Όνοι

Η τέλεια φράση για να περιγράψεις τον Κυπραίο. Και για τους άπιστους μια λίστα με μερικά από τα άπειρα τεκμήρια μου.

1) οδικά

α.Εν κανει που τα πεζοδρόμια μας εν 10 εκατοστά και πάμε σαν σχοινοβάτες πάνω ερκετε ο καθένας και παρκάρει πάνω την αυτοκινητάρα του με όλο του το θράσος με αποτέλεσμα να περπατούμε εμεις μεσα στη μέση του δρόμου. Άμα εν τούτος ο σκοπός του πεζοδρομίου ας μεν είχαμε καθόλου.

β) Χαίρουμε που εν οδηγώ ακόμα τζαι να αναγκάζουμε να κάμνω γυρους μέσα στο κέντρο της Λευκωσίας μισή ώρα το λιγότερο για να έβρω πάρκινγκ επειδή έπιασε τρία spaces ο νεόπλουτος με τη μερσεντάρα του.

γ) Ο λατρεμένος Κυπραίος που κάμνει επαναστροφή μέσα στη μέση του δρόμου και ούτε κάμνει τον κόπο να δείξει ότι εν να στρειψει. Ε σορρυ εγώ έπρεπε να το φιλοσοφήσω ότι εν να στρίψεις και φωνάζεις μου που πάνω? Παρά λλιο να με τσιλλησουν πέντε φορές μέσα στην Εγκωμη και εφκήκαν και που πάνω, ''ατε κόρη μιτσια επετάχτηκες μες τη μέση του δρόμου''. Καλύτερα να μεν πως ποιος επετάχτηκε και σαν τι.

δ) Τα ατίθασα Κυπριακα νιάτα που βουρουν τη νύχτα μέσα στη Γρίβα Διγενή και έκτος του ότι προκαλούν μας αϋπνίες κάθε νύχτα που τα εξοστ τους εν μπορούμε να κυκλοφορήσουμε ούτε με αυτοκίνητο ούτε με τα ποθκια. Εκτός αν θέλουμε να αυτοκτονήσουμε. Και μετά αμα σκοτωθούν οι ίδιοι μιλούν στις ειδήσεις για έναν ακόμα άτυχο νέο που έχασε τη ζωή του στην άσφαλτο. Φίλε μου ατυχία ενει να πατήσεις μες την μοναδική λαντα της Λευκωσίας με τα καινούργια σου παπούτσια όχι τούτο.

ε) Ξανά ο νεόπλουτος Κυπραίος με το bmw του που πιάνει 2 λωρίδες και πάει με 5 km την ώρα χαζευκοντας που το παράθυρο. Πάει με το πάσο του και ξαφνικά σταματά μέσα στη μέση της λεωφόρου ώσπου να φκει ο άλλος που το πάρκινγκ για να πιαει τη θέση του. Επίσης τούτο το είδος οδηγού πρέπει να είναι τυφλό γιατί εν θωρεί τις ουρές που σχηματίζονται πίσω του, κουφό γιατί εν ακούει τα κορναρίσματα και νοητικά καθυστερημένο.

ζ) Η μαννη με το κινητό που εν πάει να έν κόκκινο το φανάρι, να άναψε τόξο ή να έχει στοπ εν θα πάρει είδηση με αποτέλεσμα να κάμνει την ασφαλιστική της εταιρία να τραβά τα μαλλιά της.

η) Ο παππούς με τη μοτόρα και τα πορτοκάλια κρεμασμένα πάνω στη σέλα που πιάνει τη λωρίδα και πάει. Τζαι φοασαι να του παίξεις πουρου μπας και παθει κανένα καρδιακό τζαι έχεις το κρίμα στη συνείδηση σου.

Ας σταματήσω δαμέ γιατί αν θα τελειώσω ποτέ. Τη συνολική εικόνα νομίζω αποτύπωσα την.

''Σ_ _ _ _ _ _η''

Έφταιξες, έκανες μαλακία και το ξέρεις. Προσπάθησες να σώσεις την κατάσταση και να βγεις από πάνω με επιχειρήματα αλλά δεν τα κατάφερες άπλα και μόνο γιατί μέσα σου ήξερες ότι είχες κάνει λάθος.

Έσφαλες αλλά δεν μπορείς να το παραδεχτείς. Δυσκολεύεσαι να ρίξεις τον εγωισμό σου σε ανθρώπινα επίπεδα και να ξεστομίσεις μια λέξη-δεν είναι μεγάλη τρεις συλλαβές μόνο.

