52 εβδομαδες, 365 μέρες, 8760 ώρες, 525600 λεπτά

Μόλις συνειδητοποίησα ό,τι τούτο δω το μπλοκάκι έκλεισε πριν μερικές μέρες ένα χρόνο ζωής και ομολογώ πως είμαι περήφανη για τον εαυτό μου που κατάφερα να το κρατήσω τόσο καιρό. Είπα λοιπόν τιμής ένεκεν να κάτσω να διαβάσω όλες μου τις αναρτήσεις, μια μια από την αρχή. Ποτέ μέχρι τώρα δεν είχα καταλάβει πόσο αλλάζει ο άνθρωπος σε ένα χρόνο. Πόσο άλλαξα εγώ αυτό τον ένα χρόνο καταγεγγραμένης παρατήρησης. Μεγάλωσα, ελπίζω ό,τι ωρίμασα κάπως αλλά παραμένω ακόμα ένα παιδί με πολλά να δει, να ζήσει και να καταγράψει. Σε αυτό το μπλοκ υπάρχουν μόνο οι σκέψεις και οι παρατηρήσεις μου διατυπωμένες με λέξεις για να τις μοιραστώ με αγνώστους και μετέπειτα άγνωστους που έγιναν γνωστοί. Ευχαριστώ λοιπόν όλους, γνωστούς και άγνωστους γνωστούς, ναι κι εσένα που διαβάζεις τώρα αυτή την ανάρτηση μόνο και μόνο γιατί απλά έκανες τον κόπο.

Μυρτώ

http://www.youtube.com/watch?v=iMEbXcdg2Jw&feature=related

Τρυπες

Είναι κάποιες καταστάσεις, στις οποίες είχες πει πως θα έμπαινες πότε. Εσύ είσαι πολύ δυνατή για να παρασυρθείς σε μια τέτοια αφέλεια. Έτσι έλεγες. Τωρα σου φαινεται ειρωνικο. Είχες τα πάντα καθορισμένα στο μυαλό σου, είχες θέσει τα πρέπει σου, τις προτεραιότητες σου, τους στόχους σου και ήξερες πως να τα πετύχεις. Είχες μια σειρά.

Με ένα γλίστρημα όμως έπεσες κι εσύ στην τρυπα και αυτό σου άρεσε, σου άρεσε και συνέχισες να πέφτεις οικειοθελώς. Ετσι νομιζες τουλαχιστον. Ότι μπορούσες να σταματήσεις την πτώση σου οποιαδήποτε στιγμή αλλά φάνηκες αφελής, γιατί εξάλλου ποια είσαι εσύ για να τα βάλεις με τη βαρύτητα? Όσο πιο πολύ έπεφτες τόσο πιο πολύ σε μαγνήτιζε η τρυπα, τοσο πιο πολύ την αγαπούσες. Σου επιτήθονταν τα συναισθήματα σου από παντού κι εσυ το απολαμβανες, γελούσες κιολας. Ναι γελούσες, ενίοτε έκλαιγες κιολας αλλα το ξεπερνούσες γρήγορα. Κι έτσι έπεφτες ακόμα πιο γρήγορα και η πτώση σου σε πονούσε. Εκατομμύρια αγκάθια, αμφιβολίες ανασφάλειες, διλήμματα, δυσκολιες σε τρυπουσαν και έσκιζαν τον εγωισμο και τον ακραδαντο ρεαλισμο σου αλλά εσύ προτιμουσες να αντέξεις τον πόνο παρα να σταματήσεις να πέφτεις.

Εσύ δεν ήσουν έτσι πριν, ήσουν δυνατή, φαινόσουν δυνατή και έτοιμη να αντιμετωπίσεις τα πάντα αλλά τελικά δεν ήσουν παρα ένα καλοστημένο σκηνικό. Βγήκε για πρώτη φορά στην επιφάνεια η πτυχή του εαυτού σου που έκρυβες καλά τόσο καιρό. Εκτεθηκες. Μόνο με ένα γλίστρημα. Έπεσες

Εσύ, εγώ, εγώ, εγώ, εσυ, εγω, εσυ, εσυ, εσυ, εγω... Εμεις

RIP αβαφτιστε 23/5/2010

Έχω να δηλώσω κάτι. Ψόφο σε ούλλους τους οδηγούς που τσιλλουν τους κάττους και ειδικά στους οδηγούς που επάτησαν τους τελευταίους 7 κάττους μου.

