Ομορφιές

Έχω να γράψω στο μπλογκ μου σχεδόν ένα μήνα και νιώθω τύψεις όσο παράξενο και να ακούγετε αυτό Δεν περίμενα ποτέ πως θα ένιωθα κάτι τέτοιο για μια ιστοσελίδα αλλά τώρα πια είναι αναπόσπαστο μέρος της ζωής μου, καλώς ή κακώς...

Και τώρα στο ψητό....

Όπως όλα τα μαθητούδια επέστρεψα κι εγώ στα θρανία εδώ και μερικές μέρες και είδα τους συμμαθητές μου, τους καθηγητές μου, άρχισα τα μαθήματα και μπλα μπλα μπλα. Όλα αυτά τα συνηθισμένα για τα οποία θα μπορούσα να μιλάω 3 ώρες Είδα όμως δυστυχώς και τα πρωτάκια... Ήρθαν όλες οι 15χρονες πρώτη μέρα στο σχολείο βαμμένες στην τρίχα, μαλλί ισιωμένο, νύχι βαμμένο και σουτιέν με ενίσχυση για να κατακτήσουν τους μεγάλους του σχολείου με τα προσόντα τους και το πανκ-ροκ-ιμο-πρινσες στυλάκι τους. Έμπαιναν σε ομάδες των πέντε και πήγαιναν όπου έβλεπαν αρσενικό σαν να τις τραβούσε μαγνήτης. Περπατούσαν με τεράστια έπαρση και έριχναν καυτές ματιές γεμάτες νόημα στα αγοράκια και απειλητικές στα κοριτσάκια ενώ μόλις κάποιος τις πλησίαζε σε απόσταση 2 μέτρων τίναζαν το φουσκωτό μαλλί τους όλο χάρη και σούφρωναν τα γεμάτα λιπγκλος χείλη τους. Όλες οι ίδιες. Η μία κλώνος της άλλης.
Τα αγόρια δε ήταν τα μισά τάχα σκειτμπορνταδες με μαλλί που φτάνει μέχρι τα ρουθούνια τους και παπούτσια μεγαλύτερα από το κεφάλι τους. Οι άλλοι μισοί φλώροι που παίζουν μπάσκετ, με σκουλαρικάκι γυαλιστερό, στενό παντελόνι και πεντακάθαρα αθλητικά παπούτσια των 100 ευρώ
Δεν πάμε καλααα... Εμείς πέρσι ήμασταν πιο μαζεμένοι και μας πήρε 2 μήνες να συνηθίσουμε και αυτοί από την πρώτη μέρα νιώθουν πως έχουν κατακτήσει το σχολείο.... Δεν πάμε καθόλου καλά!

Μυρτω αγνοείται

Τις τελευταίες ημέρες νιώθω ότι άλλαξα. Νιώθω ότι αυτός ο άνθρωπος δεν είναι πια η Μυρτώ. Δεν έχω όρεξη ούτε να κινηθώ, ούτε να μιλήσω σε κανέναν, ούτε να γελάσω, ούτε να φάω (πρώτη φορά στα χρονικά) ούτε καν να βγω έξω. Ποιος? Εγώ! Εγώ που 2 εβδομάδες πρίν δεν μπορούσα να κάτσω πέντε λεπτά ακίνητη, εγώ που ήμουν δυναμική, χαμογελαστή, ξαφνικά μεταμορφώθηκα σε ένα γκρίζο ανθρωπάκι ανίκανο να κάνει κάτι να βγει από τη μιζέρια του. Χαμένο στις σκέψεις, τα συναισθήματα και τη μουσική του. Με ρωτάνε αν είμαι άρρωστη και ενώ χαίρω άκρας υγείας καμιά φορά φτάνω να το πιστεύω κι εγώ η ίδια. Η μάνα μου λέει πως φταίει το ότι θα ανοίξουν τα σχολεία σε μερικές ημέρες αλλά ξέρω πως δεν είναι αυτό η αιτία. Αυτή η καταραμένη η εφηβεία φταίει για όλα. Μέσα μου έχω τόσο συσσωρευμένο θυμό αλλά δεν μπορώ να ξεσπάσω. Θυμό τα πάντα και για τίποτα. Για όλους και για κανέναν. Για την κοινωνία, για τη ζέστη, για τις ορμόνες μου, για τις μέλισσες που εξαφανίζονται, για το διαγώνισμα που έχω αύριο στο φροντιστήριο Νιώθω μόνη μου ενώ γύρω μου έχω τόσους ανθρώπους που με νοιάζονται. Δεν πιστεύω σε καμία αξία και αναθεωρώ τα πάντα που είχα για δεδομένα.
Αν μου έλεγαν πριν 2 εβδομάδες ότι θα έγραφα εγώ τέτοιο κείμενο θα κοροίδευα και θα ειρωνευόμουν αλλά αυτή τη στιγμή νιώθω ότι εκτονώθηκα κάπως και ελπίζω σε μερικές μέρες από τώρα να το διαβάζω και να γελάω με αυτές τις γελοιότητες-όπως θα τις ονομάζω-που μόλις έγραψα.