Έχεις διαστρεβλώσει μέσα σου τι σημαίνει ισχυη και κύρος. Δεν αποκτάς κύρος γιατι είσαι ''αλάνθαστος'' αλλά γιατί ξέρεις να παραδέχεσαι τα λάθη σου, να τα αναγνωρίζεις και να μαθαίνεις απο αυτά. Εσύ επαναλαμβάνεσαι και ανακυκλώνεις τα ίδια με αποτέλεσμα να πληγώνεις αλεπάλληλα ανθρώπους που δεν φταίνε για τα προβληματικά γονίδια σου.

Κρατάς απόσταση ασφαλείας γιατί πιστεύεις πως το να δείξεις τα συναισθήματα σου προδίδει αδυναμία αλλά η απόσταση αυτή μόνο την αδυναμία σου αποδεικνύει. Την ανικανότητα σου να χειριστείς τα λάθη σου και τις ενοχές που γεννιούνται από αυτά. Και τελικά οι ενοχές αυτές δημιουργούν ένα συμπαγές στρώμα, μια ασπίδα που αντί να σε καλύπτει καταστρέφει ότι γλυκό έχεις μέσα σου και σε κάνει απρόσιτο.

Είναι τόσο δύσκολο τελικά να πεις συγγνώμη ρε γαμώτο μου?

Μαθητές-εμπόρευμα

Σήμερα άκουσα κάτι και έφριξα. Δεν είχε πάει ποτέ το μυαλό μου σε κάτι τέτοιο, αδύνατο να το διανοηθώ.

Κάποιοι καθηγητές φροντιστηρίων στέλνουν μαθητές τους σε άλλους καθηγητές με τους οποίους συνεργάζονται και αυτοί τους δίνουν προμήθεια. Μάλιστα προμήθεια, χρήματα, σημειώσεις κτλ. Σαν να είναι κάποιο αντικείμενο ο μαθητής, ή στην καλύτερη περίπτωση ζώο και μπορείς να το δανείσεις, να το χαρίσεις ή να το πουλήσεις στο παζάρι και τον παίρνει όποιος δώσει την καλύτερη τιμή. Σε λίγο θα μας κρεμάνε και από μια ταμπελίτσα με νούμερο στο λαιμό, ή ακόμα καλύτερα να μας κολλάνε στο μέτωπο barcode. Α και το καλύτερο, υπάρχουν και τιμές ευκαιρίας του τύπου, στους πέντε μαθητές ο ένας δώρο! Στους 20 βρε έπρεπε να δίνετε και ένα πολυμίξερ δώρο.

Ο μαθητές δεν αντιμετωπίζεται με σεβασμό από τους καθηγητές των φροντιστηρίων αλλά σαν μια κινούμενη επιταγή και όλα αυτά πίσω από την πλάτη των ανυποψίαστων παιδιών και των γονιών τους. Δεν αμφισβητώ την ποιότητα της γνώσης αλλά τις ελεϊνες προθέσεις τους. Στο κάτω κάτω, ας κάνει κάτι το σύστημα ώστε να παιδιά να μην χρειάζεται να πηγαίνουν φροντιστήρια και η γνώση που θα παίρνουν από το σχολείο να είναι επαρκής. Να μην έχουν την ανάγκη του κάθε συμφεροντολόγου αλλά αυτό μάλλον ακούγεται σαν κάτι άπιαστο.

Και εδώ μπαίνουμε σε άλλο θέμα. Γιατί τα παιδιά να κάνουν φροντιστήρια? Είναι ένας φαύλος κύκλος. Το παιδί δεν ικανοποιήστε από τη μόρφωση που παίρνει στο σχολείο και αρχίζει φροντιστήριο με αποτέλεσμα να ψηλώσουν οι βαθμοί του συγκριτικά με τους υπόλοιπους. Οι υπόλοιποι αρχίζουν επίσης φροντιστήριο, μεγαλώνει ο ανταγωνισμός και έτσι ο καθηγητής δεν προσπαθεί πια να κάνει καλό μάθημα γνωρίζοντας πως όλοι τα ξαναδιδασκονται το απόγευμα. Και βέβαια από όλη αυτη την ιστορία ωφελούνται όλοι, οι καθηγητές που είναι εφησυχασμένοι, οι γονείς που πιστεύουν πως κάνουν το καλύτερο για τα παιδιά τους και οι καθηγητές του φροντιστηρίου που έχουν πελατεία. Α κάτσε, τώρα που το σκέφτομαι δεν είναι και όλοι. Με τους μαθητές τι γίνετε? Απλά σκοτώνονται ατελείωτες ώρες μεταξύ των φροντιστηρίων και έχουν τον κάθε μαλάκα να τους αντιμετωπίζει σαν αντικείμενα. Τι ωραία.

Παρανοϊκές συζητήσεις

-Μαμά φεύγω.

-Που θα πας?