Εβαρέθηκα όπου πηαίνω να θωρω τσιλλημενους καττους δεξιά τζ αριστερά μες το δρόμο με τα εντόσθια πόξω. Και το χειρότερο εν η απάθεια με την οποία αντιμετωπίζουν ούλλοι τούτο το γεγονός γιατί πλέον εν τόσο συνηθισμένο που εν εν καν αξιο αναφοράς

Θυμούμαι που ήμουν πιο μιτσια, μια μέρα μετά το πίττωμα του salt που τον ήβρα πεταμένο σε ένα κάλαθο, είδα όνειρο ότι επερπατούσαμε μεσα στο δρόμο τζαι είχε τσιλλημενους ανθρώπους αλλά εμάς εν μας έκοφτε τζαι επερνούσαμε τζαι που πάνω τους σαν να ήταν ότι πιο φυσικό. Οι δρόμοι ήταν γεμάτοι αίματα τζαι διαμελυσμένους ανθρώπους τζαι εμάς εν μας έκοφτε, ούτε καν το εβρισκαμε παράξενο

Ο τελευταίος κάττος μου, ο αβάφτιστος όπως τον έλεα (ούλλοι εδωσαν του και διαφορετικό όνομα αλλα κανένα εν ήταν επίσημο, βλέπε Πολύφημος, Όμηρος, Στίβι) ήταν τυφλός τζαι πραγματικά έτρεμα κάθε φορά που τον εθωρούσα να διασταυρώνει Τζαι ξέρεις τους Κύπριους οδηγούς, πιάνουν το αυτοκίνητο του και βζζζζζζζ βουρουν τζαι όποιον πάρει ο χάρος. Ε τελικά επήρε τζαι τον αβάφτιστο όπως και ακόμα 6 κάττους μου πριν για τους οποίους έχυσα μαύρο δάκρυ. Γιατί κύριε μου να βουρας μέσα στις γειτονιές? Αν επήαινες με 50 km την ώρα ήταν να προλάβεις να σταματήσεις εγκαίρως πριν τον κάμεις κιμά, αλλά εσύ είσαι ραλλιστας.

Τελικά αναρωτιέμαι μήπως είμαι ανώμαλη που στεναχωρκούμε παραπάνω για τον θάνατο ενός καττου παρα ενός ανθρώπου

Ρουσφέτι

Στην Ελλάδα ονομάζεται ρουσφέτι. Στην Κύπρο δεν του έχουμε δώσει ονομασία γιατι είναι κάτι τόσο φυσικό, κάτι τοσο καθημερινό που εν χρειάζεται καν ονομασία.

Σίγουρα δεν το συναντάς σε άλλες χώρες σε τέτοιο βαθμό και σίγουρα αν γίνετε δεν το λένε με τόση περηφάνια και φυσικότητα. Εμένα ο κουμπάρος μου εν την πολεοδομία τζαι εκανονισε μου τα, ο καλαδερφός μου εν στην τροχαία και μου σβήνει τις κλείσεις, ο θείος μου εν να με κανονίσει στο δημόσιο να έχω ούλλα τα καλά, ο παπάς μου εν να με φκάλει Ι-4 και ο γείτονας εν να μου φκάλει αδεια οδήγησης. Έχω ακούσει σημεία και τέρατα, τις πιο εξωφρενικές ιστορίες και μου τα διηγήθηκαν με τέτοια φυσικότητα σαν να μου ελαλούσαν επια στο περίπτερο να πιάω πισσες.

Εγω σε 7-8 χρόνια που θα βγώ στην αγορά εργασίας και εν να έχω τα πτυχία μου, τα μεταπτυχιακά μου τα 500 χαρτιά τα πιστοποιούν την αξία μου αποκλείεται να έβρω δουλειά γιατι κάποιος εν να έσει τον τρίτο ξάδερφο του τατα της μάνας του να τον κανονίσει. Εν να αδικηθώ όπως τζαι τόσοι άλλοι νεοι με προσόντα. Και μετά λαλούν σου βάλε κι εσύ μέσον, η Κύπρος εν πολλά μικρή, κάποιος εν να βρεθεί να σε κανονίσει. Οι ρε φίλε, εγώ θέλω να πιάσω δουλειά με το σπαθί μου, να κρατήσω την αξιοπρέπεια μου και τις ηθικές μου αξίες. Τότε είναι που θα σε μουτζώσουν, θα σε πουν βλάκα και πως η αξιοπρέπεια δεν σε ταΐζει τζαι εν να έχουν τζαι δίκαιο.