Τα χρονικά της αυπνίας

Η ώρα είναι 2.00 το πρωί.

Σήμερα αποφάσισα να κοιμηθώ πιο νωρίς για να διαβάσω την επόμενη μέρα.... Να διαβάσω... Μια φράση που έχω 2 μήνες να χρησιμοποιήσω. Ανάβω το κλιματιστικό και ξαπλώνω. Σκεπάζομαι με το σεντόνι γιατί έτσι νιώθω ασφάλεια. Το ξέρω, μεγάλη απάτη. Κλεινω τα μάτια μου και βλέπω χρώματα και εικόνες να ξετυλίγονται από το πουθενά. Γυρίζω από την άλλη, γαμώτο, δεν έπρεπε να τον πιω εκείνον τον καφέ.

Η ώρα είναι 3:00.

Ποτέ δεν πρόσεξα πόσο έντονο ήχο κάνουν οι δείκτες του ρολογιού όταν κινούνται. Ένα ρυθμικό τικ τακ. Στην αρχή το λες κι εσύ τραγουδιστά από μέσα σου, τικ τακ. Μετά χτυπάς το δάχτυλο σου στο στρώμα, τικ τακ. Στο τέλος νιώθεις την καρδιά σου να ακολουθεί τον ίδιο ρυθμό, τικ τακ. Αφαιρήσε. Το μυαλό σου κατακλύζεται από σκόρπιες λέξεις, εικόνες, ιδέες. Αρχίζω να κάνω μαθηματικούς υπολογισμούς για το πόσα λεπτά της ζωής μου πέρασα στο μπάνιο, μετά στο σχολείο, μετά στο αυτοκίνητο. Τώρα δεν θυμάμαι ακριβώς αλλά ήταν αρκετές.

Η ώρα είναι 4:00.

Αρχίζω να εκνευρίζομαι Προσπαθώ να συγκεντρωθώ Να διώξω όλες τις σκέψεις από το μυαλό μου και να το αδειάσω από κάθε συναίσθημα. Να ηρεμήσω. Στο τέλος ανακαλύπτω ότι για 40 λεπτά σκεφτόμουνα ότι δεν πρέπει να σκέφτομαι.

Η ώρα είναι 5:00.

Σηκώνομαι να πιω νερό. Το σπίτι άδειο σκοτεινό. Χτυπάω το δάκτυλο του ποδιού μου στην γωνιά του τοίχου. Πονάω. Ο πόνος είναι δεν είναι έντονος αλλά πριν να το καταλάβω αρχίζουν να κυλάνε δάκρυα στα μαγουλά μου. Κλαίω με λυγμούς. Έχω να κλάψω πάνω από 5 μήνες. Ξαπλώνω. Κοιμάμαι.

the final countdown

Είκοσι μέρες. Μου έμειναν 20 μέρες ευτυχίας μέχρι να έρθει η μαύρη μέρα που θα επιστρέψω στο σχολείο. Κι εκεί που προσπαθώ να αποβάλω αυτό το δυσάρεστο γεγονός από τον εγκέφαλό μου και να το καταχωνιάσω σε μια σκοτεινή γωνιά της μνήμης μου ανοίγω την τηλεόραση και πετάγεται τσουπ μια διαφήμιση για σχολικά ρούχα, αλλάζω κανάλι, διαφήμιση για γραφική ύλη, ανοίγω το ίντερνετ και όλοι το συζητούν...... ΈΛΕΟΣ, λυπηθείτε με λίγο. Αφήστε με να απολαύσω τις τελευταίες στιγμές απόλυτης χαλάρωσης, αποβλάκωσης στο ίντερνετ, ατελείωτης ξάπλας σε επίπεδο που πιάνετε ο κώλ*ς μου και κατανάλωσης τόνων καφέ σε καφετέριες με τους φίλους μου.

Καμιά φορά, ασυναίσθητα σκέφτομαι ότι περνούσαμε ωραία τα διαλείμματα με τους φίλους μου που κουτσομπολεύαμε τους παντες και τ απάντα, και στην τάξη είχε πολλή πλάκα άλλα μετά θυμάμαι τα φροντιστήρια, τα διαγωνίσματα, την χοντρή στρίγγλα καθηγήτρια με την κακία στο στόμα και την μαυρισμένη ψωνάρα του μπροστινού θρανιού και αλλάζω γνώμη.... Άντε, καλή μου αντοχή και φέτος!

Paris

Εγώ ήθελα να πάω Ρώμη! Η μανα μου πάλι και η αδελφή μου επέμεναν για Παρίσι ως οι ρομαντικές και ευαίσθητες της οικογένειας και ο μπαμπάς μου κρατούσε μια ουδέτερη στάση γιατί δεν ήθελε να μπει σε κανένα μέτωπο Τελικά και όπως πάντα έγινε το δικό τους και στις 16 του μήνα φύγαμε για Παρίσι. Εγώ στην αρχή ήμουν αποφασισμένη πως θα περνούσα σκατά αλλά άλλαξα πολύ γρήγορα γνώμη!