-Μέχρι την Έλενα.

-Με τα ποδιά?

-Ναι.

-Βάλε κάτι πάνω σου.

-Μαμά δεν κρυώνω.

-Όχι να πάρεις μια ζακέτα, είναι πολύ λεπτό αυτό που φοράς.

-Μα σου λέω δεν κρυώνω. Τι λεπτό? Αυτό είναι μάλλινο.

-Ξέρεις τι έπαθε μια μαθήτρια μου? Ερχόταν στο σχολείο με λεπτή μπλούζα και ακάλυπτο λαιμό, έπαθε πνευμονια και είναι στο νοσοκομείο τρεις βδομάδες τώρα

-Ναι, αλλά εγώ φοράω κασκόλ.

-Δεν είναι αρκετό, να βάλεις ζακέτα, και να πάρεις και ομπρέλα

-Μα δεν βρέχει.

-Θα βρέξει το είπε στο δελτίο καιρού.

-Προχτές.

-Ναι αλλά ποτέ δεν ξέρεις.

-Μα ο ουρανός δεν έχει ούτε σύννεφο.

-Μπορεί να μαζέψει μέχρι να πας.

-Μαμά, 15 λεπτά περπάτημα είναι, πότε να προλάβει? Ούτε καν φυσάει

-Οχι, να πάρεις και να βάλεις και μακριες καλτσες, όλες οι αρρωστιες απο τα παγωμένα πόδια ξεκινάνε

-Μαμά είμαι εντάξει, δεν θα παγώσουν

-Τα δικά μου πάντως είναι παγωμένα δέκα λεπτά και ήδη νιωθω να πονάω το λαιμο μου

-Μαμα είσαι υπερβολική και σου λέω, δεν θα αρρωστήσω

-Τέλος πάντων, κάνε ότι θες

-Επιτέλους, να φύγω?

-Ναι, τη ζακέτα μη ξεχάσεις.

Εκνευρισμένη αναρτηση

Ποιος βλάκας είπε όταν θυμώνουμε να μετράμε ανάποδα απο το 10 για να ηρεμήσουμε? Καποιος τσαρλατάνος σίγουρα γιατι κι εγώ κι απο το 10 μέτρησα κι απο το 20 και απο το 100 και απο το 1000 και πάλι τιποτα. Έχω νευρα, πολλά νευρα, με εκνευρίζουν όλοι και όλα. Μου έφερε και η μάνα μου μια μπαλίτσα με ρύζι να τη ζουλάω όποτε έχω νευρα, στη μια βδομαδα έκανε πεντε τρύπες. Τελικά η μόνη λύση είναι να πάρω κανένα σάκο του μποξ να βγάζω το άχτι μου γιατι δεν με βλέπω καλα ούτε εμένα ούτε τους γύρω μου που φοβούνται και να μου μιλήσουν.

Ανοίγω την τηλεόραση και εκνευρίζομαι με τις ηλίθιες σειρές και τους ανικανους στα τηλεοπτικά παράθυρα, ανοίγω το pc και νευριάζω που κολλάει, μου μιλάει η αδερφή μου και νευριάζω γιατί μιλάει γρήγορα, με νευριάζει το φαγητό γιατί είναι ανάλατο, με νευριάζει η καθηγήτρια που είναι άχρηστη, με νευριάζει η διπλανή μου, το χαλασμένο καζανάκι, το τυχερό στυλό μου που έσπασε, τα πορτοκάλια που έχουν κουκούτσια, τα ψάρια που έχουν κόκαλά, το πλήκτρο ''ψ'' που δεν πατιέται εύκολα αυτή τη στιγμή, το ότι αρρώστησα και δεν αναπνέω με εκνευρίζουν ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΑ. Εκνευριζομαι που εκνευρίζομαι.

Δεν ξέρω τι φταιει, αυτες οι αναθεματισμένες ορμόνες πάλι, η κούραση τι? ΤΙ? Η μανα μου είναι πεπεισμένη να με πάρει σε ομοιοπαθητικό και αν-που δεν- θα είναι αποτελεσματικός θα πρέπει να με υποστούν για πολύ ακόμα. Τους καημένους.

