυρίλα και η μιζέρια σου όλη την προσοχή πάνω σου την ώρα που το μόνο πράγμα που θες είναι να πας σε μια γωνιά μόνη σου. Και αφού σε εντοπίσουν, σε κοιτάξουν με ύφος πραγματικής ή προσποιητής ανησυχίας σε προσεγγίζουν και τότε πέφτουν και οι ερωτήσεις: τι έχεις? είσαι καλά? ποιος σε πείραξε? πονάς? ...? ....? Και δεν λέω, μπορεί να είναι από ενδιαφέρον, από έγνοια ίσως και από απλή περιέργεια, βρίσκεσαι όμως στην δυσάρεστη θέση μέσα στον πόνο σου να απαντάς κάθε ερώτηση και να κουνάς καταφατικά το κεφάλι σε συμβουλές του τύπου "σίγουρα δεν αξίζει να στεναχωριέσαι γι αυτό", σαν να ξέρει κάνεις άλλος εκτός από σένα τη αξίζει και τι όχι τα δάκρυα σου. Οπότε για να αποφύγεις τον καταιγισμό ερωτήσεων και τις εξηγήσεις προτιμάς να υιοθετήσεις ένα ψεύτικο χαμόγελο. Το νιώθεις ξένο, σαν να έκανες κολλάζ στο πρόσωπο σου και το προσθεσες με λίγη κόλλα αλλά είναι η εύκολη διέξοδος. Υποκρίνεσαι πως όλα είναι καλά, πως δεν τρέχει τίποτα και είσαι ευτυχισμένη. Γελάς με κάθε ηλίθιο αστείο δυνατά γιατί νομίζεις ότι με τον θόρυβο και τα αστραφτερά σου δόντια θα συγκαλύψεις την λύπη σου. Και θα μου πεις που είναι το πρόβλημα? Ακριβώς εδώ, στη λέξη υποκρίνεσαι Ούτε είναι όλα καλα, όλα τρέχουν, τα μάτια και η μύτη σου από το κλάμα και παρακαλάς να ανοίξει η γη να σε καταπιεί όμως φοράς εκείνο το χαζό χαμόγελο που ο καθένας που σε ξέρει μπορεί να καταλάβει τι κρύβει πίσω του.