Το Παρίσι είναι υπέροχο! Η πόλη ολόκληρη είναι μουσείο από μόνη της. Για να μην σχολιάσω την Παναγία των Παρισίων που είναι το πιο όμορφο κτίσμα που είδα ποτέ...

Ερωτεύτηκα!

Και τώρα για να ζηλέψετε κι άλλο σας βάζω λίγες φωτογραφίες να θαυμάσετε το μεγαλείο!

Παναγία των Παρισίων

Παναγία των Παρισίων και πάλι

Λούβρο

αυτή η πανέμορφη είμαι εγώ
νομίζω οι εξηγήσεις είναι περιττές!

Μονμάρτρη

Η μεγαλύτερη συγκίνηση που ένιωσα στο Παρίσι ήταν στο μουσείο orsay όπυ υπήρχαν πίνακες απο τους μεγαύτερους ιμπρεσιονιστες van gogh, dega, claude mone, manet, renoir και την μεγάλη μου αγάπη......toulouse lautrec! Αχχχ

Ερωτας!!!

70s Vs 00s

Μου μίλαγε η μαμά μου σήμερα για τα νιάτα της... Τότε που τα 15χρονα άκουγαν νέο κύμα, φορούσαν παρδαλά ρούχα, είχαν τεράστια περμανάντ μαλλιά και έβλεπαν Άγγελους του Τσάρλυ και τσίριζαν με ενθουσιασμό όταν έβλεπαν τον Τραβόλτα να παίζει τον βλαμμένο γόη στο πυρετός το Σαββατόβραδο. Τότε οι έφηβες διάβαζαν με τις ώρες χαζοπεριοδικά και έκαναν όνειρα για το ιππότη στο άσπρο άλογο και στην περίπτωση της μαμάς μου τον Γ. από το απογευματινό λύκειο για τον οποίο έφευγε πιο αργά από το σχολείο για να τον δει έστω και λίγο απο μακριά. Ωραίες εποχές μου λέει τελειώνοντας με μια νοσταλγία στο βλέμμα και πήγε στην κουζίνα να βάλει πλυντήριο.

Από τότε εκείνη τη στιγμή με τρώει το εξής:

Εγώ τι θα λέω στα δικά μου παιδιά όταν σαρανταπενταρίσω? Για τους emo...? Για την Χρύσπα και την Riahanna ή για τη Λόλα και τον Λάκη τον γλυκούλη?

• μουσική: Υπάρχουν ταλεντάρες που χαραμίζονται και οι εταιρείες προωθούν το κάθε πουτανάκια με εμφυτεύματα πιο μεγάλα από τον εγκέφαλό του που θυμήθηκε να κάνει καριέρα
• Μόδες: Οι emo ήταν το πιο ανούσιο κίνημα που πήρε τόσο μεγάλη διάσταση! Κάτι βλαμμένα καταθλιπτικά με τόνους eyeliner που αντί να κάνουν κάτι για να προσφέρουν στον κόσμο κλαίνε με την κατάντια του. Γι αυτό και η μόδα τους άντεξε μόνο 2 χρόνια ευτυχώς....
• Μαλλί και ρούχα αυτό απλά δεν το σχολιάζω
• κινηματογράφος: μια στις 20 ταινίες είναι της προκοπής και φυσικά δεν εννοώ τα scary movies με τα οποία γελάνε μόνο κάτι χαζοαμερικανάκια.

Σε τι τραγική εποχή ζούμε ρε γαμώτο?

Παγκόσμια περίοδος επανάληψης

Και μπορώ επιτέλους επίσημα να πω ότι μπήκε για τα καλά το καλοκαιράκι....

-Μα γιατί το λες αυτό Μυρτώ? Λόγω της ζέστης?

-Όχι!

-Λόγω της θάλασσας?

-Όχι!

-Λόγω του παγωτού, των καλοκαιρινών ρούχων και των διακοπών?

-Όχι, όχι, όχι! Μα φυσικά επειδή αρχίσανε οι επαναλήψεις των μεν και των δεν!

-Σωστά!

Άρχισαν μια μια να ρίχνουν αυλαία οι φετινές σειρές και τα κανάλια ως συνήθως βάζουν τις γνωστές επαναλήψεις. Καλοκαίρι, η παγκόσμια περίοδος επανάληψης. Καφέ της χαράς, οι μεν και οι δεν, Κωνσταντίνου και Ελένης, Εκείνες κι εγώ και φυσικά, το νούμερο ένα... ταραταμ... Το ρετιρέ! Τι να κάνουμε, θα τα ανεχτούμε, ξανά, θα τα βαρεθούμε, ξανά, και του χρόνου με το καλό θα τα δούμε, ΞΑΝΆ!