""2010""

Λοιποοοοοοον

Πάει και αυτή τη χρονιά. Και καλά κάνει δηλαδή, να πάει στο διάολο γιατί δεν παλευόταν άλλο. Ναι ναι, έχω κι εγώ την ψευδαίσθηση ότι μια περιφορά της γης γύρω από τον ήλιο θα φέρει και σε μένα ένα καινούργιο ξεκίνημα. Η χρονιά αυτή ήταν πλημμυρισμένη από πρωτόγνωρα συναισθήματα , άγχος, μαθήματα, καβγάδες, φωνές, αρρώστιες αλλά και νέες παρουσίες και φιλίες που ελπίζω να κρατήσουν ακόμα πολλά χρόνια. Πάμε τώρα για νέο γύρο, με καινούργια δράματα, μια καινούργια θανατηφόρα ασθένεια να απειλεί το ανθρώπινο είδος, μια ακόμα αποτυχημένη ''προσπάθεια'' για να σωθεί ο πλανήτης από τους ισχυρούς του κόσμου, νέα σκάνδαλα προς συζήτηση και ελπίζω νέες γνωριμίες, εμπειρίες και λιγότερο άγχος.

Καλή σας χρονιά!

Δηθενιες

Εγώ φίλε μου είμαι κουλτούρα! Δεν με βλεπεις? Διαθέτω όλο το στυλ που πρέπει να έχει κάποιος για να μετρα ως διανοούμενος και να τον δείχνουν όλοι με θαυμασμο γιατι πάει εναντια στο ρεύμα

Εγώ φίλε μου φοράω σκισμένα σταράκια και καπέλο. Τα ρούχα μου είναι και καλα αμαρκε και κρεμάζω στο ταγάρι μου 1000 πραγματάκια για να με ακουτε απο 100 μετρα απόστοση και να προλαβαίνεται να φύγετε πριν σας εντοπίσω και αρχίσω να λέω αοριστες φιλοσοφίες χωρίς σταματημο. Φοραω στα χέρια μου πεντακόσια μάλλινα βραχιολάκια που ισχυρίζομαι ότι εφτιαξα μόνη μου και τα μαλλια μου έχουν ανταυγιες κοκκινες. Φυσικά φοράω σκουλαρίκια σε σημεία που φαίνονται αλλα και σημεία που δεν φαινονται και έχω κρεμασμένη στο λαιμο μου την πένα της κιθάρας μου για να ξέρουν οι πάντες πως παίζω.

Εγω φίλε μου διαβάζω ποιήματα, αγαπημένος μου ο Καββαδίας. Διαβάζω Καζατζάκη και λατρευω το θέατρο. Γραφω στιχους και καλα κρυφα αλλα εχω φροντίσει να τα διαβασουν όλοι ''τυχαία'' και επιζητώ τα καλα τους σχόλια λέγοντας ότι είναι χαλια. Ακούω ελληνική και ξένη ροκ και εντεχνο. Φυσικά για να το γνωρίζουν οι πάντες γράφω στίχους τραγουδιών πάνω στην τσάντα μου και φοράω μπλουζες που γραφουν πάνω ονόματα συγκροτημάτων. Ισχυρίζομαι πως η καλή μουσική πεθανε τη δεκαετία του 80 αλλά κρυφα μου αρεσουν και τραγούδια των greenday τους οποιους θαβω μπροστα στους φίλους μου. Όταν διασκεδάζω βάζω ρεγκε μουσική και γενια του χάους. Καπνίζω πάντα στριφτα τσιγάρα και μέσα μέσα λίγο χόρτο.

Εγώ φίλε μου είμαι αθεος γιατι θέλω να πηγαίνω κοντρα σε όλα και σε όλους. Όταν με ρωτήσουν τον λόγο που κανω αυτη τη δήλωση λέω περίπλοκα λόγια σοφων ανθρώπων πάνω στο θέμα για να ντραπουν να ρωτήσουν περισσοτερα με τη φοβία ότι τους πάρω για χαζους. Ευτυχως δηλαδη γιατι ούτε κι εγω ξέρω. Δηλώνω αντιρατσιστης, οικολόγος, αριστερός, οραματιστης, αλτρουιστής κτλ αλλα κατα τα αλλα δεν θέλω να μπαίνω σε κατηγοριες και να βάζω ταμπέλα στον εαυτο μου. Δηλώνω πως δεν θα πάω στρατο αλλα εννοείται πως θα το κάνω γιατι ''εν με άφήνει η μαμα μου'' και ενω λέω πως είμαι υπεράνω χρημάτων πάντα έχω λεφτα για ξόδεμα. Υποστηρίζω πολλες απόψεις αλλα δεν εφαρμόζω καμια απο αυτες στη ζωη μου και λέω σε ολους πως θέλω να σπουδάσω καλες τεχνες ή θεατρο.

Εγώ φίλε μου δεν κάνω παρέα με όποιον να 'ναι και φλώρια. Θέλω μόνο όμοιούς μου που πληρουν συγκεκριμένα κριτήριά γιατί στο βάθος θεωρω τον εαυτο μου ανώτερο απο τους αλλους και δεν θέλω να χαραμίζομαι. Είναι προνόμια για κάποιον να κανει παρεα μαζι μου.

Ακόμα να πειστείτε?