Άνθρωπε

Δεν βαραίνει το πρόσωπο σου αυτή τενεκεδένια μάσκα σου? Δεν θέλεις να αφήσεις την αναπνοή σου να φύγει ελεύθερη, να τη ξαναδείς να να τρυπάει ζέστη τον κρύο αέρα και να νιώσεις πως αναδύθηκε από μέσα σου? Δεν θέλεις να μιλήσεις μια φορά με τη φωνή σου αναλλοίωτη? Χωρίς να χτυπάει στο μέταλλο και να επιστρέφει στ 'αφτιά σου, ένα brainwash του εαυτου σου με λόγια που ποτέ δεν εννοούσες.

Δεν θέλεις να νιώσεις το κρύο νερό στο δέρμα σου? Δεν πεθύμησες αυτή την γλυκιά ανατριχίλα που σου θυμίζει πως είσαι ακόμα ζωντανός? Το νάιλον έχει κολλησει επάνω σου και τρίζει όπου και να πας. Γυαλίζει, όλοι υποψιάζονται πως το φοράς μα προσποιούνται πως δεν το βλέπουν μέχρι την μέρα που θα αποκαλυφθούν τα ψεματα σου. Τότε θα σε κατηγορήσουν πως δεν νιώθεις τίποτα, πως τα λόγια τους δεν περνουν απο το διαφανο καλυμα σου και θα σε πετάξουν όσο ευκολα μπορουν να πετάξουν κι αυτο. Τα λόγια που ξεστόμιζες τόσο καιρο θα μπουν όλα πίσω στην περικεφαλέα σου και θα χτυπουν συνέχεια στα τοιχώματα, αντηχώντας για πάντα. Μονη λύση για λύτρωση είναι να τη βγάλεις. Μπορείς όμως? Αντέχεις να αποκαλύψεις τη γύμνια σου και να εκθέσεις την αλήθεια σου μπροστά σε όσους κάποτε σε πίστεψαν και σε εκτίμησαν? Δεν πρόκειται να σε ξαναπιστεψουν, τώρα βρίσκετε κάποιος άλλος στη θέση σου, ένας άλλος ψεύτης με τη μάσκα του, ίσως όμως να πιστέψεις εσύ τον εαυτό σου.

Όχι αυτόν με την μάσκα, τον γυμνό εαυτό σου.

Αμήν

Από πότε αφορούν ενα ολόκληρο καθηγητικό συλλογο οι αντιλήψεις μου και γιατι να γίνει θέμα συζήτησης μια τέτοια δήλωση απο μέρους μου? Και όχι μόνο σχολιάστηκε χωρίς καν να μου ζητήσουν τον λόγο, καταδικάστηκα κιόλας σαν ένα δεκαεξάχρονο που κάνει την επανασταση του και παπαγαλίζει ότι ακουει για να πάει ενάντια στο ρεύμα.

Για να εξηγηθώ. Έρχετε η μητέρα μου χτες και μου λέει πως συνάντησε μια καθηγήτρια μου και της είπε κάτι που την προβλημάτισε. Ωχ λέω εγώ από μέσα μου και αρχίζει να μου εξιστορεί πως κυκλοφόρησε φήμη στον καθηγητικό σύλλογο πως είμαι άθεη και μάλιστα σαν κάτι καταδικαστέο, σαν να πίνω ναρκωτικά ας πούμε. Τελικά αντιλήφθηκα πως την πληροφορία μάλλον την διέδωσε η ιστορικός. Πολύ απλά τη ρώτησα αν μπορώ να μείνω έξω απο την εκκλησια όταν μας πήραν με το σχολειο στους χαιρετισμούς και όταν με ρώτησε γιατι της απάντησα αν και δεν το ήθελα ''κυρία δεν πολυπιστεύω''. Αυτή κατάλαβε πως προέρχομαι απο οικογένεια άθεων και για να μην εκθέσω τη μάνα μου που είναι επίσης καθηγήτρια αναγκάστηκα να της εξηγήσω πως είναι προσωπική μου πεποίθηση. Της είχα εμπιστοσύνη όμως πως δεν θα το έλεγε παρά έξω. Όχι γιατι ντρέπομαι αλλά γιατί δεν πιστεύω ότι αφορα οποιονδήποτε άλλον εκτός από μένα. Βασικά ο πραγματικός λόγος που δεν μπήκα στην εκκλησία δεν είναι μόνο το ότι είμαι αθεη αλλα και το ότι είμαι ενάντια στον εξαναγκασμό να πηγαίνουμε εκκλησία χωρίς τη θεληση μας απο το δημοτικό μέχρι το λύκειο αλλά προτίμησα να μην πω τίποτα. Το να πηγαινεις εκκλησία και να μαθαίνεις τους ύμνους πρεπει να είναι καθαρά δική σου επιλογή αλλιώς δεν έχει κανένα απολύτως νόημα.

Η καθηγήτρια μη γνωρίζοντας ότι η μάνα μου ξέρει την επιλογή μου αυτή προσπάθησε να την καθησυχάσει λεγοντας της πως κάνω απλά μια επανάσταση, πως πηγαίνω κόντρα στο ρεύμα και θα μου περάσει. Δεν είμαι όμως η περίπτωση του δεκαεξάχρονου που παπαγαλίζει ενα σωρό λέξεις απο α στερητικό, εγώ είμαι αναρχικός, αντιεξουσιαστής, άθεος. Βιάστηκαν να με εντάξουν σε αυτή την κατηγορία γιατί τους συμφέρει. Αν ήμουν άθεη χωρίς να το βασίζω κάπου θα ήταν πολύ εύκολο γι αυτούς να με ''φέρουν στον ίσιο δρόμο'', δηλαδή να με προσηλυτίσουν. Απο τη στιγμή όμως που η απόφασή μου δεν ήταν βεβιασμένη ή τυχαία δεν αλλάζει με πέντε εντυπωσιακά λόγια.

Δεν ξέρω τι με ενόχλησε περισσότερο τελικά. Μάλλον το γεγονός ότι έγινε τόσο μεγάλο ζήτημα η θρησκευτική πεποίθηση ενός μαθητή σαν να είναι κάτι κακό, κάτι άξιο σχολιασμού σε ένα σχολείου του εικοστού πρώτου αιώνα. Ελπίζω σε μερικά χρόνια, η νέα γενιά να μην βρεθεί στην ίδια θέση, αμην.

Ευγένεια

Αγαπητή

Κατανοώ ότι να με εξυπηρετήσεις για σένα δεν είναι ευχαρίστηση, αυτό θα ήταν και ανωμαλία εξάλλου. Επίσης καταλαβαίνω πως είσαι κουρασμένη, πως μπορεί να τσακώθηκες με τον γκόμενο σου, πως ίσως πέθανε ο σκύλος σου και πως βιάζεσαι να φύγεις για να δεις τα μυστικά της Εδέμ, είμαι κατανοητικός άνθρωπος. Δεν δέχομαι όμως κοπελιά κάθε φορά που μπαίνω στο κατάστημα, να με κοιτάς εξονυχιστικά και μετά να με σχολιάζεις με την συνάδελφο σου μέσα στα μούτρα μου στη γλώσσα σου ή ακόμα χειρότερα όταν είσαι κύπρια στη δική μου γλώσσα. Επίσης φίλτατη η δουλεία σου είναι να με εξυπηρετείς και όταν σου ζητήσω κάτι με όλη την ευγένεια που με διέπει να μου απαντάς ευγενικά όχι να είσαι έτοιμη να με βρίσεις, να δυσανασχετείς, να εκνευρίζεσαι και μετά να μου απαντάς με το ζόρι επειδή διέκοψα τον όρθιο ύπνο σου. Και χαμογέλα και λίγο, δεν έβλαψε το χαμόγελο ποτέ κανέναν ενώ τα σφιγμένα χείλη σου και το σηκωμένο φρύδι σου βλάπτει την δική μου υγεια. Ένα χαμόγελο ζήτησα, όχι ολόκληρο καλημέρα γιατι τότε θα ήμουν απληστη.

Λίγη ευγένειά δεν βλάπτει όπως βλέπετε κύριε ταξιτζή που επειδή έκανα μισό λεπτό να βρω το πορτοφόλι μου με είπες αργή και μετά με έβαλες να κατεβάσω μόνη μου την εικοσάκιλη βαλίτσα μου γιατί βιαζόσουν να πάρεις άλλον πελάτη. Ξέρω, ξέρω, οικονομική κρίση θα μου πεις και τα συναφή αλλά μετά να μην παραπονιέσαι που θέλουμε μέσα μαζικής συγκοινωνίες γιατί εκτός του ότι χρυσοπληρώνουμε μια κούρσα είμαστε αναγκασμένοι να βλέπουμε τη φάτσα σου και να ανεχόμαστε αυτα που λες. Σε είδα και μου γύρισε το άντερο.

Λίγη ευγένεια ''Χριστιανοί'', έστω τυπική. Ζητώ κάτι παράλογο?